MENU

विशेष

छिनमै २० लाख कमाउन खोज्दा १० लाख यसरी फुत्कियो

उजिर कार्की/उज्यालो । 

काठमाडौं, पुस २० - लमजुङको बेंसीसहर घर भै कामाडौंको बसुन्धरा बस्ने मिनमाया तामाङले वर्षौं मलेसिया बस्दापनि कमाउन नसकेको रकम केही मिनेटमै कमाउने सपना देखिन् । यो सपना देखाएका थिए सिन्धुपाल्चोकको कर्थली ६ का ३३ वर्षीय लक्ष्य भन्ने नारायण बहादुर भण्डारी र उनकै गाउँले भाइ २३ वर्षीय सरोज भण्डारीले । 

मिनमायाका श्रीमानसँग नारायणको ६ महिना पहिले मलेसियाको केलाङमा सामान्य चिनजान भएको थियो । मिनमाया र उनका श्रीमान् मलेसियामा रोजगारी गर्छन् । नारायण पनि ६ महिना अघि रोजगारीका लागि मलेसिया गएका थिए । तर जाँदाजाँदै पासपोर्ट हराएपछि नारायणलाई कम्पनीले एक महिना नपुग्दै नेपाल फर्काइदियो । 

नेपाल फर्किएपछि नारायणले पैसा कमाउने उही गलत धन्दा थाले, डलरसित नेपाली रुपैयाँ साट्ने । यस्तो अवैधानिक धन्दा यसअघि पनि नारायणले गरेका थिए । यस पटक भने नारायणका काका भतिजको निसानामा परे मिनमाया दम्पती । 

नारायणले केही दिन अघिदेखी मिनमायाका श्रीमानलाई फोन गरिरहेका थिए । सामान्य चिनजान भएका नारायणले उनीसितको कुराकानी पछि फसाउन सकिने अनुमान लगाए र निरन्तर फोन गर्न थाले । आफूसँग १९ हजार डलर भएको र साटिदिन आग्रह गरे । १० लाख रुपैयाँमा १९ हजार डलर पाउने भएपछि मिनमाया दम्पती लोभिए । अहिलेको सटही दर अनुसार १९ हजार अमेरिकी डलरको झण्डै २० लाख ५० हजार रुपैयाँ हुन्छ । 

बिना परिश्रम, बिना लगानी छोटो समयमा १० लाख रुपैयाँ बढि नाफा देखेपछि मिनमाया दम्पती पनि पैसा साट्न आतुर भए । तर मिनमायाका श्रीमानको पुस १६ गते मलेसियाको ‘फ्लाइट’ थियो । आफू जाने भएपछि उनले मिनमायालाई १० लाख रुपैयाँ लिएर जान नारायणलाई भेट्न भनेका थिए । उनैले नारायणसँगको कुरा मिलाइसकेका थिए । १९ हजार डलरमा १० लाख रुपैयाँ साट्ने । 

पुस १७ गते मिनमाया दोब्बर पैसा ल्याउने उद्देश्य सहित १० लाख रुपैयाँको पोको बोकेर एक जना आफन्तसित ललितपुरको ग्वार्को पुगिन् । त्यहीँ आएका थिए नारायण र उनका गाउँले भाइ सरोज । पहिल्यै दररेटको कुरा भैसकेकाले दुबै पक्ष पैसा साटेर छिट्टै फर्किन आतुर थिए । काठमाडौंको ग्वार्को चोक नजिकै १५/२० मिनेट उनीहरुको कुराकानी भयो । अपरान्हको तीन बजिसकेको थियो । 

नारायण र सरोजले रुमालमा पोको पारेका डलरका बिटा पल्टाएर देखाए । बिटाको छेउ छेउमा ५० का नोट र बीचमा १ का नोट राखिएको मिनमायालाई पत्तै थिएन । मिनमायाले संका व्यक्त नगर्दै सरोजले आ-आफ्नो नोट गन्न प्रस्ताव गरे । तर मिनमायाले जवाफ नदिँदै नारायणले भने ‘बिच सडकमा यति धेरै पैसा नगनौं ।’ 

१० लाख रुपैयाँ गन्नु पर्ने भएपछि मिनमायाले पनि सहमती जनाइन् । सरोज र नारायणले पहिल्यै डलर पल्टाई पल्टाई देखाएकाले मिनमायाले ठगिन्छु भन्ने कल्पना पनि गरेकी थिइनन् । उनीहरुले ढुक्क भएर पैसाको पोको साटासाट गरे । 

पैसा साट्ना साथ सरोज र नारायण बाटो लागे । उनीहरु गएपछि भने मिनमायाले सडक छेउमै पैसाको पोको खोलिन् र नोट पल्टाउन थालिन् । अनि मिनमाया छाँगाबाट खसे झैं भइन् । जब पोकाभीत्र एक डलरका नोटहरु फेला परे । तीनवटा ५० का र २ सय ८८ वटा १ डलरका नोट मात्रै थिए ।

त्यसपछि मिनमाया नारायण र सारोजलाई खोज्दै उनीहरु गएतिरै लागिन् । केही पर पुगेपछि बस चढ्न लागेका नारायणलाई फेला पारिन् । त्यसपछि चिच्याउँदै सहयोग मागिन् । सादा पोशाकमा रहेका प्रहरीले नारायणलाई पाँच लाख रुपैयाँ सहित समाते । तर सरोज ५ लाख रुपैयाँ लिएर भाग्न सफल भए ।

