MENU

विशेष

​बिहे नगरी विदेश पठाउँदा छोरा हरायो

दुर्गाप्रसाद भट्टराई/सर्लाही 

सर्लाही, पुस २५ –  केहिदिन अघि शिवकला पासवानलाई आफन्तले सोधे ‘छोरो कहिले आउँछ विदेशबाट ? अनि आएपछि त विहे गर्ने होला नी ?’ 

आफन्तका यस्ता प्रश्नले शिवकलले मन थाम्न सक्नुभएन । किनकी आफन्तले विहेको प्रस्ताव गरिरहेका शिवकलाका छोरा लखिन्द्र उतै बेपत्ता भएका छन् । विहे गर्ने कुरा त शिवकलाले लखिन्द्र जानुभन्दा अघि नै श्रीमानसँग गर्नुभएको थियो । तर त्यति बेला लखिन्द्रले विदेश जानै हतार गरेपछि विहे गर्न भ्याउनुभएन । त्यही भएर अहिले पनि उहाँ श्रीमान दुखा पासवानसँग गनगन गरिरहनुहुन्छ ‘बिहे गरेर पठाएको भए छोरा हराउँदैनथ्यो होला ।’

चिन्ता त दुखालाई पनि छ तर उत्तर छैन । उहाँसँग आफनो हारगुहार छोरासम्म कसैले पु¥याइदेला कि भन्ने आशा गर्नु बाहेक अरु कुनै विकल्प छैन । 

त्यतिबेला लखिन्द्रका दाजु रविन्द्र मलेसियामै हुनुहुन्थ्यो । त्यसैले लखिन्द्रले पनि २०६७ सालमा आफू पनि विदेश जाने प्रस्ताव राख्नुभयो । 

‘दाजु उतै छ म पनि विदेश जान्छु कमाएको पैशाले घर बनाउँछु अनि श्रृण पनि तिर्छु भन्यो ।’ दुखाले ६ वर्षअघिको कुरा सुनाउनुभयो । 

विदेश पठाउने एजेन्ट थिए गाउँकै गणेश चौधरी । गणे मार्फत नै गाउँ ा अरु पनि धेरै विदेश गएका थिए । त्यसैले लखिन्द्रले बुवासँग उनैमार्फत विदेश जाने बताउनुभयो । 

गणेशले मलेसियामा वेल्डिङको कामको माग आएको भन्दै पठाउन १ लाख ५० हजार रुपैयाँ लाग्ने बताए । लखिन्द्रले बुवासँग भन्नुभयो ‘के गर्ने बुवा उसले जति चाँडो पैसा ठिक पा¥यो त्यति नै छिटो जान पाइन्छ रे ।’

तर दुखासँग पैसा थिएन । त्यसैले गाउँमा ऋण खोज्नुभयो । नातेदार पर्ने सतल पासवानबाट ऋण पाएपछि दुखाले गणेशलाई पैसा दिनुभयो । लखिन्द्र २०६७ सालमा मलेसिया उड्नुभयो । 

मलेसिया पुगेर काम र कमाई राम्रो छ भनेका लखिन्द्रले ५ वर्षमा तीन पटक गरेर १ लाख ३० हजार रुपैयाँ पठाउनुभयो । दुखाले त्यसमै ५५ हजार रुपैयाँ थपेर जाँदा लागेको ऋणको साँवा ब्याज गरी १ लाख ८५ हजार रुपैयाँ रुपैयाँ तिर्नुभयो । 
लखिन्द्रले २०७२ माघ महिनामा दाजु रविन्द्रलाई फोन गर्नुभयो । फोनमा दाजुसँगै घरको पनि खबर सोध्नुभयो ।

त्यतिबेला रविन्द्र घर आइसक्नुभएको थियो । रविन्द्रले लखिन्द्रलाई व्यवहार मिलाउन ६० हजार रुपैयाँ चाहिएको बताउनुभयो । लखिन्द्रले त्यसो भए म पठाइदिन्छु भन्नुभयो । तर न पैसा आयो न त त्यसपछि लखिन्द्रको फोन नै । ‘त्यही नै अन्तिम कुराकानी भयो’ दुखाले भन्नुभयो । अहिले यताबाट फोन गर्दा लखिन्द्रको नम्बरमा फोन नै लाग्दैन । 

