MENU

विशेष

​विदेशमा सिकेका सबै सीप प्रयोग गर्ने ठाउँ पाइन

सुभास श्रेष्ठ/सर्लाही ।

सर्लाही, पुस २४ –  सर्लाहीको हरिऔन–१ लिच्ची टोलमा एउटा छाप्रोमा मोटर वर्कसप छ । वर्कसपमा व्यस्त हुनुहुन्छ सञ्चालक गोपाल श्रेष्ठ । यति व्यस्त कि बोल्ने फुर्सद पनि छैन उहाँसँग । 

अहिले वर्कसपमा व्यस्त गोपालको जिन्दगीमा उकाली ओराली धेरै छन् । १५ वर्ष अघिसम्म गोपालको परिवार गाउँकै सम्पन्न परिवारमा गनिन्थ्यो । खेतबारी थियो । अहिले वर्कसप भएकै ठाउँमा नौ गोल निकालिएको घर थियो । त्यहीबेला झाडापखाला लागेर गोपालका माइला दाजुको ज्यान गयो । गोपाल त्यतिबेला सानै हुनुहुन्थ्यो । त्यसैले त्यति धेरै बुझ्नु पनि भएन । तर बुवाआमालाई भने छोराको ज्यान गएपछि नमेटिने गहिरो चोट पर्यो । बुवाआमाले घरव्यवहार चलाउन गर्दै गरेको काम राम्ररी गर्न सक्नुभएन । 

बुवा रक्सीको लतमा लागेपछि गोपालको घरको आर्थिक अवस्था बिग्रिँदै गयो । त्यतिबेला गोपाल १७ वर्षको हुनुहुन्थ्यो । घरको त्यो अवस्था हेर्न नसकेपछि उहाँ भारत जानुभयो । ‘भारत जाने बेला मैले कमाएँ भने घरको अवस्था राम्रो होला भन्ने सोचें’ गोपाल भन्नुहुन्छ । 

तीन वर्ष भारत बस्दा घरको अवस्था सुधार्न सक्नुभएन उल्टै भएको पनि बिग्रियो । किनकी भारतबाट फर्किंदा गोपालको हात रित्तै थियो । त्यति मात्रै होइन तीन वर्ष भारत बसेर फर्किंदा आमा पनि बित्नुभएको थियो । अनि बुवाले भएको जग्गामध्ये १५ कठ्ठा जग्गा बेचिसक्नुभएको थियो । 

त्यही बिचमा बिहे गरेपछि भने गोपाललाई व्यवहारले झन धेरै थिच्यो । जेनतेन दुई वर्ष त बिताउनुभयो तर व्यवहार राम्रो हुनुको साटो झनै बिग्रिएपछि विदेश जाने निधोमा पुग्नुभयो । अनि चिनेकै एजेण्टमार्फत २०६५ सालमा मलेसिया पुग्नुभयो । 

मलेसियामा आल्मुनीयम कम्पनीमा काम गरेका गोपालले पाँच वर्ष त्यहीँ बिताउनुभयो । पाँच वर्षको कमाइले घरको अवस्था केही फेर्न सक्नुभयो गोपालले । ‘मलेसियाको कमाइले २५ कठ्ठा जग्गा किनें’ गोपालले सुनाउनुभयो । आफ्नै जग्गा जोडेपछि उहाँ घर फर्किनुभयो ।

आँट लिएर फर्किएका गोपालको कमाइ सबै जग्गामै लगानी भएपछि  फेरि विदेश नै जानुको विकल्प भएन । फेरि मलेसिया नै पुगेका गोपालले तीन वर्ष वडी वेल्डिङ वर्कसपमा काम गर्नुभयो । तीन वर्षको दोस्रो पटकको मलेसिया बसाई पहिलो पटकको जस्तो भएन । उहाँले केही कमाउनुभयो तर पहिलो पटकको जस्तो केहि जोड्ने गरी होइन । त्यसैले घर फर्किनुभयो । 

गोपाल नेपाल फर्किंदा घरको अवस्था उस्तै थियो तर गाउँ भने धेरै फेरिइसकेको थियो । धेरैले पक्की घर बनाएका थिए भने प्रायःले केही न केही व्यवसाय गरिरहेका थिए । ‘अरुले गरेको कामले मैले पनि नयाँ सम्भावना देखें’ गोपाल भन्नुहुन्छ ‘त्यही भएर मैले पनि ग्रील उद्योग सुरु गरें ।’

गोपालले ग्रील उद्योगमा सातलाख रुपैयाँ लगानी गर्नुभयो । त्यही उद्योगले गोपालको अवस्था फेरिदिएको छ । गोपाल अहिले महिनाको २५ देखि ३० हजार रुपैयाँसम्म कमाइरहनुभएको छ । काम र कमाइ त भैरहेको छ तर गोपाल अझै पनि सन्तुष्ट हुनुहुन्न गोपाल । 

उहाँ भन्नुहुन्छ ‘मेरो सीप अझै सबै प्रयोग गर्न पाएको छैन । मेरो दक्षता भनेको गाडीको बडी निर्माण गर्ने हो तर यहाँ त्यस्तो काम गर्ने ठाउँ छैन ।’ गाडीको इन्जिन र चेसिस मात्र ल्याएपनि गाडीको बडी बनाउन सक्ने गोपालको भनाइ छ । तर त्यो अनुसारको न उहाँले अवसर पाउनुभएको छ न त आफैं काम गर्न लाई त्यस्तो ठाउँ नै छ । 

प्रतिक्रिया दिनुहोस

सम्बन्धित समाग्रीहरु

  • विदेशको कमाई : खाइलाइ टुप्पी हल्लाई (भिडियो सहित)

