MENU

विशेष

श्रीमान मार्ने धम्की दिने एजेन्ट र म्यानपावरलाई तह लगाउने श्रीमतीहरु

सुष्मा साह/सर्लाही ।

एजेन्ट सम्पर्कमा नआउने अनि म्यानपावरले पनि थर्काउने गरेपछि परिवारका विदेशमा रहेका आफन्तलाई घर फर्काउन सकिँदैन भनेर हरेस खाए, तर श्रीमतीहरु डराएनन । उनीहरु एजेण्ट र म्यानपावरको पछि लागिरहे । 

सर्लाहीको व्रह्मपुरी गाविसका शंकर मुखिया ३९ वर्ष पुग्दा पनि गाउँमा केहि गर्न सक्नुभएन । जागिर खान पढाई छैन । व्यवसाय गर्न पैसा थिएन । गाउँमै केहि गर्छु भनेर ऋण माग्दा कसैले नपत्याउने । छिमेकी विरेन्द्र मुखिया र दिनेश पासवानको अवस्था पनि त्यस्तै थियो । त्यसैले तीनै जनालै एकै पटक विदेश जाने निर्णय गरे । उनीहरुलाई विदेश पठाउने एजेन्ट थिए बन्तिलाल बैठा ।  बन्तिलालसँग भेटेर उसका कुरा सुनेपछि तीनै जनाले सोचे विदेश गएपछि त सबै समस्या समाधान भइहाल्छ । विदेशले सबै समस्या समाधान भइहाल्छ भन्ने सोचेका उनीहरुलाई न विदेशका बारेमा थाहा थियो न त विदेशमा गर्नुपर्ने कामका बारेमा नै । त्यसैले एजेन्ट बन्तिलालले जे जे भने उनीहरुले पनि त्यसै मात्रै गरिरहे । 

बन्तिलालले कुवेतको अलकुत क्लिनिङ एण्ड सेक्युरिटी कम्पनीमा अफिस ब्वाईको माग आएको भन्दै त्यसमै पठाइदिने भन्दै जनही डेढ लाख रुपैयाँ लाग्ने  बताए । त्यति बेला सरकारले फ्रि भिसा फ्रि टिकट कार्यान्वयन भइसकेको थियो तर उनीहरुलाई त्यस बारेमा अत्तोपत्तो थिएन । त्यही भएर माया लाग्दा कुरा गरेर केहि भए पनि पैसा घटाउनतिर लागे ।

माया गरेझैं गरेर बन्तिलालले पनि १५ हजार रुपैयाँ घटाइदिए । उनीहरुलाई पनि धेरै घटाए जस्तो लाग्यो र १ लाख ३५ हजार रुपैयाँ तिर्न तयार भए । बन्तिलालले उनीहरुलाई एसआरके ओभरसिज मार्फत कुवेत उडाए । परिवारका सदस्य उनीहरुलाई बिदा गर्न काठमाडौं गएका थिए तर बन्तिलालले उड्ने बेलामा उनीहरुलाई परिवारसँग भेट्न दिएनन् । परिवारका सदस्यले लगेको फूलामाला झोलामै फिल्या ल्याउनु पर्‍यो । 

तीनै जना २०७२ कात्तिक १७ गते कुवेत पुगे । ८ दिनसम्म भोकै परे । ‘काम पनि पाइएन अनि खानका लागि पानी र खाने कुरा थिएन त्यसैले भोकै पर्यौं’ शंकरले भने ।  उनीहरुलाई ८ दिनपछि काम कम्पनीले काम दियो तर फोहर मैला व्यवस्थापन गर्ने र भारी बोक्ने । 

