MENU

विशेष

सीप सिके काम र कमाई दुवै राम्रो

सुष्मा साह/सर्लाही ।

पुस १२ – सर्लाहीको सुन्दरपुर गाविसकी संझदेवी ३४ वर्षकी हुनुभयो । १६ वर्षमा बिहे गरेकी संझ ५ छोरीकी आमा भइसक्नुभयो । कलिलै उमेरमा बिहे गरेकी संझलाई सानै उमेरमा ठूलै जिम्मेवारी आयो ।त्यसमाथि श्रीमानको निधन भयो । त्यसैले कहिले काहिँ त जिन्दगीदेखि हार पनि नलागेको होइन उहाँलाई । ‘अब नसक्ने रहेछु यिनीहरुलाई कसरी पाल्ने अनि कसरी घर धान्ने भन्ने चिन्ता थियो’ संझ भन्नुहुन्छ । तर संझदेवीलाई अहिले यो चिन्ता छैन । 

सर्लाही मलंगवाकी संझादेवी १७ वर्षको हुँदा २०५६ फागुनमा सुन्दरपुर गाविसका विनोद रायसँग बिहे गर्नुभयो । १३ वर्षको अन्तरमा ५ छोरी जन्मिए । परिवारमा संख्या बढेसँगै समस्या पनि बढे । त्यही भएर विनोदले विदेश जाने सोच्नुभयो । विदेश जाने तयारीमा मेडिकल गर्न पुगेका विनोदलाई जण्डिस रहेको र त्यो पनि धेरै पुरानो भएको भनेपछि विनोदसँगै उहाँको परिवार छाँगाबाट खसे जस्तै भयो । न विनोदलाई त्यो भन्दा अघि कुनै समस्या देखिएको थियो न त कुनै लक्षण नै । कमाउने मेलो नभएकाले विदेश जान लागेका विनोदको उपचार गर्ने पैसा परिवारसँग थिएन । त्यसैले संझले तीन लाख रुपैयाँ ऋण खोज्नुभयो । ऋण खोजेर उपचार गराए पनि संझले श्रीमानलाई बचाउन सक्नुभएन । विनोदको २०६९ जेठ १० गते निधन भयो । 

आर्थिक संकटमा परेकी संझदेवीलाई ऋण त लाग्यो नै श्रीमान पनि रहनुभएन । विनोदका दाजुभाइले उहाँ बिरामी हँुँदा सहयोग गरेनन् । उहाँ बितेपछि संझदेवी र छोरीहरुको हेरचाह पनि गरेनन् । विनोदको निधनपछि गाउँलेले भए नभएको आरोप मात्रै लगाए उहाँलाई । त्यसैले संझदेवी घर छोडेर माइतमा बस्न थाल्नुभयो । त्यसपछि उहाँले विद्यालयको सहयोगीको काम गर्न थाल्नुभयो । 

छोरीहरुसँग माइती बसेकी संझदेवीले विनोदको परिवारसँग अंशको मुद्दा पनि लड्नु भयो । मुद्दा जितेर पाएको जग्गा बेचेर उहाँले श्रीमानलाई उपचार गर्न लिएको ऋण तिर्नुभयो । बाँकी बसेको रकमले मलंगवामा खेत किन्नुभयो । माइतबाट पाएको जग्गामा सानो घर बनाएर छोरीहरुसँग त्यहीँ बस्न थाल्नुभयो ।

संझदेवी काममा जानुपर्ने त्यसैले छोरीहरुको हेरविचार गर्ने कोही नभएपछि उहाँकी आमाले छोरीहरु स्याहारेर उहाँसगै बस्न थाल्नुभयो । विद्यालयको सहयोगीको काम चल्दै थियो तर त्यसबाट आउने तलबले परिवार चलाउन पुग्दैनथ्यो उहाँलाई । त्यसैले तरकारीको व्यापार थाल्नुभयो । त्यसले खान लाउनै पुगेन उहाँको परिवारलाई ।

त्यसपछि भने उहाँको यात्रा अन्तै मोडियो । त्यतिञ्जेल गाउँमै सम्भावना खोजेकी संझदेवीले अब भने विदेश जाने निर्णय गर्नुभयो । तर उहाँलाई विदेशका बारेमा त्यति धेरै जानकारी थिएन । ‘विदेश जाँदा पैसा कमाउन सकिएला कि भन्ने लाग्यो । तर कहाँ जाने, कसरी जाने अनि के काम गर्ने भन्ने केही थाहा थिएन । त्यसैले उहाँ मंलगवामा रहेको सूचना केन्द्रमा पुग्नुभयो । सूचना केन्द्रबाट विदेशको जानकारी मात्रै होइन विदेश जाँदा लिन पाइने तालिमको जानकारी पनि पाउनुभयो उहाँले । उहाँले गार्मेण्टको काम सिकेर विदेश जाने निर्णय गर्नुभयो । 

मलंगवाबाट सीप सिक्न आएकी संझदेवीले आफूले भने जस्तै सीप सिक्नुभयो एफ स्किलको सहयोगमा । सीप सिकेर फर्किएकी संझदेवी फ्रि भिसा फ्रि टिकटमा जोर्डन जान पाउनुभयो । उहाँले १५ हजार रुपैयाँ ऋण लिएर लुगा किनेर घरबाट काठमाडौं हिँड्नुभयो । सामान बसमै चोरी भए पनि उहाँ आत्तिनुभएन । फेरि सामान किन्नुभयो र २०७२ असोज २१ गते जोर्डन उड्नुभयो । 

