MENU

विशेष

मलेसिया जाँदा अढाई लाख, फर्कंदा ५० हजार ऋण

बलराम भट्ट/मलेसिया । 

पुस २२ – कुनै समय मलेसियामा काम गर्न जाँदा ऋणमा फसेका धादिङको धुषा ७ का सानुबाबु सिलवाल अहिले गाउँको अब्बल कृषक बन्नुभएको छ । कृषि गर्ने पुरानो तरिका फेरेर उहाँले नयाँ किसिमले कृषि गर्न थाल्नुभएको छ । 

विदेशमा पाएको दुःखले स्वदेशमा नै केही गर्न सकिन्छ भन्ने उहाँको धारणा छ । विदेशमा जत्तिकै परिश्रम गर्ने हो भने स्वदेशमा धेरै आयस्ता गर्न सकिने उहाँले बताउनुभयो । 

विदेशका विषयमा सुनेको र आफूले प्रत्यक्ष भोगेको कुरा आकाश जमिनको फरक हुँदोरहेछ भन्ने सानुबाबुलाई लागेको छ । त्यै भोगाइ पछि आफ्नै ठाउँमा खेर गइरहेको स्रोत साधन सदुपयोग गरेर उहाँले व्यवसाय गर्ने सोच बनाउनुभयो । उहाँले भन्नुभयो, ‘सुरुमा नेपालमा नै व्यवसाय गर्नका लागि तनमन तयार बनाएँ । यही जाँगर चलाएर काम गर्छु भन्ने सोच र अठोट लिएँ ।’

तीन लाख रुपैयाँ ऋण लिएर आफ्नै खेतबारीमा बोडी, सिमी र टमाटर लगाउँदा पहिलो बाली राम्रैसँग भयो । अहिले दिनमा तीन क्विन्टल भन्दा बढि टमाटर बिक्रि हुन्छ । दैनिक एक क्विन्टल सिमि र त्यतिनै बोडी बजारमा जान्छ । सानुबाबुले राखेको हिसावकितावमा दैनिक आम्दानी १३ हजार भन्दा धेरै हुन्छ । 

सानुबाबुले यो भन्दा अझै ठूलो र फराकिलो ठाउँमा आधुनिक तरिकाले गर्ने सोच बनाउनुभएको छ । सँगै दुई जना युवालाई पनि काम दिने तयारी गरिरहनुभएको छ । उहाँले खेतीपातीबाटै मनग्य आम्दानी गर्न थालेपछि गाउँका धेरैजसो युवाहरु यसरी नै तरकारी खेतीमा आकर्षित भएका छन् ।

भरोसै भरोसामा मलेसिया पुगेका सानुबाबुलाई विदेश पुगेपछि मात्रै ठगिएको थाहा भयो । तर अहिले गाउँ फर्केर आफ्नै व्यवसाय गर्न थालेपछि उहाँ खुसी हुनुहुन्छ । उहाँले भन्नुभयो, ‘जसोतसो आफ्नै ठाउँमा आइपुगे, म यसमा नै खुसी छु । नेपालमै दुःख गर्छु, खानै नपाए पनि पासपोर्ट बोकेर दलालकोमा धाउँदिन ।’

मलेसियाका सास्ती 

झण्डै डेढ वर्ष अघि काठमाडौंको एक म्यानपावरलाई दुई लाख २५ हजार रुपैयाँ बुझाएर सानुबाबु मलेसिया पुग्नुभएको थियो । मलेसियाको सेलाङ्गोर राज्यमा रहेको नास्कमी कम्पनीमा काम गर्न पुगेका उहाँलाई हप्ता दिनमै वैदेशिक रोजगारीले विरक्त मात्रै बनाएन्, बाँच्न समेत सकस हुन थाल्यो । धेरै हप्ता बितिसक्दा पनि कम्पनीले नत काम दियो, नत पैसा नै । साथमा भएको केही पैसा पनि एयरपोर्टमै सकिएको थियो । 

सधंै एउटै कोठामा धेरै जना कोचेर राखिन्थ्यो । सानुबाबुसहित अरु कामदारलाई कैदीबन्दीको जस्तै व्यवहार गरिन्थ्यो । म्यानपावरले उनीहरुलाई मलेसियामा सप्लाई कम्पनीमा पठाएको थियो । ३५ दिन त्यसरी नै बिते । 

