MENU

विशेष

१० वर्ष बित्यो मलेसिया गएको छोराको फोन कुर्दै छिन् देवकी

रामकुमार थापा/धादिङ ।

पुस १५ –  दामोदरको घर पुग्ने बित्तिकै उहाँका साथीले घेरेर भन्न थाले सर जसरी भएपनि दामोदरलाई नेपाल झिकाउन पर्‍यो ।  तिनै मध्येका एक युवाले  भने ‘हामीले गर्न सक्ने काम गरिसक्यौं यहाँभन्दा उता के गर्ने हामीलाई थाहै छैन ।’ गजुरीको कालिका मन्दिरबाट त्रिशुलीको झोलुङले पुल तरेर ३० मिनेटको पैदल हिँडेपछि दामोदर पण्डितको घर पुग्दा आएको आग्रह हो यो । कमाउन विदेश गएका दामोदर १० वर्षसम्म पनि घर नफर्किएपछि परिवारमा पीडा मात्रै छ यतिबेला । आमा देवकी पण्डितले भेट्नासाथ भन्नुभयो ‘छोराको फोन पर्खेर बसेको पनि १० वर्ष भइसक्यो तर अहिलेसम्म न फोन आउँछ न त चिठ्ठी आउँछ, छोरो आउने बाटो हेरेर बसेको वर्षौं बितिसक्यो ।’ धादिङको कुम्प्पुर गाविस–३ को माझिटारका दामोदर मलेसिया गएको १० वर्ष भयो । 

त्यतिबेला दामोदर घरमै खेतबारीको काम गर्नुुहुन्थ्यो । पढाइ थिएन । एसएलसीसम्म मात्रै पढेकाले जागिर खाने कुरै भएन । त्यसैले उहाँ विदेश जाने हुनुभयो । तर घर सल्लाहमा होइन । विदेश जानकै लागि उहाँले आफ्नो अंश मागेर ६० हजार रुपैयाँमा बेच्नुभयो अनि विदेश जान मामा पर्ने एजेण्टलाई पासपोर्ट बुझाउनुभयो । 

एजेण्टले दामोदरलाई काठमाडौंमा रहेको क्लासिक ओभरसिज म्यानपावरमा पुर्‍याए । अनि म्यानपावरले मेलेसियामा रहेको गुडवे रबर कम्पनी पठाउने भन्दै सम्झौता गर्यो । काठमाडौंमा म्यानपावरले गुडवे रबर कम्पनीका लागि भनेर सम्झौता गरेको थियो । तर मलेसिया पुगेपछि दामोदरले फलामको काम गर्नुपरेको भन्दै फोन गर्नुभएको थियो । त्यसैले कमाइ पनि छैन भन्नुभयो बुवासँग । 

छोरालाई विदेश पठाउनुभन्दा पनि पहिलेदेखिको तीन लाख रुपैयाँ जति ऋण थियो घरमा । त्यसैले बिष्णुप्रसादले छोरालाई तत्कालै घर बोलाउन पनि सक्नुभएन । ‘अवस्था नै राम्रो थिएन, त्यसैले मैले ऋण छ अहिले जसोतसो गरेर काम गर अलिक पछि घर आउनु भनेको थिएँ’ विष्णुप्रसाद पण्डितले भन्नुभयो । ऋण त नेपाली सेनाका जागिरे माइला छोरा अनि आफैं जेनतेन गरेर तिर्नुभयो विष्णुप्रसादले । 

त्यो फोन पछि भने न दामोदरको फोन आयो न त उहाँ नै । फोन गर्दै गरेको छोरो बेपत्ता भएपछि पण्डित परिवारमा तनाव भएको छ । ‘त्यो पनि एक दुई वर्ष होइन दश वर्ष भइसक्यो’ आमा देवकी पण्डित भन्नुहुन्छ ‘नजिक भए पो कुदेर गएर भेट्नु सात समुद्र पारि छ के गर्ने गर्ने ?’

