MENU

विशेष

गर्न सक्नेलाई बारीकै माटोमा पैसा छ

श्यामशशितल परियार/उज्यालो ।  

लमजुङ, पुस १४ – उमेरले ८० वर्ष पुगिसक्नुभयो । तर पनि उहाँ अझै सक्रिय जीवन बिताइरहनुभएको छ । बिहान उठेपछि पूजापाठ । त्यसलगत्तै, घर अगाडिको दुई रोपनी जग्गामा लगाइएको केराको हेरचाहमै समय बित्छ, उहाँको । सकेसम्म केराको गोडमेलमा उहाँ आफै गर्नु हुन्छ । लमजुङको सुन्दरबजार नगरपालिका–९, तार्कु कमेरेका पद्मदत्त ढकाललाई हिँड्नका लागि लौराको सहारा चाहिन्छ । घर्किदो उमेरमा पनि कृषि कर्ममा रम्न पाउँदा उहाँलाई खुशी र आत्मसन्तुष्टि दुवै मिलेको छ । ‘सकुञ्जेलसम्म केही काम गर्नैपर्छ, कृषि कर्मबाटै छोराछोरी हुर्काइयो, पढाइयो’,  कान कम सुन्नने उहाँले चर्को श्वरमा भन्नुभयो, ‘यो उमेरमा पनि सकेको काम गरेकै छु ।’

पद्मदत्तलाई उहाँकी श्रीमती पार्वती ढकालले पनि सघाउनुहुन्छ । पहिले धान, मकै, कोदो खेती गर्ने ढकाल दम्पत्ति उमेर ढल्केसँगै केराखेतीमा तानिएका हुन् । केराखेतीबाट राम्रो आम्दानी भएको छ ।

‘पहिले कोदो, धान, मकै लगाइन्थ्यो, अहिले त उमेर ढल्कदै गयो, यो बुढेसकालमा खनजोत गर्न गाह्रो हुन्छ’, पार्वतीले भन्नुभयो, ‘कम लगानी र श्रम गरे पुग्छ, अरु खेतीभन्दा केराबाट आम्दानी राम्रो हुन्छ, त्यसैले केराखेती गरेका हौँ, सकेको काम गरिरहेका छौँ ।’

सात मध्ये चार छोरा पनि केरा खेतीमै 

ढकाल दम्पत्तिका ७ छोरा र ३ छोरी छन् । सबै छोराहरुले आ–आफ्नो घर सम्हालिसकेका छन् । छोरीहरुले आफ्नै घरमा छन् । नातिनातिनाका धनी भइसकेका ढकाल दम्पत्ति अहिले छुट्टै घरमा बस्दै आएका छन् । नजिकै छोराहरुको घर छ । छुट्टै घरमा बसे पनि सबै छोराहरुले बाआमाको ख्याल राख्छन्, काममा सघाउँछन्, गाह्रोसाह्रोमा उत्तिक्कै साथ दिन्छन् । 

पद्ममदत्तले सबै छोराहरुलाई अंश बाँडफाँड गरी सक्नुभएको छ । सबै दाजुभाइ मिलेर काम गर्छन्, आफूले जाने सिकेको कृषि कर्मका ज्ञान, सीप एकअर्कामा आदानप्रदान पनि गर्छन् । 

बोटमै बिक्छ केरा

ढकालका जेठा छोरा मुक्तिनाथ ढकाल पेसाले शिक्षक हुनुहुन्छ । तार्कु खहरेस्थित विद्याज्योति माविमा पढाउने उहाँले एक रोपनी जग्गामा केरा खेती गर्नुभएको छ । साथमा व्यावसायिक तरकारी र कफि खेती पनि गर्नुभएको छ । ‘शिक्षण पेसासँगै फुर्सदको समय कृषि कर्मममा बिताउने गरेको छु, प्रतिफल राम्रै छ’, उहाँले भन्नुभयो, ‘केरा बोटमै बिकेका छन् । आजसम्मलाई बजारको अभाव छैन ।’

उहाँका अनुसार बगैँचाबाट उत्पादित केरा किन्नका लागि घरमै व्यापारी आउने गर्छन् । ‘काँचो दर्जनको ४० देखी ५० रुपैयाँ र पाकेको केरा प्रतिदर्जन ६० देखि ८० रुपैयाँका दरले बेच्ने गरेका छौँ’, उहाँले बजारभाउ सुनाउनुभयो । गर्न सकेमा आफ्नै पाखोबारीको माटोमा पैसा रहेको उहाँले बताउनुभयो ।

