MENU

विशेष

मलेसिया जाँदा अढाई लाख, फर्कंदा ५० हजार ऋण

बलराम भट्ट/मलेसिया । 

पुस २२ – कुनै समय मलेसियामा काम गर्न जाँदा ऋणमा फसेका धादिङको धुषा ७ का सानुबाबु सिलवाल अहिले गाउँको अब्बल कृषक बन्नुभएको छ । कृषि गर्ने पुरानो तरिका फेरेर उहाँले नयाँ किसिमले कृषि गर्न थाल्नुभएको छ । 

विदेशमा पाएको दुःखले स्वदेशमा नै केही गर्न सकिन्छ भन्ने उहाँको धारणा छ । विदेशमा जत्तिकै परिश्रम गर्ने हो भने स्वदेशमा धेरै आयस्ता गर्न सकिने उहाँले बताउनुभयो । 

विदेशका विषयमा सुनेको र आफूले प्रत्यक्ष भोगेको कुरा आकाश जमिनको फरक हुँदोरहेछ भन्ने सानुबाबुलाई लागेको छ । त्यै भोगाइ पछि आफ्नै ठाउँमा खेर गइरहेको स्रोत साधन सदुपयोग गरेर उहाँले व्यवसाय गर्ने सोच बनाउनुभयो । उहाँले भन्नुभयो, ‘सुरुमा नेपालमा नै व्यवसाय गर्नका लागि तनमन तयार बनाएँ । यही जाँगर चलाएर काम गर्छु भन्ने सोच र अठोट लिएँ ।’

तीन लाख रुपैयाँ ऋण लिएर आफ्नै खेतबारीमा बोडी, सिमी र टमाटर लगाउँदा पहिलो बाली राम्रैसँग भयो । अहिले दिनमा तीन क्विन्टल भन्दा बढि टमाटर बिक्रि हुन्छ । दैनिक एक क्विन्टल सिमि र त्यतिनै बोडी बजारमा जान्छ । सानुबाबुले राखेको हिसावकितावमा दैनिक आम्दानी १३ हजार भन्दा धेरै हुन्छ । 

सानुबाबुले यो भन्दा अझै ठूलो र फराकिलो ठाउँमा आधुनिक तरिकाले गर्ने सोच बनाउनुभएको छ । सँगै दुई जना युवालाई पनि काम दिने तयारी गरिरहनुभएको छ । उहाँले खेतीपातीबाटै मनग्य आम्दानी गर्न थालेपछि गाउँका धेरैजसो युवाहरु यसरी नै तरकारी खेतीमा आकर्षित भएका छन् ।

भरोसै भरोसामा मलेसिया पुगेका सानुबाबुलाई विदेश पुगेपछि मात्रै ठगिएको थाहा भयो । तर अहिले गाउँ फर्केर आफ्नै व्यवसाय गर्न थालेपछि उहाँ खुसी हुनुहुन्छ । उहाँले भन्नुभयो, ‘जसोतसो आफ्नै ठाउँमा आइपुगे, म यसमा नै खुसी छु । नेपालमै दुःख गर्छु, खानै नपाए पनि पासपोर्ट बोकेर दलालकोमा धाउँदिन ।’

मलेसियाका सास्ती 

झण्डै डेढ वर्ष अघि काठमाडौंको एक म्यानपावरलाई दुई लाख २५ हजार रुपैयाँ बुझाएर सानुबाबु मलेसिया पुग्नुभएको थियो । मलेसियाको सेलाङ्गोर राज्यमा रहेको नास्कमी कम्पनीमा काम गर्न पुगेका उहाँलाई हप्ता दिनमै वैदेशिक रोजगारीले विरक्त मात्रै बनाएन्, बाँच्न समेत सकस हुन थाल्यो । धेरै हप्ता बितिसक्दा पनि कम्पनीले नत काम दियो, नत पैसा नै । साथमा भएको केही पैसा पनि एयरपोर्टमै सकिएको थियो । 

सधंै एउटै कोठामा धेरै जना कोचेर राखिन्थ्यो । सानुबाबुसहित अरु कामदारलाई कैदीबन्दीको जस्तै व्यवहार गरिन्थ्यो । म्यानपावरले उनीहरुलाई मलेसियामा सप्लाई कम्पनीमा पठाएको थियो । ३५ दिन त्यसरी नै बिते । 

