MENU

विशेष

सीप सिके काम र कमाई दुवै राम्रो

सुष्मा साह/सर्लाही ।

पुस १२ – सर्लाहीको सुन्दरपुर गाविसकी संझदेवी ३४ वर्षकी हुनुभयो । १६ वर्षमा बिहे गरेकी संझ ५ छोरीकी आमा भइसक्नुभयो । कलिलै उमेरमा बिहे गरेकी संझलाई सानै उमेरमा ठूलै जिम्मेवारी आयो ।त्यसमाथि श्रीमानको निधन भयो । त्यसैले कहिले काहिँ त जिन्दगीदेखि हार पनि नलागेको होइन उहाँलाई । ‘अब नसक्ने रहेछु यिनीहरुलाई कसरी पाल्ने अनि कसरी घर धान्ने भन्ने चिन्ता थियो’ संझ भन्नुहुन्छ । तर संझदेवीलाई अहिले यो चिन्ता छैन । 

सर्लाही मलंगवाकी संझादेवी १७ वर्षको हुँदा २०५६ फागुनमा सुन्दरपुर गाविसका विनोद रायसँग बिहे गर्नुभयो । १३ वर्षको अन्तरमा ५ छोरी जन्मिए । परिवारमा संख्या बढेसँगै समस्या पनि बढे । त्यही भएर विनोदले विदेश जाने सोच्नुभयो । विदेश जाने तयारीमा मेडिकल गर्न पुगेका विनोदलाई जण्डिस रहेको र त्यो पनि धेरै पुरानो भएको भनेपछि विनोदसँगै उहाँको परिवार छाँगाबाट खसे जस्तै भयो । न विनोदलाई त्यो भन्दा अघि कुनै समस्या देखिएको थियो न त कुनै लक्षण नै । कमाउने मेलो नभएकाले विदेश जान लागेका विनोदको उपचार गर्ने पैसा परिवारसँग थिएन । त्यसैले संझले तीन लाख रुपैयाँ ऋण खोज्नुभयो । ऋण खोजेर उपचार गराए पनि संझले श्रीमानलाई बचाउन सक्नुभएन । विनोदको २०६९ जेठ १० गते निधन भयो । 

आर्थिक संकटमा परेकी संझदेवीलाई ऋण त लाग्यो नै श्रीमान पनि रहनुभएन । विनोदका दाजुभाइले उहाँ बिरामी हँुँदा सहयोग गरेनन् । उहाँ बितेपछि संझदेवी र छोरीहरुको हेरचाह पनि गरेनन् । विनोदको निधनपछि गाउँलेले भए नभएको आरोप मात्रै लगाए उहाँलाई । त्यसैले संझदेवी घर छोडेर माइतमा बस्न थाल्नुभयो । त्यसपछि उहाँले विद्यालयको सहयोगीको काम गर्न थाल्नुभयो । 

छोरीहरुसँग माइती बसेकी संझदेवीले विनोदको परिवारसँग अंशको मुद्दा पनि लड्नु भयो । मुद्दा जितेर पाएको जग्गा बेचेर उहाँले श्रीमानलाई उपचार गर्न लिएको ऋण तिर्नुभयो । बाँकी बसेको रकमले मलंगवामा खेत किन्नुभयो । माइतबाट पाएको जग्गामा सानो घर बनाएर छोरीहरुसँग त्यहीँ बस्न थाल्नुभयो ।

संझदेवी काममा जानुपर्ने त्यसैले छोरीहरुको हेरविचार गर्ने कोही नभएपछि उहाँकी आमाले छोरीहरु स्याहारेर उहाँसगै बस्न थाल्नुभयो । विद्यालयको सहयोगीको काम चल्दै थियो तर त्यसबाट आउने तलबले परिवार चलाउन पुग्दैनथ्यो उहाँलाई । त्यसैले तरकारीको व्यापार थाल्नुभयो । त्यसले खान लाउनै पुगेन उहाँको परिवारलाई ।

त्यसपछि भने उहाँको यात्रा अन्तै मोडियो । त्यतिञ्जेल गाउँमै सम्भावना खोजेकी संझदेवीले अब भने विदेश जाने निर्णय गर्नुभयो । तर उहाँलाई विदेशका बारेमा त्यति धेरै जानकारी थिएन । ‘विदेश जाँदा पैसा कमाउन सकिएला कि भन्ने लाग्यो । तर कहाँ जाने, कसरी जाने अनि के काम गर्ने भन्ने केही थाहा थिएन । त्यसैले उहाँ मंलगवामा रहेको सूचना केन्द्रमा पुग्नुभयो । सूचना केन्द्रबाट विदेशको जानकारी मात्रै होइन विदेश जाँदा लिन पाइने तालिमको जानकारी पनि पाउनुभयो उहाँले । उहाँले गार्मेण्टको काम सिकेर विदेश जाने निर्णय गर्नुभयो । 

मलंगवाबाट सीप सिक्न आएकी संझदेवीले आफूले भने जस्तै सीप सिक्नुभयो एफ स्किलको सहयोगमा । सीप सिकेर फर्किएकी संझदेवी फ्रि भिसा फ्रि टिकटमा जोर्डन जान पाउनुभयो । उहाँले १५ हजार रुपैयाँ ऋण लिएर लुगा किनेर घरबाट काठमाडौं हिँड्नुभयो । सामान बसमै चोरी भए पनि उहाँ आत्तिनुभएन । फेरि सामान किन्नुभयो र २०७२ असोज २१ गते जोर्डन उड्नुभयो । 