 

प्रतिक्रिया दिनुहोस

सम्बन्धित समाग्रीहरु

सबै हेर्नुहोस

विशेष

समाचार

पछिल्ला समाचारहरु
Notice, Press Release

मेरो कथा मेरो भोगाई थप सामाग्रीहरु

Download
Mobile App

मेरो पनि भन्नु छ

  • म बाह्र बर्ष देखि कतारमा ड्राइभरको काम गर्दै आएको छुँ। प्राय कम्पनीमा भारतीय फोरम्यान हुन्छन् भने केहिमा नेपाली। जहाँ नेपाली राम्रो पदमा कार्यरत छन् त्यहाँ आफ्नै नेपाली दाजुभाइलाई दबाउने, पैसा नदिने, काममा दुःख दिने, ओभर टाइम नदिने जस्ता अती नै घटीया ब्याबहार गरि नेपालीले नेपालीलाई नै लुटिरहेका छन्।

    महेन्द्र कुमार रोक्का / कतार
  • साउदी अरेबियामा आजिवन जेल परेका स्थानेस्वरलाई बचाउ अभियान नै चलाइदै रहेछ, राम्रो कुरा हो। बिगतमा पनि अमर राई र बमबहादुरको लागि चाहिने भन्दा धेरै रकम संकलन भएको थियो। अझ एकजनाको त पुरै ब्लडमनि अज्ञात ब्यक्तिले दिएको थियो। त्यो पैसा अहिले कहाँ र कोसँग छ ? त्यस्को सोधी खोजी कसले गर्ने ? यदि त्यो पैसा त्यस्तै निर्दोशलाई बचाउन राखिएको हो भने त्यसबाटै स्थानेस्वरलाई बचाउन सकिँदैन र ?

    दुर्गेस सापकोटा
  • मलेसियामा न त कानुनसम्बन्धी कुनै भरपर्दो निकाए नै छ जस्ले कामदारका हितमा सघाओस् न त भनेजस्तो तलब सुबिधानै। अन्तराष्ट्रीय नियम अनुसार श्रमिकहरुको न्युनतम कामगर्ने समय र महिनाभरी पर्ने पब्लिक डे र अन्य बिदाको त कुनै अर्थ नै छैन। न त कम्पनीले दिन मान्छ, न यहाँको सरकारी निकायबाट छानबिन नै हुन्छ। दिनरातको असुरक्षित बातावरणमै दुःखमा दिन बिताउन बाध्य छ्न् यहाँ कार्यरत अधिकांश नेपाली कामदारहरु। नेपालसरकारको त कुरै नगरौँ, दुतावासले सहयोग गर्ला सोच्योकी बिचौलियालाई ठिक्क पारिन्छ।

    करन महरा / मलेसिया
  • मलेसियामा सुरक्षा गार्ड कम्पनीले श्रम सम्झौतामा उल्लेख  भए अनुसारको न काम दिन्छ, न त  तलब नै। आफ्नो ब्यक्तिगत सुरक्षाको त कुरा नै नगरौं। त्यस्तै परे आफ्नो कम्पनीको मानिसले नै कुन बेला मान्छे र पुलिस लगाएर कुटाउन बेर लगाउदैन। हामी श्रमिकले त नेपालका म्यानपावरलाई एक देखि दुई लाख सम्म बुझाएका हुन्छौं। मलेसियामा बेसिक नौं सय रिङ्गिट  गरी जम्मा १६ सय हुन्छ। होस्टेल, लेबि, ड्रेस अनि यातायातको पैसा कट्दा र खाना खाँदा मुस्किलले एक बर्षमा ऋण तिरिएला। बरु यो भन्दा नेपाल सकारले मालेसियामा कामदार पठाउन बन्द गरेर विकल्प खोज्नुपर्छ। किनकि नेपालको दूतावासले पनि दीर्घकालीन समाधान भन्दा कामदारलाई  थम्थमाउने तिर मात्र लागेको देखिन्छ।

    ठाकु योञ्जन / मलेसिया
सबै हेर्नुहोस