८ दिनसम्म भोकै बस्नुपर्दा र फोहोर उठाउने काम गर्नुपर्दा आत्तिएका उनीहरुले घरमा फोन गरे । परिवारले एजेन्ट बाहेक अरु कसैलाई चिनेका थिएनन अनि के गर्ने भन्ने थाहा पनि थिएन । त्यसैले एजेन्टलाई नै भेट्न खोजे तर फोनमा कुरा गर्ने एजेन्ट बन्तिलालसँग भेट्न परिवारका सदस्यलाई २ महिना लाग्यो । बन्तिलालले भनेको काम र तलब दिलाइदिन्छु भन्दै भेट्नै मानेनन् । बन्तिलाललाई भनेको केहि समयपछि सुपरभाइजरले उनीहरुलाई खाना खर्च भन्दै १० कुवेती दिनार केडी दिए । 

भनेको काम नपाएका शंकर, वीरेन्द्र र दिनेशले सम्झौता अनुसारको तलब पनि पाएनन् । सम्झौतामा १ सय १० कुवेती डलर दिनार पाउने भनिएको थियो तर पहिलो महिना तीनै जनाले ३० कुवेती दिनार पाए । दोस्रो महिना तलब बढेर ४७ केडी पुग्यो । तर उनीहरुले काम गर्न सकेनन् । ६ महिनासम्म गाउँका साथीहरुसँग ऋण लिएर बसे । एजेन्टले समस्या समाधान गरिदेला भन्ने उनीहरुको आशा थियो तर एजेन्ट झर्किन थाले ।

‘तिमीहरुको श्रीमान मरे भने म तिमीहरुलाई १० लाख रुपैयाँ दिउँला तिमीहरु धेरै किचकिच नगर, मलाई आनन्दले बस्न देओ भन्यो’ शंकरकी श्रीमती पार्वतीदेवी भन्नुहुन्छ । सुरुमा नरम कुरा गरेको एजेन्ट कड्किएपछि तीनै जनाको परिवारमा चिन्ता थपियो । 

तर सुरक्षित आप्रवासन सुचना तथा परामर्श केन्द्र, मलंगवाकी मनोसमाजिक परामर्शकर्ता दयामन्ति शाहसँग भेटेपछि पनि घर परिवारको डर साहसमा बदलियो । दिनेशकी आमा दौलतियादेवी, विरेन्द्र मुखियाकी श्रीमती कलावति देवी र शंकर मुखियाकी श्रीमती पार्वतीदेवी सूचना केन्द्रसम्म पुगेपछि भने एजेन्टले बोली फेरे ।

‘सूचना केन्द्रबाट फोन गर्दा धेरै दिनसम्म एजेन्ट बन्तिलालले म त स्वास्थ्य चौकीको कर्मचारी हुँ भनेर ढाँटिरह्यो’ सूचना केन्द्र परामर्शकर्ता ज्ञानेन्द्र यादव भन्नुहुन्छ । बन्तिलालले बोली फेरेपछि सूचना केन्द्रले उनीहरुको समस्या काठमाडौंमा रहेको पिपुल फोरममा पठायो । 

त्यतिञ्जेल चुप लागेको म्यानपावरले उनीहरु काठमाडौं आएको थाहा पाएपछि म्यानपावरमै बोलाएर ७ दिनभित्रै तीनै जनालाई फर्काइदिने भन्दै उजुरी नगर्न आग्रह गर्‍यो । म्यानपावरको विश्वासमा ७ दिन पर्खिए तर श्रीमानलाई म्यानपावरले फर्काएन । सुरुमा त नक्कली टिकट देखाएर पनि झुक्याउन खोज्यो ।

‘किन त भनेर सोध्न जाँदा उल्टै थर्कायो’ विरेन्द्र मुखियाकी श्रीमती कलावतिदेवी भन्नुहुन्छ ‘तिमीहरु धेरै मुद्दाको धम्की नदेओ  तिमीहरुका श्रीमानलाई थुन्नलाईदिन्छु अनि ज्यान पनि नरहला भन्यो ।’ 

