MENU

विशेष

​विदेशमा सिकेका सबै सीप प्रयोग गर्ने ठाउँ पाइन

सुभास श्रेष्ठ/सर्लाही ।

सर्लाही, पुस २४ –  सर्लाहीको हरिऔन–१ लिच्ची टोलमा एउटा छाप्रोमा मोटर वर्कसप छ । वर्कसपमा व्यस्त हुनुहुन्छ सञ्चालक गोपाल श्रेष्ठ । यति व्यस्त कि बोल्ने फुर्सद पनि छैन उहाँसँग । 

अहिले वर्कसपमा व्यस्त गोपालको जिन्दगीमा उकाली ओराली धेरै छन् । १५ वर्ष अघिसम्म गोपालको परिवार गाउँकै सम्पन्न परिवारमा गनिन्थ्यो । खेतबारी थियो । अहिले वर्कसप भएकै ठाउँमा नौ गोल निकालिएको घर थियो । त्यहीबेला झाडापखाला लागेर गोपालका माइला दाजुको ज्यान गयो । गोपाल त्यतिबेला सानै हुनुहुन्थ्यो । त्यसैले त्यति धेरै बुझ्नु पनि भएन । तर बुवाआमालाई भने छोराको ज्यान गएपछि नमेटिने गहिरो चोट पर्यो । बुवाआमाले घरव्यवहार चलाउन गर्दै गरेको काम राम्ररी गर्न सक्नुभएन । 

बुवा रक्सीको लतमा लागेपछि गोपालको घरको आर्थिक अवस्था बिग्रिँदै गयो । त्यतिबेला गोपाल १७ वर्षको हुनुहुन्थ्यो । घरको त्यो अवस्था हेर्न नसकेपछि उहाँ भारत जानुभयो । ‘भारत जाने बेला मैले कमाएँ भने घरको अवस्था राम्रो होला भन्ने सोचें’ गोपाल भन्नुहुन्छ । 

तीन वर्ष भारत बस्दा घरको अवस्था सुधार्न सक्नुभएन उल्टै भएको पनि बिग्रियो । किनकी भारतबाट फर्किंदा गोपालको हात रित्तै थियो । त्यति मात्रै होइन तीन वर्ष भारत बसेर फर्किंदा आमा पनि बित्नुभएको थियो । अनि बुवाले भएको जग्गामध्ये १५ कठ्ठा जग्गा बेचिसक्नुभएको थियो । 

त्यही बिचमा बिहे गरेपछि भने गोपाललाई व्यवहारले झन धेरै थिच्यो । जेनतेन दुई वर्ष त बिताउनुभयो तर व्यवहार राम्रो हुनुको साटो झनै बिग्रिएपछि विदेश जाने निधोमा पुग्नुभयो । अनि चिनेकै एजेण्टमार्फत २०६५ सालमा मलेसिया पुग्नुभयो । 

मलेसियामा आल्मुनीयम कम्पनीमा काम गरेका गोपालले पाँच वर्ष त्यहीँ बिताउनुभयो । पाँच वर्षको कमाइले घरको अवस्था केही फेर्न सक्नुभयो गोपालले । ‘मलेसियाको कमाइले २५ कठ्ठा जग्गा किनें’ गोपालले सुनाउनुभयो । आफ्नै जग्गा जोडेपछि उहाँ घर फर्किनुभयो ।

आँट लिएर फर्किएका गोपालको कमाइ सबै जग्गामै लगानी भएपछि  फेरि विदेश नै जानुको विकल्प भएन । फेरि मलेसिया नै पुगेका गोपालले तीन वर्ष वडी वेल्डिङ वर्कसपमा काम गर्नुभयो । तीन वर्षको दोस्रो पटकको मलेसिया बसाई पहिलो पटकको जस्तो भएन । उहाँले केही कमाउनुभयो तर पहिलो पटकको जस्तो केहि जोड्ने गरी होइन । त्यसैले घर फर्किनुभयो । 

गोपाल नेपाल फर्किंदा घरको अवस्था उस्तै थियो तर गाउँ भने धेरै फेरिइसकेको थियो । धेरैले पक्की घर बनाएका थिए भने प्रायःले केही न केही व्यवसाय गरिरहेका थिए । ‘अरुले गरेको कामले मैले पनि नयाँ सम्भावना देखें’ गोपाल भन्नुहुन्छ ‘त्यही भएर मैले पनि ग्रील उद्योग सुरु गरें ।’

गोपालले ग्रील उद्योगमा सातलाख रुपैयाँ लगानी गर्नुभयो । त्यही उद्योगले गोपालको अवस्था फेरिदिएको छ । गोपाल अहिले महिनाको २५ देखि ३० हजार रुपैयाँसम्म कमाइरहनुभएको छ । काम र कमाइ त भैरहेको छ तर गोपाल अझै पनि सन्तुष्ट हुनुहुन्न गोपाल । 

