MENU

विशेष

श्रीमान मार्ने धम्की दिने एजेन्ट र म्यानपावरलाई तह लगाउने श्रीमतीहरु

सुष्मा साह/सर्लाही ।

एजेन्ट सम्पर्कमा नआउने अनि म्यानपावरले पनि थर्काउने गरेपछि परिवारका विदेशमा रहेका आफन्तलाई घर फर्काउन सकिँदैन भनेर हरेस खाए, तर श्रीमतीहरु डराएनन । उनीहरु एजेण्ट र म्यानपावरको पछि लागिरहे । 

सर्लाहीको व्रह्मपुरी गाविसका शंकर मुखिया ३९ वर्ष पुग्दा पनि गाउँमा केहि गर्न सक्नुभएन । जागिर खान पढाई छैन । व्यवसाय गर्न पैसा थिएन । गाउँमै केहि गर्छु भनेर ऋण माग्दा कसैले नपत्याउने । छिमेकी विरेन्द्र मुखिया र दिनेश पासवानको अवस्था पनि त्यस्तै थियो । त्यसैले तीनै जनालै एकै पटक विदेश जाने निर्णय गरे । उनीहरुलाई विदेश पठाउने एजेन्ट थिए बन्तिलाल बैठा ।  बन्तिलालसँग भेटेर उसका कुरा सुनेपछि तीनै जनाले सोचे विदेश गएपछि त सबै समस्या समाधान भइहाल्छ । विदेशले सबै समस्या समाधान भइहाल्छ भन्ने सोचेका उनीहरुलाई न विदेशका बारेमा थाहा थियो न त विदेशमा गर्नुपर्ने कामका बारेमा नै । त्यसैले एजेन्ट बन्तिलालले जे जे भने उनीहरुले पनि त्यसै मात्रै गरिरहे । 

बन्तिलालले कुवेतको अलकुत क्लिनिङ एण्ड सेक्युरिटी कम्पनीमा अफिस ब्वाईको माग आएको भन्दै त्यसमै पठाइदिने भन्दै जनही डेढ लाख रुपैयाँ लाग्ने  बताए । त्यति बेला सरकारले फ्रि भिसा फ्रि टिकट कार्यान्वयन भइसकेको थियो तर उनीहरुलाई त्यस बारेमा अत्तोपत्तो थिएन । त्यही भएर माया लाग्दा कुरा गरेर केहि भए पनि पैसा घटाउनतिर लागे ।

माया गरेझैं गरेर बन्तिलालले पनि १५ हजार रुपैयाँ घटाइदिए । उनीहरुलाई पनि धेरै घटाए जस्तो लाग्यो र १ लाख ३५ हजार रुपैयाँ तिर्न तयार भए । बन्तिलालले उनीहरुलाई एसआरके ओभरसिज मार्फत कुवेत उडाए । परिवारका सदस्य उनीहरुलाई बिदा गर्न काठमाडौं गएका थिए तर बन्तिलालले उड्ने बेलामा उनीहरुलाई परिवारसँग भेट्न दिएनन् । परिवारका सदस्यले लगेको फूलामाला झोलामै फिल्या ल्याउनु पर्‍यो । 

तीनै जना २०७२ कात्तिक १७ गते कुवेत पुगे । ८ दिनसम्म भोकै परे । ‘काम पनि पाइएन अनि खानका लागि पानी र खाने कुरा थिएन त्यसैले भोकै पर्यौं’ शंकरले भने ।  उनीहरुलाई ८ दिनपछि काम कम्पनीले काम दियो तर फोहर मैला व्यवस्थापन गर्ने र भारी बोक्ने । 

८ दिनसम्म भोकै बस्नुपर्दा र फोहोर उठाउने काम गर्नुपर्दा आत्तिएका उनीहरुले घरमा फोन गरे । परिवारले एजेन्ट बाहेक अरु कसैलाई चिनेका थिएनन अनि के गर्ने भन्ने थाहा पनि थिएन । त्यसैले एजेन्टलाई नै भेट्न खोजे तर फोनमा कुरा गर्ने एजेन्ट बन्तिलालसँग भेट्न परिवारका सदस्यलाई २ महिना लाग्यो । बन्तिलालले भनेको काम र तलब दिलाइदिन्छु भन्दै भेट्नै मानेनन् । बन्तिलाललाई भनेको केहि समयपछि सुपरभाइजरले उनीहरुलाई खाना खर्च भन्दै १० कुवेती दिनार केडी दिए । 

