MENU

विशेष

‘आमा ढुङ्गा बोकेर भएपनि पढाउनु पछि हेर्छु’ छोराको कुराले विदेश जाँदैछिन् भावना

 मोहन पौडेल/उज्यालो ।

काठमाडौं, पुस १४ – साउदी जान लाग्दा दिदीले भावनालाई सँगै विदेश हिँड भनेर पटक पटक भन्नुभयो तर भावना मान्नुभएन । त्यति बेला दिदीले भारतको बाटो हुँदै जाने भनेपछि उहाँले त्यसमा जोखिम देख्नुभयो । त्यही भएर म त्यसरी जान्न भनेर बस्नुभयो । 

तर अहिले विदेश नगइ नहुने बाध्यता आयो । साउदी गएकी दिदी उतै सम्पर्कविहीन हुनुभएको छ । न भनेको बेलामा बोल्न पाइन्छ न त परिवारमा परेका सारो गाह्रो सुनाउन नै । विदेश गएका अरु महिलाको अवस्था राम्रो छैन भन्ने हरेक दिन जसो सुन्नुहुन्छ । त्यही माथि पढाइ पनि छैन भावनाको । त्यसैले विदेश जान जोखिम छ भन्ने थाहा छ उहाँलाई । तर जोखिम हुँदा हुँदै पनि विदेश जान बाध्य हुनुभएको छ । श्रीमान् र तीनजना छोरी अनि सासु ससुरासहित ७ जनाको परिवार भावनाको । कैलालीको चौमाला गाविसको राजिपुरमा बस्ने भावनाको परिवारको आफ्नो जग्गा जमिन पनि छैन अनि घर पनि । त्यसैले झण्डै १२ वर्षअघि श्रीमान दिपक भारत जानुभयो । भावनालाई श्रीमानले कमाउनुहुन्छ अनि त घरपरिवारको अवस्था सुध्रिन्छ भन्ने लागेको थियो । श्रीमानले कमाउनु पनि भयो । श्रीमानकै कमाइले परिवारलाई लागेको पहिल्यैदेखिको ऋण पनि तिर्नुभयो । त्यसपछि भने उहाँलाई भारतको भन्दा धेरै कमाउने आशा जाग्यो । भारतको कमाइले ऋण तिरेँ अब विदेश जान पाए कमाउन र जमाउन सकिन्थ्यो भन्ने लागेर उहाँ घर फर्किनुभयो । 

श्रीमानको योजना भावनालाई पनि ठिकै लाग्यो । त्यसैले उहाँले विदेश पठाउने पैसा जोहो गर्न थाल्नुभयो । काठमाडौं आएका दिपकलाई पासपोर्ट बनाउन ४५ हजार रुपैयाँ लाग्यो । ‘५ हजारदेखि ५५ सय रुपैयाँसम्ममा बन्ने पासपोर्टका लागि त्यत्रो पैसा खर्च भयो । त्यो दलालले पैसा खाइदिएछ’ भावनाले धेरै पैसा लाग्नुको कारण सुनाउनुभयो । पासपोर्ट लिएर म्यानपावर पुगेका दिपकलाई ड्राइभरको काममा पठाइदिने भन्दै डेढ लाख रुपैयाँ लियो । पासपोर्ट बनाउँदा, काठमाडौं आउँदा जाँदा अनि बस्दाको खर्च सबै जोड्ला अढाइ लाख रुपैयाँ लाग्यो । खर्च भएपनि कमाइ पनि हुन्छ भन्ने आशा थियो भावनाका जोडीलाई । त्यही भएर आफूसँग पैसा नहुँदा पनि ऋण खोजेर विदेश जाने आँट गरे । साउदी पुगेका दिपकले भनेकै काम पाउनुभयो । कमाइ पनि ठिकै थियो । तर काम थालेको ९ महिना नपुग्दै दुर्घटनामा पर्नुभयो । 

दुर्घटनामा परेपछि दिपकलाई टाउको दुख्ने समस्या देखियो । ‘अलिअलि त भारतमा हुँदा पनि दुख्थ्यो तर दुर्घटनापछि खप्नै नसक्ने गरी टाउको दुख्न थाल्यो’ दिपकले भन्नुभयो । टाउको दुख्ने समस्या बढ्दै गएपछि दिपक एकोहोरो हुन थाल्नुभयो । ‘समस्या विस्तारै मानसिक समस्या जस्तो देखिन थालेछ त्यही भएर घर फर्कायौं’ भावना भन्नुहुन्छ । 

