MENU

विशेष

गर्न सक्नेलाई बारीकै माटोमा पैसा छ

श्यामशशितल परियार/उज्यालो ।  

लमजुङ, पुस १४ – उमेरले ८० वर्ष पुगिसक्नुभयो । तर पनि उहाँ अझै सक्रिय जीवन बिताइरहनुभएको छ । बिहान उठेपछि पूजापाठ । त्यसलगत्तै, घर अगाडिको दुई रोपनी जग्गामा लगाइएको केराको हेरचाहमै समय बित्छ, उहाँको । सकेसम्म केराको गोडमेलमा उहाँ आफै गर्नु हुन्छ । लमजुङको सुन्दरबजार नगरपालिका–९, तार्कु कमेरेका पद्मदत्त ढकाललाई हिँड्नका लागि लौराको सहारा चाहिन्छ । घर्किदो उमेरमा पनि कृषि कर्ममा रम्न पाउँदा उहाँलाई खुशी र आत्मसन्तुष्टि दुवै मिलेको छ । ‘सकुञ्जेलसम्म केही काम गर्नैपर्छ, कृषि कर्मबाटै छोराछोरी हुर्काइयो, पढाइयो’,  कान कम सुन्नने उहाँले चर्को श्वरमा भन्नुभयो, ‘यो उमेरमा पनि सकेको काम गरेकै छु ।’

पद्मदत्तलाई उहाँकी श्रीमती पार्वती ढकालले पनि सघाउनुहुन्छ । पहिले धान, मकै, कोदो खेती गर्ने ढकाल दम्पत्ति उमेर ढल्केसँगै केराखेतीमा तानिएका हुन् । केराखेतीबाट राम्रो आम्दानी भएको छ ।

‘पहिले कोदो, धान, मकै लगाइन्थ्यो, अहिले त उमेर ढल्कदै गयो, यो बुढेसकालमा खनजोत गर्न गाह्रो हुन्छ’, पार्वतीले भन्नुभयो, ‘कम लगानी र श्रम गरे पुग्छ, अरु खेतीभन्दा केराबाट आम्दानी राम्रो हुन्छ, त्यसैले केराखेती गरेका हौँ, सकेको काम गरिरहेका छौँ ।’

सात मध्ये चार छोरा पनि केरा खेतीमै 

ढकाल दम्पत्तिका ७ छोरा र ३ छोरी छन् । सबै छोराहरुले आ–आफ्नो घर सम्हालिसकेका छन् । छोरीहरुले आफ्नै घरमा छन् । नातिनातिनाका धनी भइसकेका ढकाल दम्पत्ति अहिले छुट्टै घरमा बस्दै आएका छन् । नजिकै छोराहरुको घर छ । छुट्टै घरमा बसे पनि सबै छोराहरुले बाआमाको ख्याल राख्छन्, काममा सघाउँछन्, गाह्रोसाह्रोमा उत्तिक्कै साथ दिन्छन् । 

पद्ममदत्तले सबै छोराहरुलाई अंश बाँडफाँड गरी सक्नुभएको छ । सबै दाजुभाइ मिलेर काम गर्छन्, आफूले जाने सिकेको कृषि कर्मका ज्ञान, सीप एकअर्कामा आदानप्रदान पनि गर्छन् । 

बोटमै बिक्छ केरा

ढकालका जेठा छोरा मुक्तिनाथ ढकाल पेसाले शिक्षक हुनुहुन्छ । तार्कु खहरेस्थित विद्याज्योति माविमा पढाउने उहाँले एक रोपनी जग्गामा केरा खेती गर्नुभएको छ । साथमा व्यावसायिक तरकारी र कफि खेती पनि गर्नुभएको छ । ‘शिक्षण पेसासँगै फुर्सदको समय कृषि कर्मममा बिताउने गरेको छु, प्रतिफल राम्रै छ’, उहाँले भन्नुभयो, ‘केरा बोटमै बिकेका छन् । आजसम्मलाई बजारको अभाव छैन ।’

उहाँका अनुसार बगैँचाबाट उत्पादित केरा किन्नका लागि घरमै व्यापारी आउने गर्छन् । ‘काँचो दर्जनको ४० देखी ५० रुपैयाँ र पाकेको केरा प्रतिदर्जन ६० देखि ८० रुपैयाँका दरले बेच्ने गरेका छौँ’, उहाँले बजारभाउ सुनाउनुभयो । गर्न सकेमा आफ्नै पाखोबारीको माटोमा पैसा रहेको उहाँले बताउनुभयो ।

