MENU

विशेष

मलेसिया जाँदा अढाई लाख, फर्कंदा ५० हजार ऋण

बलराम भट्ट/मलेसिया । 

पुस २२ – कुनै समय मलेसियामा काम गर्न जाँदा ऋणमा फसेका धादिङको धुषा ७ का सानुबाबु सिलवाल अहिले गाउँको अब्बल कृषक बन्नुभएको छ । कृषि गर्ने पुरानो तरिका फेरेर उहाँले नयाँ किसिमले कृषि गर्न थाल्नुभएको छ । 

विदेशमा पाएको दुःखले स्वदेशमा नै केही गर्न सकिन्छ भन्ने उहाँको धारणा छ । विदेशमा जत्तिकै परिश्रम गर्ने हो भने स्वदेशमा धेरै आयस्ता गर्न सकिने उहाँले बताउनुभयो । 

विदेशका विषयमा सुनेको र आफूले प्रत्यक्ष भोगेको कुरा आकाश जमिनको फरक हुँदोरहेछ भन्ने सानुबाबुलाई लागेको छ । त्यै भोगाइ पछि आफ्नै ठाउँमा खेर गइरहेको स्रोत साधन सदुपयोग गरेर उहाँले व्यवसाय गर्ने सोच बनाउनुभयो । उहाँले भन्नुभयो, ‘सुरुमा नेपालमा नै व्यवसाय गर्नका लागि तनमन तयार बनाएँ । यही जाँगर चलाएर काम गर्छु भन्ने सोच र अठोट लिएँ ।’

तीन लाख रुपैयाँ ऋण लिएर आफ्नै खेतबारीमा बोडी, सिमी र टमाटर लगाउँदा पहिलो बाली राम्रैसँग भयो । अहिले दिनमा तीन क्विन्टल भन्दा बढि टमाटर बिक्रि हुन्छ । दैनिक एक क्विन्टल सिमि र त्यतिनै बोडी बजारमा जान्छ । सानुबाबुले राखेको हिसावकितावमा दैनिक आम्दानी १३ हजार भन्दा धेरै हुन्छ । 

सानुबाबुले यो भन्दा अझै ठूलो र फराकिलो ठाउँमा आधुनिक तरिकाले गर्ने सोच बनाउनुभएको छ । सँगै दुई जना युवालाई पनि काम दिने तयारी गरिरहनुभएको छ । उहाँले खेतीपातीबाटै मनग्य आम्दानी गर्न थालेपछि गाउँका धेरैजसो युवाहरु यसरी नै तरकारी खेतीमा आकर्षित भएका छन् ।

भरोसै भरोसामा मलेसिया पुगेका सानुबाबुलाई विदेश पुगेपछि मात्रै ठगिएको थाहा भयो । तर अहिले गाउँ फर्केर आफ्नै व्यवसाय गर्न थालेपछि उहाँ खुसी हुनुहुन्छ । उहाँले भन्नुभयो, ‘जसोतसो आफ्नै ठाउँमा आइपुगे, म यसमा नै खुसी छु । नेपालमै दुःख गर्छु, खानै नपाए पनि पासपोर्ट बोकेर दलालकोमा धाउँदिन ।’

मलेसियाका सास्ती 

झण्डै डेढ वर्ष अघि काठमाडौंको एक म्यानपावरलाई दुई लाख २५ हजार रुपैयाँ बुझाएर सानुबाबु मलेसिया पुग्नुभएको थियो । मलेसियाको सेलाङ्गोर राज्यमा रहेको नास्कमी कम्पनीमा काम गर्न पुगेका उहाँलाई हप्ता दिनमै वैदेशिक रोजगारीले विरक्त मात्रै बनाएन्, बाँच्न समेत सकस हुन थाल्यो । धेरै हप्ता बितिसक्दा पनि कम्पनीले नत काम दियो, नत पैसा नै । साथमा भएको केही पैसा पनि एयरपोर्टमै सकिएको थियो । 

सधंै एउटै कोठामा धेरै जना कोचेर राखिन्थ्यो । सानुबाबुसहित अरु कामदारलाई कैदीबन्दीको जस्तै व्यवहार गरिन्थ्यो । म्यानपावरले उनीहरुलाई मलेसियामा सप्लाई कम्पनीमा पठाएको थियो । ३५ दिन त्यसरी नै बिते । 

म्यानपावर उद्दार गर्न अग्रसर भएको थिएन् । कम्पनीले खाना दिन छाडेपछि उनीहरुले चिनारुहरुसित केही दिन मागेर खाए । अन्ततः गाउँकै साथीसँग ऋण काडेर ५० औं दिनमा उहाँ घर पुग्नुभयो । उहाँले मलेसिया जान म्यानपावरलाई बुझाएको दुई लाख २५ हजार रुपैयाँ अहिलेसम्म फिर्ता पाउनुभएको छैन् । 