यो बिचमा म्यानपावर र विभाग धाउँदा ४२ दिन बित्यो तर केहि उपाय लागेन । विभागले केहि गर्न नसकेपछि उनीहरुको मुद्दा न्यायधीकरणमा पठाउने तयारी भयो तर म्यानपावरले निवेदन दिन दिएन । तीनै जनालाई उसले नेपाल फर्काइदियो । एजेण्ट र म्यानपावरले ज्यान मार्नेसम्मको धम्की दिँदा पनि दौलतियादेवी, कलावति देवी र पार्वतीदेवी नडराई लडेकाले उनीहरु श्रीमानलाई नेपाल फर्काउन सफल भएको सूचना केन्द्रकी परामर्शकर्ता दयामन्ती शाह बताउनुहुन्छ । 

घर त फर्किए तर उनीहरु अहिले जाँदा लिएको र नेपाल फर्काउन काठमाडौंमा ५५ दिन बस्दा लिएको ऋण कसरी तिर्ने भन्ने समस्यामा थिए ।

स्थानीय स्तरमै गरिएको छलफलपछि म्यानपावरले उनीहरुलाई ७५ हजार रुपैयाँका दरले रकम फिर्ता दिएको छ । आधा पैसा फिर्ता पाउँदा केहि खुशी भए पनि अबको बाटो केहि नहुँदा उनीहरुको चिन्ता भने कम हुन सकेको छैन । 

 

प्रतिक्रिया दिनुहोस

सम्बन्धित समाग्रीहरु

  • अलपत्र परेका युवाले दूतावासमा शरण पाएनन्, मजदुर क्याम्पमै फर्काइयो

    भदौ ७ – अलपत्रमा परी दूतावासको शरणमा आएका १० युवालाई नेपाली दूतावास युएईले मजदुर क्याम्पमा नै फर्काएको छ । पुरुषका लागि सेल्टर नभएको र एक हप्तामा नेपाल फर्काउने व्यवस्था गर्ने भन्दै दूतावासले उनीहरुलाई क्याम्पमै फर्काइएको हो ।

  • विदेशको रोजगारीले उजाडियो बास

    ‘साहुले पनि ६ वर्ष सम्म कुरे तिर्न नसकेपछि घरै दिनुपर्‍यो उहाँले ७० हजारको दोब्बर एक लाख ४० हजारमा साहुले घर लिए । साहुले घर लिएपछि उहाँको नाममा पाइला टेक्ने जमिन पनि छैन । भाडामा बसिरहेका बद्रिप्रसादको परिवारलाई घर गुमाउनु पर्दा साह्रै पीडा छ ।

  • कतारबाट श्रीमानले तिमी अझै मरेकी छैनौ भनेपछि..

    ‘ए तिमी पो ! तिमी अझै मरेकी छैनौ’ झण्डै एक महिनापछि फोनमा बोलेका श्रीमानका यस्ता कुरा सुनेपछि चन्द्रमायालाई छाँगाबाट खसे जस्तै भयो । त्यतिबेला श्रीमानले फोन नउठाएको एक महिना भन्दा धेरै भइसकेको थियो ।

  • बर्मलालको १५ वर्षे विदेश यात्रा : तीन पटक बिहे, नौ महिना जेल

    ‘मर्नलाई काल आउनुपर्छ भन्थे साँच्चै हो रैछ’ वैदेशिक रोजगारीको प्रसङ्ग कोट्याउने वित्तिकै बर्मलाल लुईटेलले पीडा सुनाउन थाल्नुभयो । उहाँका कुरा सुन्दा लाग्थ्यो वैदेशिक रोजगारीले उहाँलाई पीडा बाहेक अरु केही दिएन ।