भनेको काम नपाएका शंकर, वीरेन्द्र र दिनेशले सम्झौता अनुसारको तलब पनि पाएनन् । सम्झौतामा १ सय १० कुवेती डलर दिनार पाउने भनिएको थियो तर पहिलो महिना तीनै जनाले ३० कुवेती दिनार पाए । दोस्रो महिना तलब बढेर ४७ केडी पुग्यो । तर उनीहरुले काम गर्न सकेनन् । ६ महिनासम्म गाउँका साथीहरुसँग ऋण लिएर बसे । एजेन्टले समस्या समाधान गरिदेला भन्ने उनीहरुको आशा थियो तर एजेन्ट झर्किन थाले ।

‘तिमीहरुको श्रीमान मरे भने म तिमीहरुलाई १० लाख रुपैयाँ दिउँला तिमीहरु धेरै किचकिच नगर, मलाई आनन्दले बस्न देओ भन्यो’ शंकरकी श्रीमती पार्वतीदेवी भन्नुहुन्छ । सुरुमा नरम कुरा गरेको एजेन्ट कड्किएपछि तीनै जनाको परिवारमा चिन्ता थपियो । 

तर सुरक्षित आप्रवासन सुचना तथा परामर्श केन्द्र, मलंगवाकी मनोसमाजिक परामर्शकर्ता दयामन्ति शाहसँग भेटेपछि पनि घर परिवारको डर साहसमा बदलियो । दिनेशकी आमा दौलतियादेवी, विरेन्द्र मुखियाकी श्रीमती कलावति देवी र शंकर मुखियाकी श्रीमती पार्वतीदेवी सूचना केन्द्रसम्म पुगेपछि भने एजेन्टले बोली फेरे ।

‘सूचना केन्द्रबाट फोन गर्दा धेरै दिनसम्म एजेन्ट बन्तिलालले म त स्वास्थ्य चौकीको कर्मचारी हुँ भनेर ढाँटिरह्यो’ सूचना केन्द्र परामर्शकर्ता ज्ञानेन्द्र यादव भन्नुहुन्छ । बन्तिलालले बोली फेरेपछि सूचना केन्द्रले उनीहरुको समस्या काठमाडौंमा रहेको पिपुल फोरममा पठायो । 

त्यतिञ्जेल चुप लागेको म्यानपावरले उनीहरु काठमाडौं आएको थाहा पाएपछि म्यानपावरमै बोलाएर ७ दिनभित्रै तीनै जनालाई फर्काइदिने भन्दै उजुरी नगर्न आग्रह गर्‍यो । म्यानपावरको विश्वासमा ७ दिन पर्खिए तर श्रीमानलाई म्यानपावरले फर्काएन । सुरुमा त नक्कली टिकट देखाएर पनि झुक्याउन खोज्यो ।

‘किन त भनेर सोध्न जाँदा उल्टै थर्कायो’ विरेन्द्र मुखियाकी श्रीमती कलावतिदेवी भन्नुहुन्छ ‘तिमीहरु धेरै मुद्दाको धम्की नदेओ  तिमीहरुका श्रीमानलाई थुन्नलाईदिन्छु अनि ज्यान पनि नरहला भन्यो ।’ 

यो बिचमा म्यानपावर र विभाग धाउँदा ४२ दिन बित्यो तर केहि उपाय लागेन । विभागले केहि गर्न नसकेपछि उनीहरुको मुद्दा न्यायधीकरणमा पठाउने तयारी भयो तर म्यानपावरले निवेदन दिन दिएन । तीनै जनालाई उसले नेपाल फर्काइदियो । एजेण्ट र म्यानपावरले ज्यान मार्नेसम्मको धम्की दिँदा पनि दौलतियादेवी, कलावति देवी र पार्वतीदेवी नडराई लडेकाले उनीहरु श्रीमानलाई नेपाल फर्काउन सफल भएको सूचना केन्द्रकी परामर्शकर्ता दयामन्ती शाह बताउनुहुन्छ । 

