MENU

विशेष

​विदेशमा सिकेका सबै सीप प्रयोग गर्ने ठाउँ पाइन

सुभास श्रेष्ठ/सर्लाही ।

सर्लाही, पुस २४ –  सर्लाहीको हरिऔन–१ लिच्ची टोलमा एउटा छाप्रोमा मोटर वर्कसप छ । वर्कसपमा व्यस्त हुनुहुन्छ सञ्चालक गोपाल श्रेष्ठ । यति व्यस्त कि बोल्ने फुर्सद पनि छैन उहाँसँग । 

अहिले वर्कसपमा व्यस्त गोपालको जिन्दगीमा उकाली ओराली धेरै छन् । १५ वर्ष अघिसम्म गोपालको परिवार गाउँकै सम्पन्न परिवारमा गनिन्थ्यो । खेतबारी थियो । अहिले वर्कसप भएकै ठाउँमा नौ गोल निकालिएको घर थियो । त्यहीबेला झाडापखाला लागेर गोपालका माइला दाजुको ज्यान गयो । गोपाल त्यतिबेला सानै हुनुहुन्थ्यो । त्यसैले त्यति धेरै बुझ्नु पनि भएन । तर बुवाआमालाई भने छोराको ज्यान गएपछि नमेटिने गहिरो चोट पर्यो । बुवाआमाले घरव्यवहार चलाउन गर्दै गरेको काम राम्ररी गर्न सक्नुभएन । 

बुवा रक्सीको लतमा लागेपछि गोपालको घरको आर्थिक अवस्था बिग्रिँदै गयो । त्यतिबेला गोपाल १७ वर्षको हुनुहुन्थ्यो । घरको त्यो अवस्था हेर्न नसकेपछि उहाँ भारत जानुभयो । ‘भारत जाने बेला मैले कमाएँ भने घरको अवस्था राम्रो होला भन्ने सोचें’ गोपाल भन्नुहुन्छ । 

तीन वर्ष भारत बस्दा घरको अवस्था सुधार्न सक्नुभएन उल्टै भएको पनि बिग्रियो । किनकी भारतबाट फर्किंदा गोपालको हात रित्तै थियो । त्यति मात्रै होइन तीन वर्ष भारत बसेर फर्किंदा आमा पनि बित्नुभएको थियो । अनि बुवाले भएको जग्गामध्ये १५ कठ्ठा जग्गा बेचिसक्नुभएको थियो । 

त्यही बिचमा बिहे गरेपछि भने गोपाललाई व्यवहारले झन धेरै थिच्यो । जेनतेन दुई वर्ष त बिताउनुभयो तर व्यवहार राम्रो हुनुको साटो झनै बिग्रिएपछि विदेश जाने निधोमा पुग्नुभयो । अनि चिनेकै एजेण्टमार्फत २०६५ सालमा मलेसिया पुग्नुभयो । 

मलेसियामा आल्मुनीयम कम्पनीमा काम गरेका गोपालले पाँच वर्ष त्यहीँ बिताउनुभयो । पाँच वर्षको कमाइले घरको अवस्था केही फेर्न सक्नुभयो गोपालले । ‘मलेसियाको कमाइले २५ कठ्ठा जग्गा किनें’ गोपालले सुनाउनुभयो । आफ्नै जग्गा जोडेपछि उहाँ घर फर्किनुभयो ।

आँट लिएर फर्किएका गोपालको कमाइ सबै जग्गामै लगानी भएपछि  फेरि विदेश नै जानुको विकल्प भएन । फेरि मलेसिया नै पुगेका गोपालले तीन वर्ष वडी वेल्डिङ वर्कसपमा काम गर्नुभयो । तीन वर्षको दोस्रो पटकको मलेसिया बसाई पहिलो पटकको जस्तो भएन । उहाँले केही कमाउनुभयो तर पहिलो पटकको जस्तो केहि जोड्ने गरी होइन । त्यसैले घर फर्किनुभयो । 

गोपाल नेपाल फर्किंदा घरको अवस्था उस्तै थियो तर गाउँ भने धेरै फेरिइसकेको थियो । धेरैले पक्की घर बनाएका थिए भने प्रायःले केही न केही व्यवसाय गरिरहेका थिए । ‘अरुले गरेको कामले मैले पनि नयाँ सम्भावना देखें’ गोपाल भन्नुहुन्छ ‘त्यही भएर मैले पनि ग्रील उद्योग सुरु गरें ।’