सबै हेर्नुहोस

विशेष

समाचार

पछिल्ला समाचारहरु
Notice, Press Release

मेरो कथा मेरो भोगाई थप सामाग्रीहरु

Download
Mobile App

मेरो पनि भन्नु छ

  • मलेसियामा सुरक्षा गार्ड कम्पनीले श्रम सम्झौतामा उल्लेख  भए अनुसारको न काम दिन्छ, न त  तलब नै। आफ्नो ब्यक्तिगत सुरक्षाको त कुरा नै नगरौं। त्यस्तै परे आफ्नो कम्पनीको मानिसले नै कुन बेला मान्छे र पुलिस लगाएर कुटाउन बेर लगाउदैन। हामी श्रमिकले त नेपालका म्यानपावरलाई एक देखि दुई लाख सम्म बुझाएका हुन्छौं। मलेसियामा बेसिक नौं सय रिङ्गिट  गरी जम्मा १६ सय हुन्छ। होस्टेल, लेबि, ड्रेस अनि यातायातको पैसा कट्दा र खाना खाँदा मुस्किलले एक बर्षमा ऋण तिरिएला। बरु यो भन्दा नेपाल सकारले मालेसियामा कामदार पठाउन बन्द गरेर विकल्प खोज्नुपर्छ। किनकि नेपालको दूतावासले पनि दीर्घकालीन समाधान भन्दा कामदारलाई  थम्थमाउने तिर मात्र लागेको देखिन्छ।

    ठाकु योञ्जन / मलेसिया
  • समस्या त खासै त्यस्तो केही पनि छैन किन कि मसँग पहिला पनि एक चोटी दुबईमै काम गरेको अनुभव थियो। तर आफ्नो अनुभवबाट रोजगारीमा आउन तयारी गर्दै हुनुभएका दाजुभाइ र दिदिबहिनीलाई कुनै न कुनै सिप सिकेर मात्र आउनुहुन अनुरोध गर्दछु। सिप सिक्न पैसा नहुने पनि थाहा छ मलाई तर सरकारले निःशुल्क तालिमहरु दिइरहेको हुन्छ। त्यो बुझ्दा राम्रो हुन्छ। तपाईं विदेश आउदै हुनुहुन्छ भने आफै म्यापावर कम्पनीमा गएर कुन देश र कम्पनी, कस्तो काम, कति तलब जस्ता कुरा आफैले बुझ्दा राम्रो हुन्छ। बरु केहि रकम बढि खर्च गरेर भए पनि आफैले सम्बन्धित ठाँउमा गएर सबै कुरा बुझ्दा ठगीनबाट बच्न सकिन्छ।

    कमल गिरि / छापहिले ५ गुल्मी (हाल दुबई)
  • घरको समस्या सामाधान गर्नको लागि हामी विदेश लाग्छौँ तर विदेशमा पनि समस्या नै समस्याको सामना गर्नुपर्दा आफ्नो मातृभूमि र जन्मभूमिको यादले सताइरहन्छ। काम त गर्नु नै छ जहाँ बसे पनि तर आँखाबाट आसु त्यो बेला झर्छ जब हामी आफ्नै नेपाली साथीबाट हेपिन्छौँ र लुटिन्छौँ। यदि हामी अनुशासनमा रही काम गर्‍यौँ भने यहाँको लोकल मान्छेसँग खासै डर हुँदैन तर आफ्नोसँग हुन्छ।

    जय नारायण /मलेसिया
  • विदेशस्थित कम्पनीहरुमा काम गर्ने नेपाली कामदारहरु कुनै कानूनी झमेलामा परेमा उक्तकम्पनीले भिसा क्यान्सील गरिदिने कारणले गर्दा ति कामदारहरु ज्यादैनै मारमापर्ने गरेका छन्। पिडितको तर्फबाट न्यायमा पहुँच पुर्‍याउनका लागि न नेपाल सरकारले चासो देखाएको छ न  त कुनै रोजगारदाताले नै। कामदारहरुका कानूनीहकहितको लागि कुनै पहल नगरिनु राज्यको गैर जिम्मेवारिपन हो। जुन क्षेत्रबाट कर असुलिन्छ देशको प्राथमिकता त्यस क्षेत्रको सुधारमा हुनुपर्दछ। तसर्थ राज्यबाट आधिकारिकरुपबाट विदेश गएका प्रत्येक कामदारको न्यायिकहक सुनिश्चितता गर्ने तर्फ सम्बन्धित निकायको ध्यान जावस्। 

    नाम उल्लेख नगरेको / इनरुवा
सबै हेर्नुहोस