MENU

विशेष

युएईमा अस्पताल पुगेर पनि उपचार पाएनन् जीवनले, रेखदेख गर्न नेपालबाट भाइ आउँदै

उमाकान्त पाण्डे/उज्यालो । 

युएई, पुस १७ - फराकिलो बाटो । सय किलोमिटर प्रतीघण्टा दौडिने सवारी साधन । त्यही दौडिरहेको गाडीले अचानक ठक्कर दियो भने के होला ! 

ज्यानै गए त दुःख लुकायो भन्न सकिएला । तर त्यसो भएन भने । अनि उपचार पनि नपाउने अवस्था आयो भने ! 

कल्पना गरिनसक्नु हुन्छ । 

यी सबै भोगाई झापाका जीवन रानाका हुन् । 

नौ वर्ष पहिले रोजगारीका लागि युएई आएका झापाको सुरुङ्गा ३ का जीवन राना गएको हप्ता अचानक दुर्घटनामा परेपछि यस्तो भोग्न बाध्य हुनुहुन्छ । त्यही दुर्घटनाले जीवनलाई मरनको अवस्थामा सारजाहमा रहेको कुवेती अस्पतालको अर्थोपेडी वार्डमा पुर्‍यायो । ढाडको हड्डी भाँचिएको, हात खुट्टा सग्ला रहेनन् । 

जीवन रसअलखेमामा रहेको रोटाना सेक्युरिटी कम्पनी मार्फत सारजाहको अन्सार मल नजिकैको अग्लो टावरमा चौकिदारी गर्नुहुन्थ्यो । 

अस्पतालमा ढलिरहेका जीवनलाई चोटको पीडा कति होला ! अनुमान गर्न गाह्रो छैन । तर त्यो भन्दा धेरै पीडा अभावको छ । उपचारका लागि चाहिने खर्च कसरी जुटाउने भन्ने छ । उपाय छैन । छ त केवल सहयोगको आश मात्रै बाँकी छ । 

अस्पतालले उपचारमा माटो रकम चाहिने जानकारी गराइसकेको छ । सात देखी दश लाख रुपैयाँ लाग्ने बताएको एनआरएन युएईका उपाध्यक्ष रमेश श्रेष्ठले बताउनुभयो ।

कम्पनीले कुनै वास्ता गरेको छैन । अस्पताल पुगेको एक हप्ता बित्दा पनि खर्च जुटाउन नसक्दा उपचार सुरु हुन सकेको छैन ।

यो खबर परिवारले थाहा पाइसकेको छ । परदेशमा दाइको यो अवस्था सुनेपछि भाइ सरोज युएई आउने तयारीमा छन् । एनआरएन युएईको सहयोगमा भिजिट भिसामा आएर दाइको रेखदेख गर्न आउन लागेका हुन् । 

जीवनलाई भेट्न साथीभाइ र यहाँ रहेका विभिन्न नेपाली संघसंस्थाका प्रतिनिधी पुगेका छन् । उहाँलाई भेटेपछि सहयोग गर्ने बताएका छन् ।परिवार उपचार खर्च जुटाउन सक्ने अवस्थामा छैनन् । ३२ वर्षीय जीवनको घरमा श्रीमती सँगै १६ महिने छोरी छन् । 

जीवनको बाँकी जीवनको आशा नै तिनै सहयोगीहरु छन् । 

 

प्रतिक्रिया दिनुहोस

सम्बन्धित समाग्रीहरु

सबै हेर्नुहोस

विशेष

समाचार

पछिल्ला समाचारहरु
Notice, Press Release

मेरो कथा मेरो भोगाई थप सामाग्रीहरु

Download
Mobile App

मेरो पनि भन्नु छ

  • खासै त समस्या छैन तर यसो जानेको कुरो गरुम् भनेर मेरो अनुभव यस्तो छः -भाषाको समस्या,  -भनेको काम नभइ अर्को काममा लगाउने, -कम्पनी राम्रो पर्‍यो भने ठिकै हुन्छ खराब पर्‍यो भने बर्बाद नै हुन्छ, -तोकेको सेलरी भन्दा कम, -यदि पहिलो चोटि विदेश हिड्नु हुदैछ भने अलिकती भए पनि भाषा जान्नुहोस्

    अबिर मान लिम्बु / साउदी अरब
  • हामीहरूलाई मलेसिया आएको ३ महिना भयो। हामीहरूले सम्झौता अनुसार  तलब पाएका छैनौं। काम अनुसार पैसा पाएका छैनौं। बरू उल्टै पैसा पनि काट्यो। हामीहरू लालधनुष म्यानपावरबाट आएका हौं। हामीहरू यहाँ बाङ्गी प्लासटिक टेक्निक कम्पनीमा  आएका छौं। हामीहरू २७ जनाको समुह छ। सबैको ५०० को दरले पैसा काटिरहेको छ। हामीहरू नेपालमा एक लाख ३० हजार तिरेर आएका हौं। कम्पनीलाई गुनासो गर्दा त्यो पैसा नेपालकै म्यानपावरले लिन्छ र यहाँको नेपाली दलालले खान्छन् भन्छ।  पसिना चुहाएर काम गर्छौं हामीहरू पैसा खान्छन् यीनीहरू। हामीहरूको यो ठूलो समस्या हो यो कुरा सरकारी निकायसम्म पुगोस् भन्ने हामीहरू आश राखेका छौं।

    दुर्गानन्द मंडल / सेलेङगर , मलेसिया
  • कामदारको सुरक्षा गर्छु भनेर त बोल्ने मात्रै हुन् । काम कसैले गर्दैनन् । मलाई नै काठमाडौको म्यानपावरको बुटवलमा रहेको शाखाले आजभन्दा २ महिना अघि एक लाख १० हजार लिएर इलेक्ट्रिकल हेल्पर भनेर कतार पठायो । तर कतार पुगेपछि मैले भनेको काम र तलब पाईन् । म्यानपावर र सरकारी निकायले एक अर्कालाइ दोष लगाएर तर्किन खोज्छन् । म्यानपावर कहिले जिम्मेवार हुने अनि सरकारी निकायले कामदारलाई परेको पीडा कहिले बुझ्ने ? 

    ठाकुरप्रसाद तिवारी
  • कामदारको अवस्था नाजुक रहेका बेलामा दिवस मनाउनु र कामदारका अधिकारका कुरा गर्नुको कुनै अर्थ छैन । उहाँले हजारौ नेपली कामदार जो आफ्नो अधिकार नपाएर खडिको तातो मरुभुमी मा घोडाले खाने चना खानाको रुपमा खादै रगतको पसिना बगाउदै छन । तर न त भने बमोजीम तलब पाउछन, न त करार अबधि मा मेनपावरलाई बुझाएको ऋणको चर्को ब्याजनै तिर्न सक्छन ? फर्केर आउदा न त घर रहन्छ न जग्गा ? यस्तो अबस्थामा दिबस मनाउनु ति पिडित कामदारको पिडामा उत्सब मनाउनु हो ।

    ​दिलु घर्तीमगर
सबै हेर्नुहोस