MENU

विशेष

कमाउन साउदी गएका कृष्णलाई घरबाटै पठाउनु पर्‍याे ७ लाख

प्रेम क्षेत्री/नवलपरासी । 

पुस १३ – नवलपरासीको बासाबसहीका कृष्णबहादुर दमाईको घरमा भिड छ । कोही खुसीले गद्गद् छन् कोही रुञ्चे हाँसो हाँस्दैछन् । उनका बाबु, आमा, चार दाजुभाइ, श्रीमती, दुई भाई छोरा र एक छोरी खुसी साट्दै छन् । कृष्णको परिवारको खुसीले गाउँभरी नै खुसी छाएको छ । ७ वर्ष साउदी जेल बसेका कृष्णबहादुर घर फर्किएपछिको दृश्य हो यो ।  २०६४ सालमा साउदी गएका कृष्णबहादुर एक भारतीय नागरिकको हत्या अभियोगमा जेल बसेर फर्किनुभएको हो । अदालतले उहाँसहित १० जना नेपालीलाई कसुर हेरेर दुईदेखि पाँच वर्षसम्म जेल सजाय सुनाएको थियो । तर उनीहरु ७ वर्षसम्म जेल बस्न बाध्य भए । दिएको सजाय भुक्तान भइसक्दा पनि उनीहरु जेलमै बस्न बाध्य भए ।

दुई वर्ष सजाय सुनाएको उहाँलाई ७ वर्ष पछि मात्रै छाड्यो । उहाँसँगै मोरङका भीम बहादुर, रुपन्देहीका भक्तबहादुर दर्जी, भोजपुरका श्रीकुमार राई, नुवाकोटका रामबहादुर तामाङ, सुनसरीका चक्र गुरुङ, झापाका केशव नेपाली, दीपेन्द्र शर्मा, ओखलढुंगाका बीरबहादुर बुढाथोकी, तनहुँका केशवबहादुर पनि जेल पर्नुभएको थियो । यही मुद्दामा पक्राउ परेका उमेश श्रेष्ठको भने जेलमै बिरामी भएर ज्यान गएको थियो । उनीहरुलाई प्रहरीले पक्राउ गरेको एक वर्षपछि उमेश श्रेष्ठको उपचारको क्रममा ज्यान गएको थियो । कृष्णबहादुरले उमेशको शवसमेत नदेखेको बताउनुभयो । दुई वर्ष जेल बसेका उमेश विरामी भएपछि अस्पताल लगेका थिए । तर त्यस्को तीन वर्षपछि उमेशको ज्यान गएको खबर जेलमा रहेका अन्य साथीहरुलाई दिइएको थियो । अरु भने घर फर्किएका छन् । 

पैसा कमाउन भनेर साउदी गएको कृष्णले उल्टै घरबाट पैसा मगाउनुप¥यो । उहाँलाई यो १० वर्षमा घरबाट साढे सात लाख रुपैयाँ पठाए परिवारले । विदेश जानै भनेर कृष्णबहादुर जग्गा बेच्नुभयो तर कमाउन सक्नुभएन । सबै गुमाउनुभयो । अहिले उहाँलाई घरबारी सकिएको र कमाउन नसकिएको चिन्ता भन्दा बाँचेर फर्किन पाएको धेरै खुसी छ । उहाँ गएको ७ गते घर आइपुग्नुभएको हो ।

यसरी भएको थियो घटना

कृष्णका अनुसार उहाँले काम गर्ने कम्पनीले तलब दिन नसकेपछि भागेर बाहिर निस्केका थिए । एउटा कोठामा सबै गैरकानूनी हैसियत भएका कामदार बस्थे । जसमा ११ जना नेपाली र ५ जना भारतीय गरी  १६ जना थिए । एक दिन एक भारतीय कामदारको ज्यान गयो । प्रहरीले हत्या हुन सक्ने भन्दै १५ जनालाई पक्राउ गरी छानबिन ग¥यो । त्यसमा अदालतले सबै कामदारको भूमिका हेरी २ वर्ष, ३ वर्ष, ४ वर्ष र पाँच वर्षको सजाय सुनायो । ‘को मरेको हो कस्तो कपडा लगाएको थियो पनि थाहा छैन’ उनले भने ‘फोकटमा जेल सजाय विताउनुपर्‍यो ।’ 

हिरासतमा लिएर सोधीखोजी गरेको चार वर्षपछि मात्रै उनीहरुलाई जेल सजाय सुनाएको थियो । आफूले पटक पटक अनुरोध गरेपनि त्यहाँ नेपालीका गुनासा निकै कम सुनिने उहाँको गुनासो छ । विभिन्न गैर सरकारी संस्था, सुरक्षित आप्रवासन परियोजना सामी तथा जेद्दास्थित नेपाली महावाणिज्य दूतावासका कर्मचारीको सहयोगमा आफ्नो उद्धार भएको भन्दै उहाँले धन्यवाद दिनुभयो । 