म्यानपावर उद्दार गर्न अग्रसर भएको थिएन् । कम्पनीले खाना दिन छाडेपछि उनीहरुले चिनारुहरुसित केही दिन मागेर खाए । अन्ततः गाउँकै साथीसँग ऋण काडेर ५० औं दिनमा उहाँ घर पुग्नुभयो । उहाँले मलेसिया जान म्यानपावरलाई बुझाएको दुई लाख २५ हजार रुपैयाँ अहिलेसम्म फिर्ता पाउनुभएको छैन् । 

प्रतिक्रिया दिनुहोस

सम्बन्धित समाग्रीहरु

सबै हेर्नुहोस

विशेष

समाचार

पछिल्ला समाचारहरु
Notice, Press Release

मेरो कथा मेरो भोगाई थप सामाग्रीहरु

Download
Mobile App

मेरो पनि भन्नु छ

  • खासै त समस्या छैन तर यसो जानेको कुरो गरुम् भनेर मेरो अनुभव यस्तो छः -भाषाको समस्या,  -भनेको काम नभइ अर्को काममा लगाउने, -कम्पनी राम्रो पर्‍यो भने ठिकै हुन्छ खराब पर्‍यो भने बर्बाद नै हुन्छ, -तोकेको सेलरी भन्दा कम, -यदि पहिलो चोटि विदेश हिड्नु हुदैछ भने अलिकती भए पनि भाषा जान्नुहोस्

    अबिर मान लिम्बु / साउदी अरब
  • हामीहरूलाई मलेसिया आएको ३ महिना भयो। हामीहरूले सम्झौता अनुसार  तलब पाएका छैनौं। काम अनुसार पैसा पाएका छैनौं। बरू उल्टै पैसा पनि काट्यो। हामीहरू लालधनुष म्यानपावरबाट आएका हौं। हामीहरू यहाँ बाङ्गी प्लासटिक टेक्निक कम्पनीमा  आएका छौं। हामीहरू २७ जनाको समुह छ। सबैको ५०० को दरले पैसा काटिरहेको छ। हामीहरू नेपालमा एक लाख ३० हजार तिरेर आएका हौं। कम्पनीलाई गुनासो गर्दा त्यो पैसा नेपालकै म्यानपावरले लिन्छ र यहाँको नेपाली दलालले खान्छन् भन्छ।  पसिना चुहाएर काम गर्छौं हामीहरू पैसा खान्छन् यीनीहरू। हामीहरूको यो ठूलो समस्या हो यो कुरा सरकारी निकायसम्म पुगोस् भन्ने हामीहरू आश राखेका छौं।

    दुर्गानन्द मंडल / सेलेङगर , मलेसिया
  • कामदारको सुरक्षा गर्छु भनेर त बोल्ने मात्रै हुन् । काम कसैले गर्दैनन् । मलाई नै काठमाडौको म्यानपावरको बुटवलमा रहेको शाखाले आजभन्दा २ महिना अघि एक लाख १० हजार लिएर इलेक्ट्रिकल हेल्पर भनेर कतार पठायो । तर कतार पुगेपछि मैले भनेको काम र तलब पाईन् । म्यानपावर र सरकारी निकायले एक अर्कालाइ दोष लगाएर तर्किन खोज्छन् । म्यानपावर कहिले जिम्मेवार हुने अनि सरकारी निकायले कामदारलाई परेको पीडा कहिले बुझ्ने ? 

    ठाकुरप्रसाद तिवारी
  • कामदारको अवस्था नाजुक रहेका बेलामा दिवस मनाउनु र कामदारका अधिकारका कुरा गर्नुको कुनै अर्थ छैन । उहाँले हजारौ नेपली कामदार जो आफ्नो अधिकार नपाएर खडिको तातो मरुभुमी मा घोडाले खाने चना खानाको रुपमा खादै रगतको पसिना बगाउदै छन । तर न त भने बमोजीम तलब पाउछन, न त करार अबधि मा मेनपावरलाई बुझाएको ऋणको चर्को ब्याजनै तिर्न सक्छन ? फर्केर आउदा न त घर रहन्छ न जग्गा ? यस्तो अबस्थामा दिबस मनाउनु ति पिडित कामदारको पिडामा उत्सब मनाउनु हो ।

    ​दिलु घर्तीमगर
सबै हेर्नुहोस