MENU

विशेष

सीप सिके काम र कमाई दुवै राम्रो

सुष्मा साह/सर्लाही ।

पुस १२ – सर्लाहीको सुन्दरपुर गाविसकी संझदेवी ३४ वर्षकी हुनुभयो । १६ वर्षमा बिहे गरेकी संझ ५ छोरीकी आमा भइसक्नुभयो । कलिलै उमेरमा बिहे गरेकी संझलाई सानै उमेरमा ठूलै जिम्मेवारी आयो ।त्यसमाथि श्रीमानको निधन भयो । त्यसैले कहिले काहिँ त जिन्दगीदेखि हार पनि नलागेको होइन उहाँलाई । ‘अब नसक्ने रहेछु यिनीहरुलाई कसरी पाल्ने अनि कसरी घर धान्ने भन्ने चिन्ता थियो’ संझ भन्नुहुन्छ । तर संझदेवीलाई अहिले यो चिन्ता छैन । 

सर्लाही मलंगवाकी संझादेवी १७ वर्षको हुँदा २०५६ फागुनमा सुन्दरपुर गाविसका विनोद रायसँग बिहे गर्नुभयो । १३ वर्षको अन्तरमा ५ छोरी जन्मिए । परिवारमा संख्या बढेसँगै समस्या पनि बढे । त्यही भएर विनोदले विदेश जाने सोच्नुभयो । विदेश जाने तयारीमा मेडिकल गर्न पुगेका विनोदलाई जण्डिस रहेको र त्यो पनि धेरै पुरानो भएको भनेपछि विनोदसँगै उहाँको परिवार छाँगाबाट खसे जस्तै भयो । न विनोदलाई त्यो भन्दा अघि कुनै समस्या देखिएको थियो न त कुनै लक्षण नै । कमाउने मेलो नभएकाले विदेश जान लागेका विनोदको उपचार गर्ने पैसा परिवारसँग थिएन । त्यसैले संझले तीन लाख रुपैयाँ ऋण खोज्नुभयो । ऋण खोजेर उपचार गराए पनि संझले श्रीमानलाई बचाउन सक्नुभएन । विनोदको २०६९ जेठ १० गते निधन भयो । 

आर्थिक संकटमा परेकी संझदेवीलाई ऋण त लाग्यो नै श्रीमान पनि रहनुभएन । विनोदका दाजुभाइले उहाँ बिरामी हँुँदा सहयोग गरेनन् । उहाँ बितेपछि संझदेवी र छोरीहरुको हेरचाह पनि गरेनन् । विनोदको निधनपछि गाउँलेले भए नभएको आरोप मात्रै लगाए उहाँलाई । त्यसैले संझदेवी घर छोडेर माइतमा बस्न थाल्नुभयो । त्यसपछि उहाँले विद्यालयको सहयोगीको काम गर्न थाल्नुभयो । 

छोरीहरुसँग माइती बसेकी संझदेवीले विनोदको परिवारसँग अंशको मुद्दा पनि लड्नु भयो । मुद्दा जितेर पाएको जग्गा बेचेर उहाँले श्रीमानलाई उपचार गर्न लिएको ऋण तिर्नुभयो । बाँकी बसेको रकमले मलंगवामा खेत किन्नुभयो । माइतबाट पाएको जग्गामा सानो घर बनाएर छोरीहरुसँग त्यहीँ बस्न थाल्नुभयो ।

संझदेवी काममा जानुपर्ने त्यसैले छोरीहरुको हेरविचार गर्ने कोही नभएपछि उहाँकी आमाले छोरीहरु स्याहारेर उहाँसगै बस्न थाल्नुभयो । विद्यालयको सहयोगीको काम चल्दै थियो तर त्यसबाट आउने तलबले परिवार चलाउन पुग्दैनथ्यो उहाँलाई । त्यसैले तरकारीको व्यापार थाल्नुभयो । त्यसले खान लाउनै पुगेन उहाँको परिवारलाई ।

त्यसपछि भने उहाँको यात्रा अन्तै मोडियो । त्यतिञ्जेल गाउँमै सम्भावना खोजेकी संझदेवीले अब भने विदेश जाने निर्णय गर्नुभयो । तर उहाँलाई विदेशका बारेमा त्यति धेरै जानकारी थिएन । ‘विदेश जाँदा पैसा कमाउन सकिएला कि भन्ने लाग्यो । तर कहाँ जाने, कसरी जाने अनि के काम गर्ने भन्ने केही थाहा थिएन । त्यसैले उहाँ मंलगवामा रहेको सूचना केन्द्रमा पुग्नुभयो । सूचना केन्द्रबाट विदेशको जानकारी मात्रै होइन विदेश जाँदा लिन पाइने तालिमको जानकारी पनि पाउनुभयो उहाँले । उहाँले गार्मेण्टको काम सिकेर विदेश जाने निर्णय गर्नुभयो । 

मलंगवाबाट सीप सिक्न आएकी संझदेवीले आफूले भने जस्तै सीप सिक्नुभयो एफ स्किलको सहयोगमा । सीप सिकेर फर्किएकी संझदेवी फ्रि भिसा फ्रि टिकटमा जोर्डन जान पाउनुभयो । उहाँले १५ हजार रुपैयाँ ऋण लिएर लुगा किनेर घरबाट काठमाडौं हिँड्नुभयो । सामान बसमै चोरी भए पनि उहाँ आत्तिनुभएन । फेरि सामान किन्नुभयो र २०७२ असोज २१ गते जोर्डन उड्नुभयो । 

