MENU

विशेष

श्रीमान मार्ने धम्की दिने एजेन्ट र म्यानपावरलाई तह लगाउने श्रीमतीहरु

सुष्मा साह/सर्लाही ।

एजेन्ट सम्पर्कमा नआउने अनि म्यानपावरले पनि थर्काउने गरेपछि परिवारका विदेशमा रहेका आफन्तलाई घर फर्काउन सकिँदैन भनेर हरेस खाए, तर श्रीमतीहरु डराएनन । उनीहरु एजेण्ट र म्यानपावरको पछि लागिरहे । 

सर्लाहीको व्रह्मपुरी गाविसका शंकर मुखिया ३९ वर्ष पुग्दा पनि गाउँमा केहि गर्न सक्नुभएन । जागिर खान पढाई छैन । व्यवसाय गर्न पैसा थिएन । गाउँमै केहि गर्छु भनेर ऋण माग्दा कसैले नपत्याउने । छिमेकी विरेन्द्र मुखिया र दिनेश पासवानको अवस्था पनि त्यस्तै थियो । त्यसैले तीनै जनालै एकै पटक विदेश जाने निर्णय गरे । उनीहरुलाई विदेश पठाउने एजेन्ट थिए बन्तिलाल बैठा ।  बन्तिलालसँग भेटेर उसका कुरा सुनेपछि तीनै जनाले सोचे विदेश गएपछि त सबै समस्या समाधान भइहाल्छ । विदेशले सबै समस्या समाधान भइहाल्छ भन्ने सोचेका उनीहरुलाई न विदेशका बारेमा थाहा थियो न त विदेशमा गर्नुपर्ने कामका बारेमा नै । त्यसैले एजेन्ट बन्तिलालले जे जे भने उनीहरुले पनि त्यसै मात्रै गरिरहे । 

बन्तिलालले कुवेतको अलकुत क्लिनिङ एण्ड सेक्युरिटी कम्पनीमा अफिस ब्वाईको माग आएको भन्दै त्यसमै पठाइदिने भन्दै जनही डेढ लाख रुपैयाँ लाग्ने  बताए । त्यति बेला सरकारले फ्रि भिसा फ्रि टिकट कार्यान्वयन भइसकेको थियो तर उनीहरुलाई त्यस बारेमा अत्तोपत्तो थिएन । त्यही भएर माया लाग्दा कुरा गरेर केहि भए पनि पैसा घटाउनतिर लागे ।

माया गरेझैं गरेर बन्तिलालले पनि १५ हजार रुपैयाँ घटाइदिए । उनीहरुलाई पनि धेरै घटाए जस्तो लाग्यो र १ लाख ३५ हजार रुपैयाँ तिर्न तयार भए । बन्तिलालले उनीहरुलाई एसआरके ओभरसिज मार्फत कुवेत उडाए । परिवारका सदस्य उनीहरुलाई बिदा गर्न काठमाडौं गएका थिए तर बन्तिलालले उड्ने बेलामा उनीहरुलाई परिवारसँग भेट्न दिएनन् । परिवारका सदस्यले लगेको फूलामाला झोलामै फिल्या ल्याउनु पर्‍यो । 

तीनै जना २०७२ कात्तिक १७ गते कुवेत पुगे । ८ दिनसम्म भोकै परे । ‘काम पनि पाइएन अनि खानका लागि पानी र खाने कुरा थिएन त्यसैले भोकै पर्यौं’ शंकरले भने ।  उनीहरुलाई ८ दिनपछि काम कम्पनीले काम दियो तर फोहर मैला व्यवस्थापन गर्ने र भारी बोक्ने । 

८ दिनसम्म भोकै बस्नुपर्दा र फोहोर उठाउने काम गर्नुपर्दा आत्तिएका उनीहरुले घरमा फोन गरे । परिवारले एजेन्ट बाहेक अरु कसैलाई चिनेका थिएनन अनि के गर्ने भन्ने थाहा पनि थिएन । त्यसैले एजेन्टलाई नै भेट्न खोजे तर फोनमा कुरा गर्ने एजेन्ट बन्तिलालसँग भेट्न परिवारका सदस्यलाई २ महिना लाग्यो । बन्तिलालले भनेको काम र तलब दिलाइदिन्छु भन्दै भेट्नै मानेनन् । बन्तिलाललाई भनेको केहि समयपछि सुपरभाइजरले उनीहरुलाई खाना खर्च भन्दै १० कुवेती दिनार केडी दिए । 

भनेको काम नपाएका शंकर, वीरेन्द्र र दिनेशले सम्झौता अनुसारको तलब पनि पाएनन् । सम्झौतामा १ सय १० कुवेती डलर दिनार पाउने भनिएको थियो तर पहिलो महिना तीनै जनाले ३० कुवेती दिनार पाए । दोस्रो महिना तलब बढेर ४७ केडी पुग्यो । तर उनीहरुले काम गर्न सकेनन् । ६ महिनासम्म गाउँका साथीहरुसँग ऋण लिएर बसे । एजेन्टले समस्या समाधान गरिदेला भन्ने उनीहरुको आशा थियो तर एजेन्ट झर्किन थाले ।