छोरो बेपत्ता भएपछि विष्णुप्रसाद म्यानपावरमा पनि पुग्नुभयो । तर म्यानपावरले दामोदरका बारेमा केही बताएन । पहिला काम गरेको कम्पनी छोडेर अन्तै गएकाले आफूहरुलाई केही जानकारी नभएको उत्तर दियो म्यानपावरले । 

भाइ र बहिनीको बिहे भइसक्यो तर दामोदरको बिहे पनि भएको छैन । बिहे गर्ने बेलामा छोरा फर्किने बाटो हेरिरहेकी देवकी भन्नुहुन्छ ‘यसरी कतिञ्जेल बाँच्ने ?’ छोराको खोजी गरिदिन आग्रह गर्दै देवकी पण्डितले धादिङको सूचना तथा परामर्श केन्द्रमा निवेदन दिनुभएको छ । तर कागजपत्रको अभावमा खोज्न समस्या भएको सामी परियोजनाका कार्यक्रम संयोजक गंगा सुवेदीले बताउनुभयो । दामोदरको परिवारले उहाँको पासपोर्ट नम्बर २६६८३२७ रहेको भन्दै कसैले देखे वा भेटे खबर गरिदिन पनि आग्रह गरेको छ । 

 

प्रतिक्रिया दिनुहोस

सम्बन्धित समाग्रीहरु

सबै हेर्नुहोस

विशेष

समाचार

पछिल्ला समाचारहरु
Notice, Press Release

मेरो कथा मेरो भोगाई थप सामाग्रीहरु

Download
Mobile App

मेरो पनि भन्नु छ

  • म बाह्र बर्ष देखि कतारमा ड्राइभरको काम गर्दै आएको छुँ। प्राय कम्पनीमा भारतीय फोरम्यान हुन्छन् भने केहिमा नेपाली। जहाँ नेपाली राम्रो पदमा कार्यरत छन् त्यहाँ आफ्नै नेपाली दाजुभाइलाई दबाउने, पैसा नदिने, काममा दुःख दिने, ओभर टाइम नदिने जस्ता अती नै घटीया ब्याबहार गरि नेपालीले नेपालीलाई नै लुटिरहेका छन्।

    महेन्द्र कुमार रोक्का / कतार
  • साउदी अरेबियामा आजिवन जेल परेका स्थानेस्वरलाई बचाउ अभियान नै चलाइदै रहेछ, राम्रो कुरा हो। बिगतमा पनि अमर राई र बमबहादुरको लागि चाहिने भन्दा धेरै रकम संकलन भएको थियो। अझ एकजनाको त पुरै ब्लडमनि अज्ञात ब्यक्तिले दिएको थियो। त्यो पैसा अहिले कहाँ र कोसँग छ ? त्यस्को सोधी खोजी कसले गर्ने ? यदि त्यो पैसा त्यस्तै निर्दोशलाई बचाउन राखिएको हो भने त्यसबाटै स्थानेस्वरलाई बचाउन सकिँदैन र ?

    दुर्गेस सापकोटा
  • मलेसियामा न त कानुनसम्बन्धी कुनै भरपर्दो निकाए नै छ जस्ले कामदारका हितमा सघाओस् न त भनेजस्तो तलब सुबिधानै। अन्तराष्ट्रीय नियम अनुसार श्रमिकहरुको न्युनतम कामगर्ने समय र महिनाभरी पर्ने पब्लिक डे र अन्य बिदाको त कुनै अर्थ नै छैन। न त कम्पनीले दिन मान्छ, न यहाँको सरकारी निकायबाट छानबिन नै हुन्छ। दिनरातको असुरक्षित बातावरणमै दुःखमा दिन बिताउन बाध्य छ्न् यहाँ कार्यरत अधिकांश नेपाली कामदारहरु। नेपालसरकारको त कुरै नगरौँ, दुतावासले सहयोग गर्ला सोच्योकी बिचौलियालाई ठिक्क पारिन्छ।

    करन महरा / मलेसिया
  • मलेसियामा सुरक्षा गार्ड कम्पनीले श्रम सम्झौतामा उल्लेख  भए अनुसारको न काम दिन्छ, न त  तलब नै। आफ्नो ब्यक्तिगत सुरक्षाको त कुरा नै नगरौं। त्यस्तै परे आफ्नो कम्पनीको मानिसले नै कुन बेला मान्छे र पुलिस लगाएर कुटाउन बेर लगाउदैन। हामी श्रमिकले त नेपालका म्यानपावरलाई एक देखि दुई लाख सम्म बुझाएका हुन्छौं। मलेसियामा बेसिक नौं सय रिङ्गिट  गरी जम्मा १६ सय हुन्छ। होस्टेल, लेबि, ड्रेस अनि यातायातको पैसा कट्दा र खाना खाँदा मुस्किलले एक बर्षमा ऋण तिरिएला। बरु यो भन्दा नेपाल सकारले मालेसियामा कामदार पठाउन बन्द गरेर विकल्प खोज्नुपर्छ। किनकि नेपालको दूतावासले पनि दीर्घकालीन समाधान भन्दा कामदारलाई  थम्थमाउने तिर मात्र लागेको देखिन्छ।

    ठाकु योञ्जन / मलेसिया
सबै हेर्नुहोस