MENU

विशेष

​बिहे नगरी विदेश पठाउँदा छोरा हरायो

दुर्गाप्रसाद भट्टराई/सर्लाही 

सर्लाही, पुस २५ –  केहिदिन अघि शिवकला पासवानलाई आफन्तले सोधे ‘छोरो कहिले आउँछ विदेशबाट ? अनि आएपछि त विहे गर्ने होला नी ?’ 

आफन्तका यस्ता प्रश्नले शिवकलले मन थाम्न सक्नुभएन । किनकी आफन्तले विहेको प्रस्ताव गरिरहेका शिवकलाका छोरा लखिन्द्र उतै बेपत्ता भएका छन् । विहे गर्ने कुरा त शिवकलाले लखिन्द्र जानुभन्दा अघि नै श्रीमानसँग गर्नुभएको थियो । तर त्यति बेला लखिन्द्रले विदेश जानै हतार गरेपछि विहे गर्न भ्याउनुभएन । त्यही भएर अहिले पनि उहाँ श्रीमान दुखा पासवानसँग गनगन गरिरहनुहुन्छ ‘बिहे गरेर पठाएको भए छोरा हराउँदैनथ्यो होला ।’

चिन्ता त दुखालाई पनि छ तर उत्तर छैन । उहाँसँग आफनो हारगुहार छोरासम्म कसैले पु¥याइदेला कि भन्ने आशा गर्नु बाहेक अरु कुनै विकल्प छैन । 

त्यतिबेला लखिन्द्रका दाजु रविन्द्र मलेसियामै हुनुहुन्थ्यो । त्यसैले लखिन्द्रले पनि २०६७ सालमा आफू पनि विदेश जाने प्रस्ताव राख्नुभयो । 

‘दाजु उतै छ म पनि विदेश जान्छु कमाएको पैशाले घर बनाउँछु अनि श्रृण पनि तिर्छु भन्यो ।’ दुखाले ६ वर्षअघिको कुरा सुनाउनुभयो । 

विदेश पठाउने एजेन्ट थिए गाउँकै गणेश चौधरी । गणे मार्फत नै गाउँ ा अरु पनि धेरै विदेश गएका थिए । त्यसैले लखिन्द्रले बुवासँग उनैमार्फत विदेश जाने बताउनुभयो । 

गणेशले मलेसियामा वेल्डिङको कामको माग आएको भन्दै पठाउन १ लाख ५० हजार रुपैयाँ लाग्ने बताए । लखिन्द्रले बुवासँग भन्नुभयो ‘के गर्ने बुवा उसले जति चाँडो पैसा ठिक पा¥यो त्यति नै छिटो जान पाइन्छ रे ।’

तर दुखासँग पैसा थिएन । त्यसैले गाउँमा ऋण खोज्नुभयो । नातेदार पर्ने सतल पासवानबाट ऋण पाएपछि दुखाले गणेशलाई पैसा दिनुभयो । लखिन्द्र २०६७ सालमा मलेसिया उड्नुभयो । 

मलेसिया पुगेर काम र कमाई राम्रो छ भनेका लखिन्द्रले ५ वर्षमा तीन पटक गरेर १ लाख ३० हजार रुपैयाँ पठाउनुभयो । दुखाले त्यसमै ५५ हजार रुपैयाँ थपेर जाँदा लागेको ऋणको साँवा ब्याज गरी १ लाख ८५ हजार रुपैयाँ रुपैयाँ तिर्नुभयो । 
लखिन्द्रले २०७२ माघ महिनामा दाजु रविन्द्रलाई फोन गर्नुभयो । फोनमा दाजुसँगै घरको पनि खबर सोध्नुभयो ।

त्यतिबेला रविन्द्र घर आइसक्नुभएको थियो । रविन्द्रले लखिन्द्रलाई व्यवहार मिलाउन ६० हजार रुपैयाँ चाहिएको बताउनुभयो । लखिन्द्रले त्यसो भए म पठाइदिन्छु भन्नुभयो । तर न पैसा आयो न त त्यसपछि लखिन्द्रको फोन नै । ‘त्यही नै अन्तिम कुराकानी भयो’ दुखाले भन्नुभयो । अहिले यताबाट फोन गर्दा लखिन्द्रको नम्बरमा फोन नै लाग्दैन । 