गोपालले ग्रील उद्योगमा सातलाख रुपैयाँ लगानी गर्नुभयो । त्यही उद्योगले गोपालको अवस्था फेरिदिएको छ । गोपाल अहिले महिनाको २५ देखि ३० हजार रुपैयाँसम्म कमाइरहनुभएको छ । काम र कमाइ त भैरहेको छ तर गोपाल अझै पनि सन्तुष्ट हुनुहुन्न गोपाल । 

उहाँ भन्नुहुन्छ ‘मेरो सीप अझै सबै प्रयोग गर्न पाएको छैन । मेरो दक्षता भनेको गाडीको बडी निर्माण गर्ने हो तर यहाँ त्यस्तो काम गर्ने ठाउँ छैन ।’ गाडीको इन्जिन र चेसिस मात्र ल्याएपनि गाडीको बडी बनाउन सक्ने गोपालको भनाइ छ । तर त्यो अनुसारको न उहाँले अवसर पाउनुभएको छ न त आफैं काम गर्न लाई त्यस्तो ठाउँ नै छ । 

प्रतिक्रिया दिनुहोस

सम्बन्धित समाग्रीहरु

सबै हेर्नुहोस

विशेष

समाचार

पछिल्ला समाचारहरु
Notice, Press Release

मेरो कथा मेरो भोगाई थप सामाग्रीहरु

Download
Mobile App

मेरो पनि भन्नु छ

  • नेपालमा त सरकार नै छैन भन्दानि हुन्छ। यदि भएको भए त म्यानपावरका दलालहरुले किन मनपरी गर्थे र ? जवकी खाडी मुलुकमा जानको लागी फ्री भिसा फ्री टिकट अनि जम्मा दश हजार रुपैयाँ तोकेकोमा मान्छे बेच्न पल्केका दलालहरुले खाडी मुलुक अन्तरगत संयुक्त अरब इमिरेट्स अबुधाबिको पि.एस.बि.डी.सेक्युरिटी गार्डको लागी ४ लाख ५० हजार रुपैयाँ लिरहेकाछ्न्। यो सरासर सरकारको आँखामा छारो हालेको भएन र ? यदि हाम्रो देशमा सरकार छ भने अबिलम्व त्यस्ता म्यानपावर भनाउँदा दलालहरु उपर छानबिन गरी कार्वाही होस्।

    देब सल्यानी देबु
  • मरुभुमिको यो तातो घाममा दिनभरी गैती र बेल्चा हान्नुपर्छ। न त भने जस्तो खान पाइन्छ न थकाइ लाग्यो भनेर थकाइ नै मार्न पाइन्छ। खाना पनि बासिभात खानुपर्छ। नत राख्ने ठाउँ छ ल्याएर एउटा खजुरको बोट मुनि राखेर काम थाल्नुपर्छ। भरे खाने बेलामा त्यो तातो घामले गजज्ज पानी आइराखेको हुन्छ। बाध्यता, त्यसैलाइ पानी हालेर पखालेर खानुको बिकल्प अरु केनै छ  र? खुन र पसिनामा निथ्रुक्क भिजेर यो दुःखी जीवन यस्तै छ। यस्तो परिश्रम गर्ने हो भने त हाम्रो देशमा सुन फलाइन्छ। जय मार्तीभुमी। 

    दोहा, कतार
  • म युरोपको इटली आएको चार बर्ष भयो। सोचे जस्तो काम नपाएर बाच्नै मुश्किल भइरहेको छ। बस्न खान मात्रै नेपाली ४०-४५ हजार लाग्छ।  अहिले आएर लाग्छ कि नेपालमै मेहनेत गर्दा हुने थियो बरु। के गर्नु विदेशको जिन्दगी। युरोपमा त सजिलै पैसा कमाउन सकिन्छ भन्ने सोचेको थिए।

    किरण थापा /इटहरी (हाल इटली)
  • खनाइदैछ श्रम खाड़ीको देशमा, सबै सोच्छन सुन फल्छ विदेशमा, नेपालमा पैसा हैन श्रम सम्मानको खाँचोंछ, विदेशमा पसीना बग्दैछ तर मातृभूमि बाझो छ।

    राकेश लुइटेल / भक्तपुर
सबै हेर्नुहोस