MENU

विशेष

गर्न सक्नेलाई बारीकै माटोमा पैसा छ

श्यामशशितल परियार/उज्यालो ।  

लमजुङ, पुस १४ – उमेरले ८० वर्ष पुगिसक्नुभयो । तर पनि उहाँ अझै सक्रिय जीवन बिताइरहनुभएको छ । बिहान उठेपछि पूजापाठ । त्यसलगत्तै, घर अगाडिको दुई रोपनी जग्गामा लगाइएको केराको हेरचाहमै समय बित्छ, उहाँको । सकेसम्म केराको गोडमेलमा उहाँ आफै गर्नु हुन्छ । लमजुङको सुन्दरबजार नगरपालिका–९, तार्कु कमेरेका पद्मदत्त ढकाललाई हिँड्नका लागि लौराको सहारा चाहिन्छ । घर्किदो उमेरमा पनि कृषि कर्ममा रम्न पाउँदा उहाँलाई खुशी र आत्मसन्तुष्टि दुवै मिलेको छ । ‘सकुञ्जेलसम्म केही काम गर्नैपर्छ, कृषि कर्मबाटै छोराछोरी हुर्काइयो, पढाइयो’,  कान कम सुन्नने उहाँले चर्को श्वरमा भन्नुभयो, ‘यो उमेरमा पनि सकेको काम गरेकै छु ।’

पद्मदत्तलाई उहाँकी श्रीमती पार्वती ढकालले पनि सघाउनुहुन्छ । पहिले धान, मकै, कोदो खेती गर्ने ढकाल दम्पत्ति उमेर ढल्केसँगै केराखेतीमा तानिएका हुन् । केराखेतीबाट राम्रो आम्दानी भएको छ ।

‘पहिले कोदो, धान, मकै लगाइन्थ्यो, अहिले त उमेर ढल्कदै गयो, यो बुढेसकालमा खनजोत गर्न गाह्रो हुन्छ’, पार्वतीले भन्नुभयो, ‘कम लगानी र श्रम गरे पुग्छ, अरु खेतीभन्दा केराबाट आम्दानी राम्रो हुन्छ, त्यसैले केराखेती गरेका हौँ, सकेको काम गरिरहेका छौँ ।’

सात मध्ये चार छोरा पनि केरा खेतीमै 

ढकाल दम्पत्तिका ७ छोरा र ३ छोरी छन् । सबै छोराहरुले आ–आफ्नो घर सम्हालिसकेका छन् । छोरीहरुले आफ्नै घरमा छन् । नातिनातिनाका धनी भइसकेका ढकाल दम्पत्ति अहिले छुट्टै घरमा बस्दै आएका छन् । नजिकै छोराहरुको घर छ । छुट्टै घरमा बसे पनि सबै छोराहरुले बाआमाको ख्याल राख्छन्, काममा सघाउँछन्, गाह्रोसाह्रोमा उत्तिक्कै साथ दिन्छन् । 

पद्ममदत्तले सबै छोराहरुलाई अंश बाँडफाँड गरी सक्नुभएको छ । सबै दाजुभाइ मिलेर काम गर्छन्, आफूले जाने सिकेको कृषि कर्मका ज्ञान, सीप एकअर्कामा आदानप्रदान पनि गर्छन् । 

बोटमै बिक्छ केरा

ढकालका जेठा छोरा मुक्तिनाथ ढकाल पेसाले शिक्षक हुनुहुन्छ । तार्कु खहरेस्थित विद्याज्योति माविमा पढाउने उहाँले एक रोपनी जग्गामा केरा खेती गर्नुभएको छ । साथमा व्यावसायिक तरकारी र कफि खेती पनि गर्नुभएको छ । ‘शिक्षण पेसासँगै फुर्सदको समय कृषि कर्मममा बिताउने गरेको छु, प्रतिफल राम्रै छ’, उहाँले भन्नुभयो, ‘केरा बोटमै बिकेका छन् । आजसम्मलाई बजारको अभाव छैन ।’

उहाँका अनुसार बगैँचाबाट उत्पादित केरा किन्नका लागि घरमै व्यापारी आउने गर्छन् । ‘काँचो दर्जनको ४० देखी ५० रुपैयाँ र पाकेको केरा प्रतिदर्जन ६० देखि ८० रुपैयाँका दरले बेच्ने गरेका छौँ’, उहाँले बजारभाउ सुनाउनुभयो । गर्न सकेमा आफ्नै पाखोबारीको माटोमा पैसा रहेको उहाँले बताउनुभयो ।

 

प्रतिक्रिया दिनुहोस

सम्बन्धित समाग्रीहरु

सबै हेर्नुहोस

विशेष

समाचार

पछिल्ला समाचारहरु
Notice, Press Release

मेरो कथा मेरो भोगाई थप सामाग्रीहरु

Download
Mobile App

मेरो पनि भन्नु छ

  • नेपालमा त सरकार नै छैन भन्दानि हुन्छ। यदि भएको भए त म्यानपावरका दलालहरुले किन मनपरी गर्थे र ? जवकी खाडी मुलुकमा जानको लागी फ्री भिसा फ्री टिकट अनि जम्मा दश हजार रुपैयाँ तोकेकोमा मान्छे बेच्न पल्केका दलालहरुले खाडी मुलुक अन्तरगत संयुक्त अरब इमिरेट्स अबुधाबिको पि.एस.बि.डी.सेक्युरिटी गार्डको लागी ४ लाख ५० हजार रुपैयाँ लिरहेकाछ्न्। यो सरासर सरकारको आँखामा छारो हालेको भएन र ? यदि हाम्रो देशमा सरकार छ भने अबिलम्व त्यस्ता म्यानपावर भनाउँदा दलालहरु उपर छानबिन गरी कार्वाही होस्।

    देब सल्यानी देबु
  • मरुभुमिको यो तातो घाममा दिनभरी गैती र बेल्चा हान्नुपर्छ। न त भने जस्तो खान पाइन्छ न थकाइ लाग्यो भनेर थकाइ नै मार्न पाइन्छ। खाना पनि बासिभात खानुपर्छ। नत राख्ने ठाउँ छ ल्याएर एउटा खजुरको बोट मुनि राखेर काम थाल्नुपर्छ। भरे खाने बेलामा त्यो तातो घामले गजज्ज पानी आइराखेको हुन्छ। बाध्यता, त्यसैलाइ पानी हालेर पखालेर खानुको बिकल्प अरु केनै छ  र? खुन र पसिनामा निथ्रुक्क भिजेर यो दुःखी जीवन यस्तै छ। यस्तो परिश्रम गर्ने हो भने त हाम्रो देशमा सुन फलाइन्छ। जय मार्तीभुमी। 

    दोहा, कतार
  • म युरोपको इटली आएको चार बर्ष भयो। सोचे जस्तो काम नपाएर बाच्नै मुश्किल भइरहेको छ। बस्न खान मात्रै नेपाली ४०-४५ हजार लाग्छ।  अहिले आएर लाग्छ कि नेपालमै मेहनेत गर्दा हुने थियो बरु। के गर्नु विदेशको जिन्दगी। युरोपमा त सजिलै पैसा कमाउन सकिन्छ भन्ने सोचेको थिए।

    किरण थापा /इटहरी (हाल इटली)
  • खनाइदैछ श्रम खाड़ीको देशमा, सबै सोच्छन सुन फल्छ विदेशमा, नेपालमा पैसा हैन श्रम सम्मानको खाँचोंछ, विदेशमा पसीना बग्दैछ तर मातृभूमि बाझो छ।

    राकेश लुइटेल / भक्तपुर
सबै हेर्नुहोस