नारायण ललितपुर प्रहरीको फन्दामा परेपनि सरोज फरार छन् । मिनमाया दम्पतीलाई पनि “नाफा खोज्ने चुत्थो, साँउ पनि फुत्को” भनेझैं भयो । अवैध धन्दा गरेर छिनमै १० लाख हात पार्ने सपना चकनाचुर भयो । यसरी रकम साट्नु गैर कानूनी हो ।

नारायणले पहिले पनि डलर साटेर ठगेका थिए 

झण्डै दुई वर्ष पहिले नारायणघाटमा पूर्वका एक युवालाई चार हजार डलर छ भनेर लोभ देखाएका थिए नारायणले । तर ती युवाबाट एक लाख हात पारेर डलर नदिई भाग्न सफल भएको नारायणको बयान छ । उनी भन्छन् ‘त्यहाँ ठग्न सफल भएपछि फेरिपनि यहि काम गर्न मन लाग्यो ।’ 

अवैध रुपमा डलरसित रुपैयाँ साट्ने धन्दाले २०७२ सालमा पनि निरन्तरता पायो । २०७२ साल भदौ २५ गते ललितपुरमा डलरसित रुपैयाँ साटेर ठग्न लाग्दा भने उनी समातिएका थिए । तीन सय ४० अमेरिकी डलर सहित समातिएका नारायणलाई प्रहरीले राजश्व अनुसन्धान विभाग हरिहर भवन ललितपुरमा पठाएको थियो । विदेशी विनिमय (नियमित) गर्ने ऐन, २०१९ अनुसार उनलाई एक लाख ५० हजार रुपैयाँ धरौटीमा छाडिएको थियो । 

धरौटी बुझाएर छुटेका नारायण रोजगारीका लागि मलेसिया गएपनि एक महिनामै फर्किए । अनि, पुरानै अवैध धन्दालाई निरन्तरता दिन खोज्दा फेरि फन्दामा परेका हुन् । 

 

प्रतिक्रिया दिनुहोस

सम्बन्धित समाग्रीहरु

सबै हेर्नुहोस

विशेष

समाचार

पछिल्ला समाचारहरु
Notice, Press Release

मेरो कथा मेरो भोगाई थप सामाग्रीहरु

Download
Mobile App

मेरो पनि भन्नु छ

  • खासै त समस्या छैन तर यसो जानेको कुरो गरुम् भनेर मेरो अनुभव यस्तो छः -भाषाको समस्या,  -भनेको काम नभइ अर्को काममा लगाउने, -कम्पनी राम्रो पर्‍यो भने ठिकै हुन्छ खराब पर्‍यो भने बर्बाद नै हुन्छ, -तोकेको सेलरी भन्दा कम, -यदि पहिलो चोटि विदेश हिड्नु हुदैछ भने अलिकती भए पनि भाषा जान्नुहोस्

    अबिर मान लिम्बु / साउदी अरब
  • हामीहरूलाई मलेसिया आएको ३ महिना भयो। हामीहरूले सम्झौता अनुसार  तलब पाएका छैनौं। काम अनुसार पैसा पाएका छैनौं। बरू उल्टै पैसा पनि काट्यो। हामीहरू लालधनुष म्यानपावरबाट आएका हौं। हामीहरू यहाँ बाङ्गी प्लासटिक टेक्निक कम्पनीमा  आएका छौं। हामीहरू २७ जनाको समुह छ। सबैको ५०० को दरले पैसा काटिरहेको छ। हामीहरू नेपालमा एक लाख ३० हजार तिरेर आएका हौं। कम्पनीलाई गुनासो गर्दा त्यो पैसा नेपालकै म्यानपावरले लिन्छ र यहाँको नेपाली दलालले खान्छन् भन्छ।  पसिना चुहाएर काम गर्छौं हामीहरू पैसा खान्छन् यीनीहरू। हामीहरूको यो ठूलो समस्या हो यो कुरा सरकारी निकायसम्म पुगोस् भन्ने हामीहरू आश राखेका छौं।

    दुर्गानन्द मंडल / सेलेङगर , मलेसिया
  • कामदारको सुरक्षा गर्छु भनेर त बोल्ने मात्रै हुन् । काम कसैले गर्दैनन् । मलाई नै काठमाडौको म्यानपावरको बुटवलमा रहेको शाखाले आजभन्दा २ महिना अघि एक लाख १० हजार लिएर इलेक्ट्रिकल हेल्पर भनेर कतार पठायो । तर कतार पुगेपछि मैले भनेको काम र तलब पाईन् । म्यानपावर र सरकारी निकायले एक अर्कालाइ दोष लगाएर तर्किन खोज्छन् । म्यानपावर कहिले जिम्मेवार हुने अनि सरकारी निकायले कामदारलाई परेको पीडा कहिले बुझ्ने ? 

    ठाकुरप्रसाद तिवारी
  • कामदारको अवस्था नाजुक रहेका बेलामा दिवस मनाउनु र कामदारका अधिकारका कुरा गर्नुको कुनै अर्थ छैन । उहाँले हजारौ नेपली कामदार जो आफ्नो अधिकार नपाएर खडिको तातो मरुभुमी मा घोडाले खाने चना खानाको रुपमा खादै रगतको पसिना बगाउदै छन । तर न त भने बमोजीम तलब पाउछन, न त करार अबधि मा मेनपावरलाई बुझाएको ऋणको चर्को ब्याजनै तिर्न सक्छन ? फर्केर आउदा न त घर रहन्छ न जग्गा ? यस्तो अबस्थामा दिबस मनाउनु ति पिडित कामदारको पिडामा उत्सब मनाउनु हो ।

    ​दिलु घर्तीमगर
सबै हेर्नुहोस