जोर्डनमा उहाँले यहाँ सिकेकै काम अर्थात गार्मेण्टकै काम पाउनुभयो । उहाँको तलब महिनाको ३५ हजार थियो । ‘यहाँ काम सिकेर गएकाले सजिलो भयो अनि तलब पनि भने जस्तै पाएँ’ खुशी हुँदै संझदेवीले सुनाउनुभयो । 

विदेश जाँदा १५ हजार भन्दा अरु ऋण थिएन । त्यसैले उहाँले कमाएको पैसा छोरी पढाउन थोरै खर्च भयो अरु सबै बच्यो । त्यही पैसाले अहिले आफ्नै पक्की घर बनाउनुभएको छ । 

संझाले श्रीमानको निधन हुँदा र घर परिवारले पनि साथ नदिँदा छोरीहरुलाई हुर्काउन र पढाउन सकिँदैन होला भन्ने साच्नुभएको थियो । तर आज त्यसका लागि पनि सक्षम हुनुभएको छ उहाँ । सीप सिकेर गएकाले आफूलाई सजिलो भएकाले विदेश जान चाहनेलाई सीप सिकेर जान उहाँको सुझाव छ । 

 

प्रतिक्रिया दिनुहोस

सम्बन्धित समाग्रीहरु

सबै हेर्नुहोस

विशेष

समाचार

पछिल्ला समाचारहरु
Notice, Press Release

मेरो कथा मेरो भोगाई थप सामाग्रीहरु

Download
Mobile App

मेरो पनि भन्नु छ

  • आफ्नै देशमा रोजगारिको ग्यारेन्टी गर्न सक्दैन नेपाल सरकारले ।  त्यसैको फलस्वरुप लाखौं यूवा परदेशिन बाध्य भएकाछन्।  तर परदेशमा पनि अरु देशका नागरिकलाई झैं हेर्दैनन संबन्धित कम्पनिहरुले। तलव देखि लिएर बस्ने ठाउँ सम्ममा गिराएको हुन्छ नेपाली कामदारलाई। एउटै कम्पनीमा उस्तै काम, अझै भन्ने हो भने अरु देशका कामदार दक्ष नभए पनि तलब भनेजस्तै हुन्छ। नेपाली कामदार दक्ष नै होस् तर हेपिनैरहेको देखेकोछुँ । तर हाम्रो बिलौना कस्ले हेर्ने? कस्ले सुनिदिने? नेपाली दूतावासमा न्याय खोज्न गयो, उतै दलाल भेटिन्छन्। उल्टै हाम्रै गल्ती देखाउछन्।  प्रधानमन्त्री ज्यु भ्याए सम्म साउदी, कतार, मलेसिया आएर संबन्धित निकायसँग जोडिनुस्।    

    बिष्णु धिताल/ गोर्खा (हाल मलेसिया)
  • परदेशि भएर बाच्नु भनेको आफ्नो बाल बच्चाको भबिष्य बिगार्नु रैछ। आज म घरबाट हिडेको २० बर्ष भयो। दिन बित्न केहि बेर लागेन तर पछाडि फर्कि हेर्दा जहाँ को त्यही देख्दछु। यतिका बर्ष पदेशमा बसेर पनि कुनै कुराको परिवर्तन भएन।

    तुल मगर/ बर्दघाट, परासि (हाल दुवई)
  • विदेश जाने सोच्नु भएका साथिहरु कृपया कुनै पनि देश जानु भन्दा अगाडी त्यस देशको रहनसहन, भेषभुषा, धर्म, भाषा, वातावरण र काम गर्न जान लागेको कम्पनी नयाँ होकी पुरानो ! यस्ता कुरा राम्ररी बुझ्नुहोला। यदि नयाँ कम्पनी हो भने कामदार कति छन त्यस्ता कुरा पनि ध्यान दिनु पर्छ। विदेशीएका मध्य धेरैले भनेको काम नपाउनु, भने जति पैसा नपाउने भनेका यस्तै नयाँ कम्पनीहरु हुन। त्यसैले जसरी विदेश जान गाह्रो छ, त्यसको दश गुणा स्वदेश फर्कन छ। त्यसैले यदि जानु हुन्छ भने शाहस बोकेर जानुहोला। जस्तो सुकै काम गर्न सक्छु भन्न सक्ने मात्र जानु होला। विदेशमा सजिलो काम भन्ने हुदैन। अत्यन्तै गाह्रो हुन्छ। गए पछि तुरुन्त फर्कन सकिन्न। यदि फर्किहाले पनि लगानी डुब्छ। बरु त्यो लगानी नेपालमा गर्नुहोस। त्यहि लाभदायक हुनेछ। 

    हरि थापा/ भेड्पु दोलखा (हाल मलेसिया)
  • समस्या त धेरै छन् तर समस्यामध्ये मुल समस्या भनेको यो परदेशमा समयमा तलब नपाउने तलब पाए पनि आफूले गरेको कामको पुरा नपाउने।  साथै कामदारको लागि कम्पनीले दिने खाना अनि बस्ने ठाँउ राम्रो नहुनु। अनि मेरो आफ्नै अनुभवमा भन्नु पर्दा अर्को समस्या हामी आफैमा पनि हुन्छ। जस्तै कि आउने देशको भाषा, नियम कानुन, कामको बारेमा राम्रो जानकारी नहुनु। त्यसैले वैदेशिक रोजगारीमा आउनु भन्दा पहिला आफू जाने देशको बारेमा केही न केही जानकारीहरु हुनै पर्ने रैछ।

    राज कुमार तामाङ /अबुधाबी,युएई
सबै हेर्नुहोस