 

प्रतिक्रिया दिनुहोस

सम्बन्धित समाग्रीहरु

सबै हेर्नुहोस

विशेष

समाचार

पछिल्ला समाचारहरु
Notice, Press Release

मेरो कथा मेरो भोगाई थप सामाग्रीहरु

Download
Mobile App

मेरो पनि भन्नु छ

  • आफ्नै देशमा रोजगारिको ग्यारेन्टी गर्न सक्दैन नेपाल सरकारले ।  त्यसैको फलस्वरुप लाखौं यूवा परदेशिन बाध्य भएकाछन्।  तर परदेशमा पनि अरु देशका नागरिकलाई झैं हेर्दैनन संबन्धित कम्पनिहरुले। तलव देखि लिएर बस्ने ठाउँ सम्ममा गिराएको हुन्छ नेपाली कामदारलाई। एउटै कम्पनीमा उस्तै काम, अझै भन्ने हो भने अरु देशका कामदार दक्ष नभए पनि तलब भनेजस्तै हुन्छ। नेपाली कामदार दक्ष नै होस् तर हेपिनैरहेको देखेकोछुँ । तर हाम्रो बिलौना कस्ले हेर्ने? कस्ले सुनिदिने? नेपाली दूतावासमा न्याय खोज्न गयो, उतै दलाल भेटिन्छन्। उल्टै हाम्रै गल्ती देखाउछन्।  प्रधानमन्त्री ज्यु भ्याए सम्म साउदी, कतार, मलेसिया आएर संबन्धित निकायसँग जोडिनुस्।    

    बिष्णु धिताल/ गोर्खा (हाल मलेसिया)
  • परदेशि भएर बाच्नु भनेको आफ्नो बाल बच्चाको भबिष्य बिगार्नु रैछ। आज म घरबाट हिडेको २० बर्ष भयो। दिन बित्न केहि बेर लागेन तर पछाडि फर्कि हेर्दा जहाँ को त्यही देख्दछु। यतिका बर्ष पदेशमा बसेर पनि कुनै कुराको परिवर्तन भएन।

    तुल मगर/ बर्दघाट, परासि (हाल दुवई)
  • विदेश जाने सोच्नु भएका साथिहरु कृपया कुनै पनि देश जानु भन्दा अगाडी त्यस देशको रहनसहन, भेषभुषा, धर्म, भाषा, वातावरण र काम गर्न जान लागेको कम्पनी नयाँ होकी पुरानो ! यस्ता कुरा राम्ररी बुझ्नुहोला। यदि नयाँ कम्पनी हो भने कामदार कति छन त्यस्ता कुरा पनि ध्यान दिनु पर्छ। विदेशीएका मध्य धेरैले भनेको काम नपाउनु, भने जति पैसा नपाउने भनेका यस्तै नयाँ कम्पनीहरु हुन। त्यसैले जसरी विदेश जान गाह्रो छ, त्यसको दश गुणा स्वदेश फर्कन छ। त्यसैले यदि जानु हुन्छ भने शाहस बोकेर जानुहोला। जस्तो सुकै काम गर्न सक्छु भन्न सक्ने मात्र जानु होला। विदेशमा सजिलो काम भन्ने हुदैन। अत्यन्तै गाह्रो हुन्छ। गए पछि तुरुन्त फर्कन सकिन्न। यदि फर्किहाले पनि लगानी डुब्छ। बरु त्यो लगानी नेपालमा गर्नुहोस। त्यहि लाभदायक हुनेछ। 

    हरि थापा/ भेड्पु दोलखा (हाल मलेसिया)
  • समस्या त धेरै छन् तर समस्यामध्ये मुल समस्या भनेको यो परदेशमा समयमा तलब नपाउने तलब पाए पनि आफूले गरेको कामको पुरा नपाउने।  साथै कामदारको लागि कम्पनीले दिने खाना अनि बस्ने ठाँउ राम्रो नहुनु। अनि मेरो आफ्नै अनुभवमा भन्नु पर्दा अर्को समस्या हामी आफैमा पनि हुन्छ। जस्तै कि आउने देशको भाषा, नियम कानुन, कामको बारेमा राम्रो जानकारी नहुनु। त्यसैले वैदेशिक रोजगारीमा आउनु भन्दा पहिला आफू जाने देशको बारेमा केही न केही जानकारीहरु हुनै पर्ने रैछ।

    राज कुमार तामाङ /अबुधाबी,युएई
सबै हेर्नुहोस