म्यानपावर उद्दार गर्न अग्रसर भएको थिएन् । कम्पनीले खाना दिन छाडेपछि उनीहरुले चिनारुहरुसित केही दिन मागेर खाए । अन्ततः गाउँकै साथीसँग ऋण काडेर ५० औं दिनमा उहाँ घर पुग्नुभयो । उहाँले मलेसिया जान म्यानपावरलाई बुझाएको दुई लाख २५ हजार रुपैयाँ अहिलेसम्म फिर्ता पाउनुभएको छैन् । 

प्रतिक्रिया दिनुहोस

सम्बन्धित समाग्रीहरु

सबै हेर्नुहोस

विशेष

समाचार

पछिल्ला समाचारहरु
Notice, Press Release

मेरो कथा मेरो भोगाई थप सामाग्रीहरु

Download
Mobile App

मेरो पनि भन्नु छ

  • म बाह्र बर्ष देखि कतारमा ड्राइभरको काम गर्दै आएको छुँ। प्राय कम्पनीमा भारतीय फोरम्यान हुन्छन् भने केहिमा नेपाली। जहाँ नेपाली राम्रो पदमा कार्यरत छन् त्यहाँ आफ्नै नेपाली दाजुभाइलाई दबाउने, पैसा नदिने, काममा दुःख दिने, ओभर टाइम नदिने जस्ता अती नै घटीया ब्याबहार गरि नेपालीले नेपालीलाई नै लुटिरहेका छन्।

    महेन्द्र कुमार रोक्का / कतार
  • साउदी अरेबियामा आजिवन जेल परेका स्थानेस्वरलाई बचाउ अभियान नै चलाइदै रहेछ, राम्रो कुरा हो। बिगतमा पनि अमर राई र बमबहादुरको लागि चाहिने भन्दा धेरै रकम संकलन भएको थियो। अझ एकजनाको त पुरै ब्लडमनि अज्ञात ब्यक्तिले दिएको थियो। त्यो पैसा अहिले कहाँ र कोसँग छ ? त्यस्को सोधी खोजी कसले गर्ने ? यदि त्यो पैसा त्यस्तै निर्दोशलाई बचाउन राखिएको हो भने त्यसबाटै स्थानेस्वरलाई बचाउन सकिँदैन र ?

    दुर्गेस सापकोटा
  • मलेसियामा न त कानुनसम्बन्धी कुनै भरपर्दो निकाए नै छ जस्ले कामदारका हितमा सघाओस् न त भनेजस्तो तलब सुबिधानै। अन्तराष्ट्रीय नियम अनुसार श्रमिकहरुको न्युनतम कामगर्ने समय र महिनाभरी पर्ने पब्लिक डे र अन्य बिदाको त कुनै अर्थ नै छैन। न त कम्पनीले दिन मान्छ, न यहाँको सरकारी निकायबाट छानबिन नै हुन्छ। दिनरातको असुरक्षित बातावरणमै दुःखमा दिन बिताउन बाध्य छ्न् यहाँ कार्यरत अधिकांश नेपाली कामदारहरु। नेपालसरकारको त कुरै नगरौँ, दुतावासले सहयोग गर्ला सोच्योकी बिचौलियालाई ठिक्क पारिन्छ।

    करन महरा / मलेसिया
  • मलेसियामा सुरक्षा गार्ड कम्पनीले श्रम सम्झौतामा उल्लेख  भए अनुसारको न काम दिन्छ, न त  तलब नै। आफ्नो ब्यक्तिगत सुरक्षाको त कुरा नै नगरौं। त्यस्तै परे आफ्नो कम्पनीको मानिसले नै कुन बेला मान्छे र पुलिस लगाएर कुटाउन बेर लगाउदैन। हामी श्रमिकले त नेपालका म्यानपावरलाई एक देखि दुई लाख सम्म बुझाएका हुन्छौं। मलेसियामा बेसिक नौं सय रिङ्गिट  गरी जम्मा १६ सय हुन्छ। होस्टेल, लेबि, ड्रेस अनि यातायातको पैसा कट्दा र खाना खाँदा मुस्किलले एक बर्षमा ऋण तिरिएला। बरु यो भन्दा नेपाल सकारले मालेसियामा कामदार पठाउन बन्द गरेर विकल्प खोज्नुपर्छ। किनकि नेपालको दूतावासले पनि दीर्घकालीन समाधान भन्दा कामदारलाई  थम्थमाउने तिर मात्र लागेको देखिन्छ।

    ठाकु योञ्जन / मलेसिया
सबै हेर्नुहोस