जोर्डनमा उहाँले यहाँ सिकेकै काम अर्थात गार्मेण्टकै काम पाउनुभयो । उहाँको तलब महिनाको ३५ हजार थियो । ‘यहाँ काम सिकेर गएकाले सजिलो भयो अनि तलब पनि भने जस्तै पाएँ’ खुशी हुँदै संझदेवीले सुनाउनुभयो । 

विदेश जाँदा १५ हजार भन्दा अरु ऋण थिएन । त्यसैले उहाँले कमाएको पैसा छोरी पढाउन थोरै खर्च भयो अरु सबै बच्यो । त्यही पैसाले अहिले आफ्नै पक्की घर बनाउनुभएको छ । 

संझाले श्रीमानको निधन हुँदा र घर परिवारले पनि साथ नदिँदा छोरीहरुलाई हुर्काउन र पढाउन सकिँदैन होला भन्ने साच्नुभएको थियो । तर आज त्यसका लागि पनि सक्षम हुनुभएको छ उहाँ । सीप सिकेर गएकाले आफूलाई सजिलो भएकाले विदेश जान चाहनेलाई सीप सिकेर जान उहाँको सुझाव छ । 

 

प्रतिक्रिया दिनुहोस

सम्बन्धित समाग्रीहरु

सबै हेर्नुहोस

विशेष

समाचार

पछिल्ला समाचारहरु
Notice, Press Release

मेरो कथा मेरो भोगाई थप सामाग्रीहरु

Download
Mobile App

मेरो पनि भन्नु छ

  • खासै त समस्या छैन तर यसो जानेको कुरो गरुम् भनेर मेरो अनुभव यस्तो छः -भाषाको समस्या,  -भनेको काम नभइ अर्को काममा लगाउने, -कम्पनी राम्रो पर्‍यो भने ठिकै हुन्छ खराब पर्‍यो भने बर्बाद नै हुन्छ, -तोकेको सेलरी भन्दा कम, -यदि पहिलो चोटि विदेश हिड्नु हुदैछ भने अलिकती भए पनि भाषा जान्नुहोस्

    अबिर मान लिम्बु / साउदी अरब
  • हामीहरूलाई मलेसिया आएको ३ महिना भयो। हामीहरूले सम्झौता अनुसार  तलब पाएका छैनौं। काम अनुसार पैसा पाएका छैनौं। बरू उल्टै पैसा पनि काट्यो। हामीहरू लालधनुष म्यानपावरबाट आएका हौं। हामीहरू यहाँ बाङ्गी प्लासटिक टेक्निक कम्पनीमा  आएका छौं। हामीहरू २७ जनाको समुह छ। सबैको ५०० को दरले पैसा काटिरहेको छ। हामीहरू नेपालमा एक लाख ३० हजार तिरेर आएका हौं। कम्पनीलाई गुनासो गर्दा त्यो पैसा नेपालकै म्यानपावरले लिन्छ र यहाँको नेपाली दलालले खान्छन् भन्छ।  पसिना चुहाएर काम गर्छौं हामीहरू पैसा खान्छन् यीनीहरू। हामीहरूको यो ठूलो समस्या हो यो कुरा सरकारी निकायसम्म पुगोस् भन्ने हामीहरू आश राखेका छौं।

    दुर्गानन्द मंडल / सेलेङगर , मलेसिया
  • कामदारको सुरक्षा गर्छु भनेर त बोल्ने मात्रै हुन् । काम कसैले गर्दैनन् । मलाई नै काठमाडौको म्यानपावरको बुटवलमा रहेको शाखाले आजभन्दा २ महिना अघि एक लाख १० हजार लिएर इलेक्ट्रिकल हेल्पर भनेर कतार पठायो । तर कतार पुगेपछि मैले भनेको काम र तलब पाईन् । म्यानपावर र सरकारी निकायले एक अर्कालाइ दोष लगाएर तर्किन खोज्छन् । म्यानपावर कहिले जिम्मेवार हुने अनि सरकारी निकायले कामदारलाई परेको पीडा कहिले बुझ्ने ? 

    ठाकुरप्रसाद तिवारी
  • कामदारको अवस्था नाजुक रहेका बेलामा दिवस मनाउनु र कामदारका अधिकारका कुरा गर्नुको कुनै अर्थ छैन । उहाँले हजारौ नेपली कामदार जो आफ्नो अधिकार नपाएर खडिको तातो मरुभुमी मा घोडाले खाने चना खानाको रुपमा खादै रगतको पसिना बगाउदै छन । तर न त भने बमोजीम तलब पाउछन, न त करार अबधि मा मेनपावरलाई बुझाएको ऋणको चर्को ब्याजनै तिर्न सक्छन ? फर्केर आउदा न त घर रहन्छ न जग्गा ? यस्तो अबस्थामा दिबस मनाउनु ति पिडित कामदारको पिडामा उत्सब मनाउनु हो ।

    ​दिलु घर्तीमगर
सबै हेर्नुहोस