तिमी आए पुग्छ पैसा चाहिँदैन 

लखिन्द्रका साथीलाई देख्ता आमा शिवकला रुन थाल्नुहुन्छ । उहाँलाई भेट्ने लखिन्द्रका साथीले उसले हामीलाई फोन गरेको थियो उसलाई राम्रो छ अरे भन्छन तर शिवकलालाई त्यो कुरामा फिटिक्कै विश्वास लाग्दैन । भन्नुहुन्छ ‘साथीलाई फोन गर्दा त हामीलाई पनि गरिहाल्थ्यो नी । यो त सबै हाम्रो चित्त बुझाउन मात्रै भनेका हुन् ।’छोरा सम्पर्कविहिन भएदेखि अहिलेसम्म कसैले पनि उसको बारेमा पासवान परिवारलाई जानकारी दिएको छैन । त्यसैले पासवान परिवार अरुले भए पनि लखिन्द्रका बारेमा सहि कुरा सुनाइदेओस भन्ने आशामा छ । विदेश जाने बेलामा त बुवाआमा दुवैले छोराले कमाउँछ भन्ने नै सोचेका थिए । तर अहिले त उनीहरुलाई कमाई चाहिएको छैन । निन्याउरो अनुहार पार्दै दुखाले भन्नुभयो ‘तिमी आए पुग्छ छोरा पैसा चाहिँदैन ।’ 

लखिन्द्रका बारेमा सोध्ने जो कोहीलाई पनि शिवकला विन्ति बिसाउन छोड्नुहुन्छ । भन्नुुहुन्छ  ‘यो खबर लखिन्द्रसम्म पु¥याउनेलाई त म गोसाईँ (देउता) मान्छु । हामीले गरेको सबै धर्म पनि उसैलाई लाग्छ ।’  

प्रतिक्रिया दिनुहोस

सम्बन्धित समाग्रीहरु

सबै हेर्नुहोस

विशेष

समाचार

पछिल्ला समाचारहरु
Notice, Press Release

मेरो कथा मेरो भोगाई थप सामाग्रीहरु

Download
Mobile App

मेरो पनि भन्नु छ

  • खासै त समस्या छैन तर यसो जानेको कुरो गरुम् भनेर मेरो अनुभव यस्तो छः -भाषाको समस्या,  -भनेको काम नभइ अर्को काममा लगाउने, -कम्पनी राम्रो पर्‍यो भने ठिकै हुन्छ खराब पर्‍यो भने बर्बाद नै हुन्छ, -तोकेको सेलरी भन्दा कम, -यदि पहिलो चोटि विदेश हिड्नु हुदैछ भने अलिकती भए पनि भाषा जान्नुहोस्

    अबिर मान लिम्बु / साउदी अरब
  • हामीहरूलाई मलेसिया आएको ३ महिना भयो। हामीहरूले सम्झौता अनुसार  तलब पाएका छैनौं। काम अनुसार पैसा पाएका छैनौं। बरू उल्टै पैसा पनि काट्यो। हामीहरू लालधनुष म्यानपावरबाट आएका हौं। हामीहरू यहाँ बाङ्गी प्लासटिक टेक्निक कम्पनीमा  आएका छौं। हामीहरू २७ जनाको समुह छ। सबैको ५०० को दरले पैसा काटिरहेको छ। हामीहरू नेपालमा एक लाख ३० हजार तिरेर आएका हौं। कम्पनीलाई गुनासो गर्दा त्यो पैसा नेपालकै म्यानपावरले लिन्छ र यहाँको नेपाली दलालले खान्छन् भन्छ।  पसिना चुहाएर काम गर्छौं हामीहरू पैसा खान्छन् यीनीहरू। हामीहरूको यो ठूलो समस्या हो यो कुरा सरकारी निकायसम्म पुगोस् भन्ने हामीहरू आश राखेका छौं।

    दुर्गानन्द मंडल / सेलेङगर , मलेसिया
  • कामदारको सुरक्षा गर्छु भनेर त बोल्ने मात्रै हुन् । काम कसैले गर्दैनन् । मलाई नै काठमाडौको म्यानपावरको बुटवलमा रहेको शाखाले आजभन्दा २ महिना अघि एक लाख १० हजार लिएर इलेक्ट्रिकल हेल्पर भनेर कतार पठायो । तर कतार पुगेपछि मैले भनेको काम र तलब पाईन् । म्यानपावर र सरकारी निकायले एक अर्कालाइ दोष लगाएर तर्किन खोज्छन् । म्यानपावर कहिले जिम्मेवार हुने अनि सरकारी निकायले कामदारलाई परेको पीडा कहिले बुझ्ने ? 

    ठाकुरप्रसाद तिवारी
  • कामदारको अवस्था नाजुक रहेका बेलामा दिवस मनाउनु र कामदारका अधिकारका कुरा गर्नुको कुनै अर्थ छैन । उहाँले हजारौ नेपली कामदार जो आफ्नो अधिकार नपाएर खडिको तातो मरुभुमी मा घोडाले खाने चना खानाको रुपमा खादै रगतको पसिना बगाउदै छन । तर न त भने बमोजीम तलब पाउछन, न त करार अबधि मा मेनपावरलाई बुझाएको ऋणको चर्को ब्याजनै तिर्न सक्छन ? फर्केर आउदा न त घर रहन्छ न जग्गा ? यस्तो अबस्थामा दिबस मनाउनु ति पिडित कामदारको पिडामा उत्सब मनाउनु हो ।

    ​दिलु घर्तीमगर
सबै हेर्नुहोस