श्रीमानलाई घर त ल्याउनुभयो तर भावनासँग उहाँको उपचार गर्ने पैसा छैन । त्यसमाथि छोराहरुलाई पढाउने खर्च पनि भावनाकै काँधमा छ । भावनाका ९, ६ र ५ वर्षका छोरा छन् । सुरुमा त छोराहरु सरकारी विद्यालय पढ्थे । श्रीमानले केही कमाएपछि अरुका छोराछोरीले जस्तै पढाइ राम्रो होस् भनेर भावनाले उनीहरुलाई पनि बोर्डिङमा भर्ना गर्नुभयो । बोर्डिङ हाल्दा छोराको कक्षा घटेपनि खर्च बढ्यो । सरकारी विद्यालयमा तीन कक्षामा पढ्दै गरेका ठूलो छोरा बोर्डिङमा यु केजीमा पुग्यो भने अरु दुई जना नर्सरीमा भर्ना भए । श्रीमानले कमाउञ्जेल सासु ससुरासँग मिलेर आफूले चलाएको सिलाइ पसलको कमाइले घरको खर्च धान्दै थियो । तर श्रीमान बिरामी भएर फर्किएपछि सिलाइ पसलको कमाइले पुग्ने कुरै भएन । त्यसैले भावना अब विदेश जाने निधोमा पुग्नुभयो । 

उहाँले विदेश जान पासपोर्ट बनाइसक्नुभएको छ । तर अरु धेरै महिला जस्तै समस्यामा पो परिने हो कि भन्ने चिन्ता छ उहाँलाई । ‘जोखिम छ भन्ने पनि थाहा छ तर छोराको भविष्य हेर्नुपर्यो नी सर । अहिले मलाई ढुङ्गा बोकेर भएपनि पढाउनु म पछि तपाईंलाई हेर्छु ममी भन्छ अनि म के गर्नु’ भावना भन्नुहुन्छ । 

दिदी बेपत्ता भएको कुराले झस्काउँछ 

अवस्था कमजोर हुँदै गएकाले भावनाले तयारी गरेको केही महिना भयो । आफूसँग सिलाइको सीप भएकाले त्यही काममा विदेश जान भावनाको तयारी छ । त्यसकै लागि उहाँले यही पुस २६ गतेदेखि सिलाइको तालिम पनि लिँदै हुनुहुन्छ । तालिम लिएर जाने तयारी भएपनि दिदी साउदीमै सम्पर्कविहीन भएको घटनाले झस्काइरहेको छ भावनालाई । त्यति मात्रै होइन रेडियो, टिभी अनि पत्रपत्रिकामा विदेशमा समस्यामा परेका महिलाका कुरा सुन्नु, हेर्नु, अनि पढ्नुभएको छ । ‘त्यसैले कतै मलाई पनि त्यस्तै हुने हो कि भन्ने निकै डर लाग्छ’ भावना भन्नुहुन्छ ।  उहाँकी दिदी भारत हुँदै साउदी जानुभएको थियो । एक वर्षसम्म फोन हुँदै थियो तर त्यसपछि उहाँ सम्पर्कविहीन हुनुभएको छ । त्यही भएर पनि भावना धेरै आत्तिनुभएको छ । उहाँकी साथी डेढ वर्षअघि जोर्डन जानुभएको थियो । सिलाइकै काममा गएकी साथी श्रीमान् विदेशबाट फर्किने बित्तिकै फर्किन पाउनुभयो । त्यसैले उहाँ जोर्डन नै जान लाग्नुभएको हो । तर रहरभन्दा धेरै बाध्यता भएको उहाँ बताउनुुहुन्छ । भन्नुहुन्छ ‘बाध्यता थिएन भने यति धेरै जोखिम हुँदा हुँदै किन जान्थें र ?’

(दिनेश एफएमका रोहित गिरीको सहयोगमा) 

 

प्रतिक्रिया दिनुहोस

सम्बन्धित समाग्रीहरु

  • विदेशको कमाई : खाइलाइ टुप्पी हल्लाई (भिडियो सहित)

    तर साउदीको बसाइ उहाँले सोचे जस्तो पटक्कै भएन । खानका लागि ठिक्क पारेको भात कागले खाइदियो । अनि, भात खाएर उड्ने कागसँगै रमेशका सपना पनि उडे ।

  • गुनासो सुन्न जोहोरबारु पुगेको दूतावासको टोलीलाई कामदारको प्रश्नै प्रश्न

    अन्तरक्रियामा उठेका जिज्ञासाको जवाफ दिँदै कार्यवाहक राजदूत कुमारराज खरेलले सूचना दिने किसिमका कार्यक्रम आउँदो दिनमा आयोजना गर्ने बताउनुभयो । पीडित कामदारले दूतावासमा उजुरी दिए समस्या समाधान गर्न सहयोग गर्ने पनि उहाँले बताउनुभयो ।

  • ​‘मेसिनमा बालुवासँगै पेलिएर पनि बाँचे’

    ‘काम गर्दागर्दै बालुवा पेल्ने मेसिनमा परेँ । एकछिन त बालुवासँगै पेलिएँ । मेसिनले तल फ्याँकिदियो,’ पुष्प लामो सास तान्दै भन्नुहुन्छ, ‘दाहिने गालापट्टीको भाग मज्जाले बजारियो । बेस्सरी चिच्याएँ, त्यसपछि के भयो थाहा पाइन,’ पुष्पलाई नौ वर्षअघिको दुर्घट्ना सम्झँदा अहिले पनि नमज्जाले दुखिरहेको थियो ।

  • पठाउने म्यानपावर नै बेपत्ता भयो, छोरो कसरी भेटिएला ?