    तर साउदीको बसाइ उहाँले सोचे जस्तो पटक्कै भएन । खानका लागि ठिक्क पारेको भात कागले खाइदियो । अनि, भात खाएर उड्ने कागसँगै रमेशका सपना पनि उडे ।

  • गुनासो सुन्न जोहोरबारु पुगेको दूतावासको टोलीलाई कामदारको प्रश्नै प्रश्न

    अन्तरक्रियामा उठेका जिज्ञासाको जवाफ दिँदै कार्यवाहक राजदूत कुमारराज खरेलले सूचना दिने किसिमका कार्यक्रम आउँदो दिनमा आयोजना गर्ने बताउनुभयो । पीडित कामदारले दूतावासमा उजुरी दिए समस्या समाधान गर्न सहयोग गर्ने पनि उहाँले बताउनुभयो ।

  • ​‘मेसिनमा बालुवासँगै पेलिएर पनि बाँचे’

    ‘काम गर्दागर्दै बालुवा पेल्ने मेसिनमा परेँ । एकछिन त बालुवासँगै पेलिएँ । मेसिनले तल फ्याँकिदियो,’ पुष्प लामो सास तान्दै भन्नुहुन्छ, ‘दाहिने गालापट्टीको भाग मज्जाले बजारियो । बेस्सरी चिच्याएँ, त्यसपछि के भयो थाहा पाइन,’ पुष्पलाई नौ वर्षअघिको दुर्घट्ना सम्झँदा अहिले पनि नमज्जाले दुखिरहेको थियो ।

  • पठाउने म्यानपावर नै बेपत्ता भयो, छोरो कसरी भेटिएला ?

    दुई दिनपछि पैसा पठाउँछु भनेर फोन राखेको छोराले दुई वर्ष बित्दा पनि फोनसमेत नगरेपछि सिरहाका करिचन चमारको मन ठेगानमा छैन । करिचनका छोरा विशेश्वर महरा झण्डै सात वर्षअघि मलेसिया जानुभएको थियो ।

सबै हेर्नुहोस

विशेष

समाचार

पछिल्ला समाचारहरु
Notice, Press Release

मेरो कथा मेरो भोगाई थप सामाग्रीहरु

Download
Mobile App

मेरो पनि भन्नु छ

  • खासै त समस्या छैन तर यसो जानेको कुरो गरुम् भनेर मेरो अनुभव यस्तो छः -भाषाको समस्या,  -भनेको काम नभइ अर्को काममा लगाउने, -कम्पनी राम्रो पर्‍यो भने ठिकै हुन्छ खराब पर्‍यो भने बर्बाद नै हुन्छ, -तोकेको सेलरी भन्दा कम, -यदि पहिलो चोटि विदेश हिड्नु हुदैछ भने अलिकती भए पनि भाषा जान्नुहोस्

    अबिर मान लिम्बु / साउदी अरब
  • हामीहरूलाई मलेसिया आएको ३ महिना भयो। हामीहरूले सम्झौता अनुसार  तलब पाएका छैनौं। काम अनुसार पैसा पाएका छैनौं। बरू उल्टै पैसा पनि काट्यो। हामीहरू लालधनुष म्यानपावरबाट आएका हौं। हामीहरू यहाँ बाङ्गी प्लासटिक टेक्निक कम्पनीमा  आएका छौं। हामीहरू २७ जनाको समुह छ। सबैको ५०० को दरले पैसा काटिरहेको छ। हामीहरू नेपालमा एक लाख ३० हजार तिरेर आएका हौं। कम्पनीलाई गुनासो गर्दा त्यो पैसा नेपालकै म्यानपावरले लिन्छ र यहाँको नेपाली दलालले खान्छन् भन्छ।  पसिना चुहाएर काम गर्छौं हामीहरू पैसा खान्छन् यीनीहरू। हामीहरूको यो ठूलो समस्या हो यो कुरा सरकारी निकायसम्म पुगोस् भन्ने हामीहरू आश राखेका छौं।

    दुर्गानन्द मंडल / सेलेङगर , मलेसिया
  • कामदारको सुरक्षा गर्छु भनेर त बोल्ने मात्रै हुन् । काम कसैले गर्दैनन् । मलाई नै काठमाडौको म्यानपावरको बुटवलमा रहेको शाखाले आजभन्दा २ महिना अघि एक लाख १० हजार लिएर इलेक्ट्रिकल हेल्पर भनेर कतार पठायो । तर कतार पुगेपछि मैले भनेको काम र तलब पाईन् । म्यानपावर र सरकारी निकायले एक अर्कालाइ दोष लगाएर तर्किन खोज्छन् । म्यानपावर कहिले जिम्मेवार हुने अनि सरकारी निकायले कामदारलाई परेको पीडा कहिले बुझ्ने ? 

    ठाकुरप्रसाद तिवारी
  • कामदारको अवस्था नाजुक रहेका बेलामा दिवस मनाउनु र कामदारका अधिकारका कुरा गर्नुको कुनै अर्थ छैन । उहाँले हजारौ नेपली कामदार जो आफ्नो अधिकार नपाएर खडिको तातो मरुभुमी मा घोडाले खाने चना खानाको रुपमा खादै रगतको पसिना बगाउदै छन । तर न त भने बमोजीम तलब पाउछन, न त करार अबधि मा मेनपावरलाई बुझाएको ऋणको चर्को ब्याजनै तिर्न सक्छन ? फर्केर आउदा न त घर रहन्छ न जग्गा ? यस्तो अबस्थामा दिबस मनाउनु ति पिडित कामदारको पिडामा उत्सब मनाउनु हो ।

    ​दिलु घर्तीमगर
सबै हेर्नुहोस