उहाँ भन्नुहुन्छ ‘मेरो सीप अझै सबै प्रयोग गर्न पाएको छैन । मेरो दक्षता भनेको गाडीको बडी निर्माण गर्ने हो तर यहाँ त्यस्तो काम गर्ने ठाउँ छैन ।’ गाडीको इन्जिन र चेसिस मात्र ल्याएपनि गाडीको बडी बनाउन सक्ने गोपालको भनाइ छ । तर त्यो अनुसारको न उहाँले अवसर पाउनुभएको छ न त आफैं काम गर्न लाई त्यस्तो ठाउँ नै छ । 

प्रतिक्रिया दिनुहोस

सम्बन्धित समाग्रीहरु

सबै हेर्नुहोस

विशेष

समाचार

पछिल्ला समाचारहरु
Notice, Press Release

मेरो कथा मेरो भोगाई थप सामाग्रीहरु

Download
Mobile App

मेरो पनि भन्नु छ

  • म बाह्र बर्ष देखि कतारमा ड्राइभरको काम गर्दै आएको छुँ। प्राय कम्पनीमा भारतीय फोरम्यान हुन्छन् भने केहिमा नेपाली। जहाँ नेपाली राम्रो पदमा कार्यरत छन् त्यहाँ आफ्नै नेपाली दाजुभाइलाई दबाउने, पैसा नदिने, काममा दुःख दिने, ओभर टाइम नदिने जस्ता अती नै घटीया ब्याबहार गरि नेपालीले नेपालीलाई नै लुटिरहेका छन्।

    महेन्द्र कुमार रोक्का / कतार
  • साउदी अरेबियामा आजिवन जेल परेका स्थानेस्वरलाई बचाउ अभियान नै चलाइदै रहेछ, राम्रो कुरा हो। बिगतमा पनि अमर राई र बमबहादुरको लागि चाहिने भन्दा धेरै रकम संकलन भएको थियो। अझ एकजनाको त पुरै ब्लडमनि अज्ञात ब्यक्तिले दिएको थियो। त्यो पैसा अहिले कहाँ र कोसँग छ ? त्यस्को सोधी खोजी कसले गर्ने ? यदि त्यो पैसा त्यस्तै निर्दोशलाई बचाउन राखिएको हो भने त्यसबाटै स्थानेस्वरलाई बचाउन सकिँदैन र ?

    दुर्गेस सापकोटा
  • मलेसियामा न त कानुनसम्बन्धी कुनै भरपर्दो निकाए नै छ जस्ले कामदारका हितमा सघाओस् न त भनेजस्तो तलब सुबिधानै। अन्तराष्ट्रीय नियम अनुसार श्रमिकहरुको न्युनतम कामगर्ने समय र महिनाभरी पर्ने पब्लिक डे र अन्य बिदाको त कुनै अर्थ नै छैन। न त कम्पनीले दिन मान्छ, न यहाँको सरकारी निकायबाट छानबिन नै हुन्छ। दिनरातको असुरक्षित बातावरणमै दुःखमा दिन बिताउन बाध्य छ्न् यहाँ कार्यरत अधिकांश नेपाली कामदारहरु। नेपालसरकारको त कुरै नगरौँ, दुतावासले सहयोग गर्ला सोच्योकी बिचौलियालाई ठिक्क पारिन्छ।

    करन महरा / मलेसिया
  • मलेसियामा सुरक्षा गार्ड कम्पनीले श्रम सम्झौतामा उल्लेख  भए अनुसारको न काम दिन्छ, न त  तलब नै। आफ्नो ब्यक्तिगत सुरक्षाको त कुरा नै नगरौं। त्यस्तै परे आफ्नो कम्पनीको मानिसले नै कुन बेला मान्छे र पुलिस लगाएर कुटाउन बेर लगाउदैन। हामी श्रमिकले त नेपालका म्यानपावरलाई एक देखि दुई लाख सम्म बुझाएका हुन्छौं। मलेसियामा बेसिक नौं सय रिङ्गिट  गरी जम्मा १६ सय हुन्छ। होस्टेल, लेबि, ड्रेस अनि यातायातको पैसा कट्दा र खाना खाँदा मुस्किलले एक बर्षमा ऋण तिरिएला। बरु यो भन्दा नेपाल सकारले मालेसियामा कामदार पठाउन बन्द गरेर विकल्प खोज्नुपर्छ। किनकि नेपालको दूतावासले पनि दीर्घकालीन समाधान भन्दा कामदारलाई  थम्थमाउने तिर मात्र लागेको देखिन्छ।

    ठाकु योञ्जन / मलेसिया
सबै हेर्नुहोस