    दुई दिनपछि पैसा पठाउँछु भनेर फोन राखेको छोराले दुई वर्ष बित्दा पनि फोनसमेत नगरेपछि सिरहाका करिचन चमारको मन ठेगानमा छैन । करिचनका छोरा विशेश्वर महरा झण्डै सात वर्षअघि मलेसिया जानुभएको थियो ।

सबै हेर्नुहोस

विशेष

समाचार

पछिल्ला समाचारहरु
Notice, Press Release

मेरो कथा मेरो भोगाई थप सामाग्रीहरु

Download
Mobile App

मेरो पनि भन्नु छ

  • खासै त समस्या छैन तर यसो जानेको कुरो गरुम् भनेर मेरो अनुभव यस्तो छः -भाषाको समस्या,  -भनेको काम नभइ अर्को काममा लगाउने, -कम्पनी राम्रो पर्‍यो भने ठिकै हुन्छ खराब पर्‍यो भने बर्बाद नै हुन्छ, -तोकेको सेलरी भन्दा कम, -यदि पहिलो चोटि विदेश हिड्नु हुदैछ भने अलिकती भए पनि भाषा जान्नुहोस्

    अबिर मान लिम्बु / साउदी अरब
  • हामीहरूलाई मलेसिया आएको ३ महिना भयो। हामीहरूले सम्झौता अनुसार  तलब पाएका छैनौं। काम अनुसार पैसा पाएका छैनौं। बरू उल्टै पैसा पनि काट्यो। हामीहरू लालधनुष म्यानपावरबाट आएका हौं। हामीहरू यहाँ बाङ्गी प्लासटिक टेक्निक कम्पनीमा  आएका छौं। हामीहरू २७ जनाको समुह छ। सबैको ५०० को दरले पैसा काटिरहेको छ। हामीहरू नेपालमा एक लाख ३० हजार तिरेर आएका हौं। कम्पनीलाई गुनासो गर्दा त्यो पैसा नेपालकै म्यानपावरले लिन्छ र यहाँको नेपाली दलालले खान्छन् भन्छ।  पसिना चुहाएर काम गर्छौं हामीहरू पैसा खान्छन् यीनीहरू। हामीहरूको यो ठूलो समस्या हो यो कुरा सरकारी निकायसम्म पुगोस् भन्ने हामीहरू आश राखेका छौं।

    दुर्गानन्द मंडल / सेलेङगर , मलेसिया
  • कामदारको सुरक्षा गर्छु भनेर त बोल्ने मात्रै हुन् । काम कसैले गर्दैनन् । मलाई नै काठमाडौको म्यानपावरको बुटवलमा रहेको शाखाले आजभन्दा २ महिना अघि एक लाख १० हजार लिएर इलेक्ट्रिकल हेल्पर भनेर कतार पठायो । तर कतार पुगेपछि मैले भनेको काम र तलब पाईन् । म्यानपावर र सरकारी निकायले एक अर्कालाइ दोष लगाएर तर्किन खोज्छन् । म्यानपावर कहिले जिम्मेवार हुने अनि सरकारी निकायले कामदारलाई परेको पीडा कहिले बुझ्ने ? 

    ठाकुरप्रसाद तिवारी
  • कामदारको अवस्था नाजुक रहेका बेलामा दिवस मनाउनु र कामदारका अधिकारका कुरा गर्नुको कुनै अर्थ छैन । उहाँले हजारौ नेपली कामदार जो आफ्नो अधिकार नपाएर खडिको तातो मरुभुमी मा घोडाले खाने चना खानाको रुपमा खादै रगतको पसिना बगाउदै छन । तर न त भने बमोजीम तलब पाउछन, न त करार अबधि मा मेनपावरलाई बुझाएको ऋणको चर्को ब्याजनै तिर्न सक्छन ? फर्केर आउदा न त घर रहन्छ न जग्गा ? यस्तो अबस्थामा दिबस मनाउनु ति पिडित कामदारको पिडामा उत्सब मनाउनु हो ।

    ​दिलु घर्तीमगर
सबै हेर्नुहोस