के गर्छ दूतावासले 

साउदीको जेद्दामा दुई वर्षअघि मात्रै सरकारले महावाणिज्य दूतावास स्थापना गरेको छ । त्यसअघि यो मुद्दा रियादमा रहेको नेपाली दूतावासबाटै हेर्दै आएको थियो । महावाणिज्य दूतावासले जेलमा रहेका १० जनालाई स्वदेश पठाएपछि मात्रै शवको अवस्था पत्ता लगाउने तयारी गरेको छ । साउदीमा शव पठाउन स्पोन्सरले जिम्मा लिनुपर्छ । गैरकानुनी हैसियत भएको शव ल्याउन नेपाल सरकार वा परिवारले जिम्मा लिनुपर्छ । लामो समयसम्म कसैले दावी नगरेमा अदालतले दफन (गाड्न) आदेश दिने गरेको छ ।

 

प्रतिक्रिया दिनुहोस

सम्बन्धित समाग्रीहरु

सबै हेर्नुहोस

विशेष

समाचार

पछिल्ला समाचारहरु
Notice, Press Release

मेरो कथा मेरो भोगाई थप सामाग्रीहरु

Download
Mobile App

मेरो पनि भन्नु छ

  • म बाह्र बर्ष देखि कतारमा ड्राइभरको काम गर्दै आएको छुँ। प्राय कम्पनीमा भारतीय फोरम्यान हुन्छन् भने केहिमा नेपाली। जहाँ नेपाली राम्रो पदमा कार्यरत छन् त्यहाँ आफ्नै नेपाली दाजुभाइलाई दबाउने, पैसा नदिने, काममा दुःख दिने, ओभर टाइम नदिने जस्ता अती नै घटीया ब्याबहार गरि नेपालीले नेपालीलाई नै लुटिरहेका छन्।

    महेन्द्र कुमार रोक्का / कतार
  • साउदी अरेबियामा आजिवन जेल परेका स्थानेस्वरलाई बचाउ अभियान नै चलाइदै रहेछ, राम्रो कुरा हो। बिगतमा पनि अमर राई र बमबहादुरको लागि चाहिने भन्दा धेरै रकम संकलन भएको थियो। अझ एकजनाको त पुरै ब्लडमनि अज्ञात ब्यक्तिले दिएको थियो। त्यो पैसा अहिले कहाँ र कोसँग छ ? त्यस्को सोधी खोजी कसले गर्ने ? यदि त्यो पैसा त्यस्तै निर्दोशलाई बचाउन राखिएको हो भने त्यसबाटै स्थानेस्वरलाई बचाउन सकिँदैन र ?

    दुर्गेस सापकोटा
  • मलेसियामा न त कानुनसम्बन्धी कुनै भरपर्दो निकाए नै छ जस्ले कामदारका हितमा सघाओस् न त भनेजस्तो तलब सुबिधानै। अन्तराष्ट्रीय नियम अनुसार श्रमिकहरुको न्युनतम कामगर्ने समय र महिनाभरी पर्ने पब्लिक डे र अन्य बिदाको त कुनै अर्थ नै छैन। न त कम्पनीले दिन मान्छ, न यहाँको सरकारी निकायबाट छानबिन नै हुन्छ। दिनरातको असुरक्षित बातावरणमै दुःखमा दिन बिताउन बाध्य छ्न् यहाँ कार्यरत अधिकांश नेपाली कामदारहरु। नेपालसरकारको त कुरै नगरौँ, दुतावासले सहयोग गर्ला सोच्योकी बिचौलियालाई ठिक्क पारिन्छ।

    करन महरा / मलेसिया
  • मलेसियामा सुरक्षा गार्ड कम्पनीले श्रम सम्झौतामा उल्लेख  भए अनुसारको न काम दिन्छ, न त  तलब नै। आफ्नो ब्यक्तिगत सुरक्षाको त कुरा नै नगरौं। त्यस्तै परे आफ्नो कम्पनीको मानिसले नै कुन बेला मान्छे र पुलिस लगाएर कुटाउन बेर लगाउदैन। हामी श्रमिकले त नेपालका म्यानपावरलाई एक देखि दुई लाख सम्म बुझाएका हुन्छौं। मलेसियामा बेसिक नौं सय रिङ्गिट  गरी जम्मा १६ सय हुन्छ। होस्टेल, लेबि, ड्रेस अनि यातायातको पैसा कट्दा र खाना खाँदा मुस्किलले एक बर्षमा ऋण तिरिएला। बरु यो भन्दा नेपाल सकारले मालेसियामा कामदार पठाउन बन्द गरेर विकल्प खोज्नुपर्छ। किनकि नेपालको दूतावासले पनि दीर्घकालीन समाधान भन्दा कामदारलाई  थम्थमाउने तिर मात्र लागेको देखिन्छ।

    ठाकु योञ्जन / मलेसिया
सबै हेर्नुहोस