‘तिमीहरुको श्रीमान मरे भने म तिमीहरुलाई १० लाख रुपैयाँ दिउँला तिमीहरु धेरै किचकिच नगर, मलाई आनन्दले बस्न देओ भन्यो’ शंकरकी श्रीमती पार्वतीदेवी भन्नुहुन्छ । सुरुमा नरम कुरा गरेको एजेन्ट कड्किएपछि तीनै जनाको परिवारमा चिन्ता थपियो । 

तर सुरक्षित आप्रवासन सुचना तथा परामर्श केन्द्र, मलंगवाकी मनोसमाजिक परामर्शकर्ता दयामन्ति शाहसँग भेटेपछि पनि घर परिवारको डर साहसमा बदलियो । दिनेशकी आमा दौलतियादेवी, विरेन्द्र मुखियाकी श्रीमती कलावति देवी र शंकर मुखियाकी श्रीमती पार्वतीदेवी सूचना केन्द्रसम्म पुगेपछि भने एजेन्टले बोली फेरे ।

‘सूचना केन्द्रबाट फोन गर्दा धेरै दिनसम्म एजेन्ट बन्तिलालले म त स्वास्थ्य चौकीको कर्मचारी हुँ भनेर ढाँटिरह्यो’ सूचना केन्द्र परामर्शकर्ता ज्ञानेन्द्र यादव भन्नुहुन्छ । बन्तिलालले बोली फेरेपछि सूचना केन्द्रले उनीहरुको समस्या काठमाडौंमा रहेको पिपुल फोरममा पठायो । 

त्यतिञ्जेल चुप लागेको म्यानपावरले उनीहरु काठमाडौं आएको थाहा पाएपछि म्यानपावरमै बोलाएर ७ दिनभित्रै तीनै जनालाई फर्काइदिने भन्दै उजुरी नगर्न आग्रह गर्‍यो । म्यानपावरको विश्वासमा ७ दिन पर्खिए तर श्रीमानलाई म्यानपावरले फर्काएन । सुरुमा त नक्कली टिकट देखाएर पनि झुक्याउन खोज्यो ।

‘किन त भनेर सोध्न जाँदा उल्टै थर्कायो’ विरेन्द्र मुखियाकी श्रीमती कलावतिदेवी भन्नुहुन्छ ‘तिमीहरु धेरै मुद्दाको धम्की नदेओ  तिमीहरुका श्रीमानलाई थुन्नलाईदिन्छु अनि ज्यान पनि नरहला भन्यो ।’ 

यो बिचमा म्यानपावर र विभाग धाउँदा ४२ दिन बित्यो तर केहि उपाय लागेन । विभागले केहि गर्न नसकेपछि उनीहरुको मुद्दा न्यायधीकरणमा पठाउने तयारी भयो तर म्यानपावरले निवेदन दिन दिएन । तीनै जनालाई उसले नेपाल फर्काइदियो । एजेण्ट र म्यानपावरले ज्यान मार्नेसम्मको धम्की दिँदा पनि दौलतियादेवी, कलावति देवी र पार्वतीदेवी नडराई लडेकाले उनीहरु श्रीमानलाई नेपाल फर्काउन सफल भएको सूचना केन्द्रकी परामर्शकर्ता दयामन्ती शाह बताउनुहुन्छ । 

घर त फर्किए तर उनीहरु अहिले जाँदा लिएको र नेपाल फर्काउन काठमाडौंमा ५५ दिन बस्दा लिएको ऋण कसरी तिर्ने भन्ने समस्यामा थिए ।

स्थानीय स्तरमै गरिएको छलफलपछि म्यानपावरले उनीहरुलाई ७५ हजार रुपैयाँका दरले रकम फिर्ता दिएको छ । आधा पैसा फिर्ता पाउँदा केहि खुशी भए पनि अबको बाटो केहि नहुँदा उनीहरुको चिन्ता भने कम हुन सकेको छैन । 

 

प्रतिक्रिया दिनुहोस

सम्बन्धित समाग्रीहरु

  • विदेशको कमाई : खाइलाइ टुप्पी हल्लाई (भिडियो सहित)

    तर साउदीको बसाइ उहाँले सोचे जस्तो पटक्कै भएन । खानका लागि ठिक्क पारेको भात कागले खाइदियो । अनि, भात खाएर उड्ने कागसँगै रमेशका सपना पनि उडे ।

  • गुनासो सुन्न जोहोरबारु पुगेको दूतावासको टोलीलाई कामदारको प्रश्नै प्रश्न

    अन्तरक्रियामा उठेका जिज्ञासाको जवाफ दिँदै कार्यवाहक राजदूत कुमारराज खरेलले सूचना दिने किसिमका कार्यक्रम आउँदो दिनमा आयोजना गर्ने बताउनुभयो । पीडित कामदारले दूतावासमा उजुरी दिए समस्या समाधान गर्न सहयोग गर्ने पनि उहाँले बताउनुभयो ।