प्रतिक्रिया दिनुहोस

सम्बन्धित समाग्रीहरु

सबै हेर्नुहोस

विशेष

समाचार

  • गुल्मीमा रक्त संचार केन्द्रका लागि गुल्मी समाज युकेले गर्‍यो सहयोग

    गुल्मी, फागुन ९ – गुल्मी जिल्ला समाज युकेले जिल्लाका दुई संस्थाहरुलाई १२ लाख रुपैयाँ सहयोग गरेको छ । समाजले नेपाल रेडक्रस सोसाइटी जिल्ला शाखा गुल्मीको रक्त संचार केन्द्र स्थापनाको लागि नौ लाख र अपांगताको क्षेत्रमा काम गर्नका लागि आशा अपाङ्ग केन्द्रलाई तीन लाख रुपैयाँ सहयोग गरेको हो ।

  • सिन्धुपाल्चोकमा विद्यालय अभिमूखीकरण

    रीनाश्रेष्ठ/सिन्धुपाल्चोक, उज्यालो । सिन्धुपाल्चोक, फाल्गुण ८ — सिन्धुपाल्चोकको स्याउलेस्थित सेतीदेवी माध्यमिक विद्यालयमा सुरक्षित बैदेशिक रोजगार सम्वन्धी विद्यालय अभिमूखीकरण कार्यक्रम सम्पन्न भएको छ ।

  • ​सप्तरीका राम सरदारको कतारमा मृत्यु

    अशोक कुमार साह/उज्यालो । सप्तरी, फागुन ८ – सप्तरीको जमुनी मधेपुरा–९ भथौलका राम सरदारको वेदैशिक रोजगारीको शिलशिलामा कतारमा ज्यान गएको छ । सरदारको गएको शुक्रबार कामबाट फर्किएर सुतिरहेको अवस्थामा ज्यान गएको परिवारले जनाएको छ ।

  • रामेछापमा वैदेशिक रोजगार सम्वन्धी अभिमुखिकरण

    सिर्जना बस्नेत/रामेछाप । रामेछाप, फागुन ८ – रामेछापको सदरमुकाम मन्थलीमा सुरक्षित वैदेशिक रोजगार सम्बन्धी एक दिने अभिमुखिकरण सम्पन्न भएको छ । चारघरे सेवा समिति रामपुरको आयोजनामा भएको अभिमुखिकरण कार्यक्रममा २१ जना प्रहरी जवानको सहभागिता थियो ।

पछिल्ला समाचारहरु
Notice, Press Release

मेरो कथा मेरो भोगाई थप सामाग्रीहरु

Download
Mobile App

मेरो पनि भन्नु छ

  • खनाइदैछ श्रम खाड़ीको देशमा, सबै सोच्छन सुन फल्छ विदेशमा, नेपालमा पैसा हैन श्रम सम्मानको खाँचोंछ, विदेशमा पसीना बग्दैछ तर मातृभूमि बाझो छ।

    राकेश लुइटेल / भक्तपुर
  • हामी नेपाली कामकालागि खाडी जान्छौं । जहाँ जान सरकारले फ्रिः भिसा फ्रिःटिकटको व्यवस्था गरेको छ। तर म्यानपावरले ठगि गरि धेरै पैसा लिने गरेको छ। हामीहरुलाई विदेश पठाउन सरकारले नै व्यवस्था गरे हुदैन र? यदि यसो गरेमा धेरै नेपालीहरु ठगिबाट जोगिने थिए कि?

    रुद्रबहादुर बिक/ दाङ
  • आफ्नै देशमा रोजगारिको ग्यारेन्टी गर्न सक्दैन नेपाल सरकारले ।  त्यसैको फलस्वरुप लाखौं यूवा परदेशिन बाध्य भएकाछन्।  तर परदेशमा पनि अरु देशका नागरिकलाई झैं हेर्दैनन संबन्धित कम्पनिहरुले। तलव देखि लिएर बस्ने ठाउँ सम्ममा गिराएको हुन्छ नेपाली कामदारलाई। एउटै कम्पनीमा उस्तै काम, अझै भन्ने हो भने अरु देशका कामदार दक्ष नभए पनि तलब भनेजस्तै हुन्छ। नेपाली कामदार दक्ष नै होस् तर हेपिनैरहेको देखेकोछुँ । तर हाम्रो बिलौना कस्ले हेर्ने? कस्ले सुनिदिने? नेपाली दूतावासमा न्याय खोज्न गयो, उतै दलाल भेटिन्छन्। उल्टै हाम्रै गल्ती देखाउछन्।  प्रधानमन्त्री ज्यु भ्याए सम्म साउदी, कतार, मलेसिया आएर संबन्धित निकायसँग जोडिनुस्।    

    बिष्णु धिताल/ गोर्खा (हाल मलेसिया)
  • परदेशि भएर बाच्नु भनेको आफ्नो बाल बच्चाको भबिष्य बिगार्नु रैछ। आज म घरबाट हिडेको २० बर्ष भयो। दिन बित्न केहि बेर लागेन तर पछाडि फर्कि हेर्दा जहाँ को त्यही देख्दछु। यतिका बर्ष पदेशमा बसेर पनि कुनै कुराको परिवर्तन भएन।

    तुल मगर/ बर्दघाट, परासि (हाल दुवई)
सबै हेर्नुहोस