घर त फर्किए तर उनीहरु अहिले जाँदा लिएको र नेपाल फर्काउन काठमाडौंमा ५५ दिन बस्दा लिएको ऋण कसरी तिर्ने भन्ने समस्यामा थिए ।

स्थानीय स्तरमै गरिएको छलफलपछि म्यानपावरले उनीहरुलाई ७५ हजार रुपैयाँका दरले रकम फिर्ता दिएको छ । आधा पैसा फिर्ता पाउँदा केहि खुशी भए पनि अबको बाटो केहि नहुँदा उनीहरुको चिन्ता भने कम हुन सकेको छैन । 

 

प्रतिक्रिया दिनुहोस

सम्बन्धित समाग्रीहरु

सबै हेर्नुहोस

विशेष

समाचार

पछिल्ला समाचारहरु
Notice, Press Release

मेरो कथा मेरो भोगाई थप सामाग्रीहरु

Download
Mobile App

मेरो पनि भन्नु छ

  • नेपालमा त सरकार नै छैन भन्दानि हुन्छ। यदि भएको भए त म्यानपावरका दलालहरुले किन मनपरी गर्थे र ? जवकी खाडी मुलुकमा जानको लागी फ्री भिसा फ्री टिकट अनि जम्मा दश हजार रुपैयाँ तोकेकोमा मान्छे बेच्न पल्केका दलालहरुले खाडी मुलुक अन्तरगत संयुक्त अरब इमिरेट्स अबुधाबिको पि.एस.बि.डी.सेक्युरिटी गार्डको लागी ४ लाख ५० हजार रुपैयाँ लिरहेकाछ्न्। यो सरासर सरकारको आँखामा छारो हालेको भएन र ? यदि हाम्रो देशमा सरकार छ भने अबिलम्व त्यस्ता म्यानपावर भनाउँदा दलालहरु उपर छानबिन गरी कार्वाही होस्।

    देब सल्यानी देबु
  • मरुभुमिको यो तातो घाममा दिनभरी गैती र बेल्चा हान्नुपर्छ। न त भने जस्तो खान पाइन्छ न थकाइ लाग्यो भनेर थकाइ नै मार्न पाइन्छ। खाना पनि बासिभात खानुपर्छ। नत राख्ने ठाउँ छ ल्याएर एउटा खजुरको बोट मुनि राखेर काम थाल्नुपर्छ। भरे खाने बेलामा त्यो तातो घामले गजज्ज पानी आइराखेको हुन्छ। बाध्यता, त्यसैलाइ पानी हालेर पखालेर खानुको बिकल्प अरु केनै छ  र? खुन र पसिनामा निथ्रुक्क भिजेर यो दुःखी जीवन यस्तै छ। यस्तो परिश्रम गर्ने हो भने त हाम्रो देशमा सुन फलाइन्छ। जय मार्तीभुमी। 

    दोहा, कतार
  • म युरोपको इटली आएको चार बर्ष भयो। सोचे जस्तो काम नपाएर बाच्नै मुश्किल भइरहेको छ। बस्न खान मात्रै नेपाली ४०-४५ हजार लाग्छ।  अहिले आएर लाग्छ कि नेपालमै मेहनेत गर्दा हुने थियो बरु। के गर्नु विदेशको जिन्दगी। युरोपमा त सजिलै पैसा कमाउन सकिन्छ भन्ने सोचेको थिए।

    किरण थापा /इटहरी (हाल इटली)
  • खनाइदैछ श्रम खाड़ीको देशमा, सबै सोच्छन सुन फल्छ विदेशमा, नेपालमा पैसा हैन श्रम सम्मानको खाँचोंछ, विदेशमा पसीना बग्दैछ तर मातृभूमि बाझो छ।

    राकेश लुइटेल / भक्तपुर
सबै हेर्नुहोस