जोर्डनमा उहाँले यहाँ सिकेकै काम अर्थात गार्मेण्टकै काम पाउनुभयो । उहाँको तलब महिनाको ३५ हजार थियो । ‘यहाँ काम सिकेर गएकाले सजिलो भयो अनि तलब पनि भने जस्तै पाएँ’ खुशी हुँदै संझदेवीले सुनाउनुभयो । 

विदेश जाँदा १५ हजार भन्दा अरु ऋण थिएन । त्यसैले उहाँले कमाएको पैसा छोरी पढाउन थोरै खर्च भयो अरु सबै बच्यो । त्यही पैसाले अहिले आफ्नै पक्की घर बनाउनुभएको छ । 

संझाले श्रीमानको निधन हुँदा र घर परिवारले पनि साथ नदिँदा छोरीहरुलाई हुर्काउन र पढाउन सकिँदैन होला भन्ने साच्नुभएको थियो । तर आज त्यसका लागि पनि सक्षम हुनुभएको छ उहाँ । सीप सिकेर गएकाले आफूलाई सजिलो भएकाले विदेश जान चाहनेलाई सीप सिकेर जान उहाँको सुझाव छ । 

 

प्रतिक्रिया दिनुहोस

सम्बन्धित समाग्रीहरु

सबै हेर्नुहोस

विशेष

समाचार

पछिल्ला समाचारहरु
Notice, Press Release

मेरो कथा मेरो भोगाई थप सामाग्रीहरु

Download
Mobile App

मेरो पनि भन्नु छ

  • म बाह्र बर्ष देखि कतारमा ड्राइभरको काम गर्दै आएको छुँ। प्राय कम्पनीमा भारतीय फोरम्यान हुन्छन् भने केहिमा नेपाली। जहाँ नेपाली राम्रो पदमा कार्यरत छन् त्यहाँ आफ्नै नेपाली दाजुभाइलाई दबाउने, पैसा नदिने, काममा दुःख दिने, ओभर टाइम नदिने जस्ता अती नै घटीया ब्याबहार गरि नेपालीले नेपालीलाई नै लुटिरहेका छन्।

    महेन्द्र कुमार रोक्का / कतार
  • साउदी अरेबियामा आजिवन जेल परेका स्थानेस्वरलाई बचाउ अभियान नै चलाइदै रहेछ, राम्रो कुरा हो। बिगतमा पनि अमर राई र बमबहादुरको लागि चाहिने भन्दा धेरै रकम संकलन भएको थियो। अझ एकजनाको त पुरै ब्लडमनि अज्ञात ब्यक्तिले दिएको थियो। त्यो पैसा अहिले कहाँ र कोसँग छ ? त्यस्को सोधी खोजी कसले गर्ने ? यदि त्यो पैसा त्यस्तै निर्दोशलाई बचाउन राखिएको हो भने त्यसबाटै स्थानेस्वरलाई बचाउन सकिँदैन र ?

    दुर्गेस सापकोटा
  • मलेसियामा न त कानुनसम्बन्धी कुनै भरपर्दो निकाए नै छ जस्ले कामदारका हितमा सघाओस् न त भनेजस्तो तलब सुबिधानै। अन्तराष्ट्रीय नियम अनुसार श्रमिकहरुको न्युनतम कामगर्ने समय र महिनाभरी पर्ने पब्लिक डे र अन्य बिदाको त कुनै अर्थ नै छैन। न त कम्पनीले दिन मान्छ, न यहाँको सरकारी निकायबाट छानबिन नै हुन्छ। दिनरातको असुरक्षित बातावरणमै दुःखमा दिन बिताउन बाध्य छ्न् यहाँ कार्यरत अधिकांश नेपाली कामदारहरु। नेपालसरकारको त कुरै नगरौँ, दुतावासले सहयोग गर्ला सोच्योकी बिचौलियालाई ठिक्क पारिन्छ।

    करन महरा / मलेसिया
  • मलेसियामा सुरक्षा गार्ड कम्पनीले श्रम सम्झौतामा उल्लेख  भए अनुसारको न काम दिन्छ, न त  तलब नै। आफ्नो ब्यक्तिगत सुरक्षाको त कुरा नै नगरौं। त्यस्तै परे आफ्नो कम्पनीको मानिसले नै कुन बेला मान्छे र पुलिस लगाएर कुटाउन बेर लगाउदैन। हामी श्रमिकले त नेपालका म्यानपावरलाई एक देखि दुई लाख सम्म बुझाएका हुन्छौं। मलेसियामा बेसिक नौं सय रिङ्गिट  गरी जम्मा १६ सय हुन्छ। होस्टेल, लेबि, ड्रेस अनि यातायातको पैसा कट्दा र खाना खाँदा मुस्किलले एक बर्षमा ऋण तिरिएला। बरु यो भन्दा नेपाल सकारले मालेसियामा कामदार पठाउन बन्द गरेर विकल्प खोज्नुपर्छ। किनकि नेपालको दूतावासले पनि दीर्घकालीन समाधान भन्दा कामदारलाई  थम्थमाउने तिर मात्र लागेको देखिन्छ।

    ठाकु योञ्जन / मलेसिया
सबै हेर्नुहोस