  • ​‘मेसिनमा बालुवासँगै पेलिएर पनि बाँचे’

    ‘काम गर्दागर्दै बालुवा पेल्ने मेसिनमा परेँ । एकछिन त बालुवासँगै पेलिएँ । मेसिनले तल फ्याँकिदियो,’ पुष्प लामो सास तान्दै भन्नुहुन्छ, ‘दाहिने गालापट्टीको भाग मज्जाले बजारियो । बेस्सरी चिच्याएँ, त्यसपछि के भयो थाहा पाइन,’ पुष्पलाई नौ वर्षअघिको दुर्घट्ना सम्झँदा अहिले पनि नमज्जाले दुखिरहेको थियो ।

  • पठाउने म्यानपावर नै बेपत्ता भयो, छोरो कसरी भेटिएला ?

    दुई दिनपछि पैसा पठाउँछु भनेर फोन राखेको छोराले दुई वर्ष बित्दा पनि फोनसमेत नगरेपछि सिरहाका करिचन चमारको मन ठेगानमा छैन । करिचनका छोरा विशेश्वर महरा झण्डै सात वर्षअघि मलेसिया जानुभएको थियो ।

सबै हेर्नुहोस

विशेष

समाचार

पछिल्ला समाचारहरु
Notice, Press Release

मेरो कथा मेरो भोगाई थप सामाग्रीहरु

Download
Mobile App

मेरो पनि भन्नु छ

  • खासै त समस्या छैन तर यसो जानेको कुरो गरुम् भनेर मेरो अनुभव यस्तो छः -भाषाको समस्या,  -भनेको काम नभइ अर्को काममा लगाउने, -कम्पनी राम्रो पर्‍यो भने ठिकै हुन्छ खराब पर्‍यो भने बर्बाद नै हुन्छ, -तोकेको सेलरी भन्दा कम, -यदि पहिलो चोटि विदेश हिड्नु हुदैछ भने अलिकती भए पनि भाषा जान्नुहोस्

    अबिर मान लिम्बु / साउदी अरब
  • हामीहरूलाई मलेसिया आएको ३ महिना भयो। हामीहरूले सम्झौता अनुसार  तलब पाएका छैनौं। काम अनुसार पैसा पाएका छैनौं। बरू उल्टै पैसा पनि काट्यो। हामीहरू लालधनुष म्यानपावरबाट आएका हौं। हामीहरू यहाँ बाङ्गी प्लासटिक टेक्निक कम्पनीमा  आएका छौं। हामीहरू २७ जनाको समुह छ। सबैको ५०० को दरले पैसा काटिरहेको छ। हामीहरू नेपालमा एक लाख ३० हजार तिरेर आएका हौं। कम्पनीलाई गुनासो गर्दा त्यो पैसा नेपालकै म्यानपावरले लिन्छ र यहाँको नेपाली दलालले खान्छन् भन्छ।  पसिना चुहाएर काम गर्छौं हामीहरू पैसा खान्छन् यीनीहरू। हामीहरूको यो ठूलो समस्या हो यो कुरा सरकारी निकायसम्म पुगोस् भन्ने हामीहरू आश राखेका छौं।

    दुर्गानन्द मंडल / सेलेङगर , मलेसिया
  • कामदारको सुरक्षा गर्छु भनेर त बोल्ने मात्रै हुन् । काम कसैले गर्दैनन् । मलाई नै काठमाडौको म्यानपावरको बुटवलमा रहेको शाखाले आजभन्दा २ महिना अघि एक लाख १० हजार लिएर इलेक्ट्रिकल हेल्पर भनेर कतार पठायो । तर कतार पुगेपछि मैले भनेको काम र तलब पाईन् । म्यानपावर र सरकारी निकायले एक अर्कालाइ दोष लगाएर तर्किन खोज्छन् । म्यानपावर कहिले जिम्मेवार हुने अनि सरकारी निकायले कामदारलाई परेको पीडा कहिले बुझ्ने ? 

    ठाकुरप्रसाद तिवारी
  • कामदारको अवस्था नाजुक रहेका बेलामा दिवस मनाउनु र कामदारका अधिकारका कुरा गर्नुको कुनै अर्थ छैन । उहाँले हजारौ नेपली कामदार जो आफ्नो अधिकार नपाएर खडिको तातो मरुभुमी मा घोडाले खाने चना खानाको रुपमा खादै रगतको पसिना बगाउदै छन । तर न त भने बमोजीम तलब पाउछन, न त करार अबधि मा मेनपावरलाई बुझाएको ऋणको चर्को ब्याजनै तिर्न सक्छन ? फर्केर आउदा न त घर रहन्छ न जग्गा ? यस्तो अबस्थामा दिबस मनाउनु ति पिडित कामदारको पिडामा उत्सब मनाउनु हो ।

    ​दिलु घर्तीमगर
सबै हेर्नुहोस