तिमी आए पुग्छ पैसा चाहिँदैन 

लखिन्द्रका साथीलाई देख्ता आमा शिवकला रुन थाल्नुहुन्छ । उहाँलाई भेट्ने लखिन्द्रका साथीले उसले हामीलाई फोन गरेको थियो उसलाई राम्रो छ अरे भन्छन तर शिवकलालाई त्यो कुरामा फिटिक्कै विश्वास लाग्दैन । भन्नुहुन्छ ‘साथीलाई फोन गर्दा त हामीलाई पनि गरिहाल्थ्यो नी । यो त सबै हाम्रो चित्त बुझाउन मात्रै भनेका हुन् ।’छोरा सम्पर्कविहिन भएदेखि अहिलेसम्म कसैले पनि उसको बारेमा पासवान परिवारलाई जानकारी दिएको छैन । त्यसैले पासवान परिवार अरुले भए पनि लखिन्द्रका बारेमा सहि कुरा सुनाइदेओस भन्ने आशामा छ । विदेश जाने बेलामा त बुवाआमा दुवैले छोराले कमाउँछ भन्ने नै सोचेका थिए । तर अहिले त उनीहरुलाई कमाई चाहिएको छैन । निन्याउरो अनुहार पार्दै दुखाले भन्नुभयो ‘तिमी आए पुग्छ छोरा पैसा चाहिँदैन ।’ 

लखिन्द्रका बारेमा सोध्ने जो कोहीलाई पनि शिवकला विन्ति बिसाउन छोड्नुहुन्छ । भन्नुुहुन्छ  ‘यो खबर लखिन्द्रसम्म पु¥याउनेलाई त म गोसाईँ (देउता) मान्छु । हामीले गरेको सबै धर्म पनि उसैलाई लाग्छ ।’  

प्रतिक्रिया दिनुहोस

सम्बन्धित समाग्रीहरु

सबै हेर्नुहोस

विशेष

समाचार

पछिल्ला समाचारहरु
Notice, Press Release

मेरो कथा मेरो भोगाई थप सामाग्रीहरु

Download
Mobile App

मेरो पनि भन्नु छ

  • म नेपालबाट ब्याचलर इन होटल म्यानेजमेन्ट सकेर हाल दुवईमा किचनमा सेफको रुपमा कार्यरत छु। नेपालमा प्राविधिक पढाइ भएकाले होला यहाँ काम र सबै कुरा कन्ट्र्याक्टमा भनिएझैँ पाएको छु। समग्रमा भन्दा दुवई बसाई खुशीमा नै बित्दै छ। यसको मुख्य कारण भनेको मेरो दक्षता र सीप हो जस्तो लाग्छ र विदेश आउने सबैले सीप सिकेर आउँदा राम्रै सेवा सुविधा र कमाई हुने हुन्छ। साथै म सबै कानुनी प्रकृया पुर्‍याएर व्यक्तिगत श्रम स्वीकृती लिएर आएको हुँ। यो काम त्यति झन्झटिलो पनि छैन यदि सबै प्रावधान पुर्‍यायोभने। सके नेपालमै केही गरेको राम्रो। नसके सीप सिकेर विदेश आउन मेरो सुझाव। 

    नबीन अधिकारी / युएई
  • मैले CTEVT बाट इलेक्ट्रोनिक तालिम लिएको छुँ। मैले भोगेको र दखेको सरकारले तालिम दिन्छ तर नेपालमा काम नै पाइदैन। अगाडि लागेका ठेकेदारले आ-आफ्ना ब्याकतिलाई काममा लगाउछन। कतै काम पाए पनि हामिलाई सम्झौता अनुसारको तलब दिदैनन्। त्यसैले हामि जस्ता गरिब कामदारले विदेशिनु पर्छ।

    मनराज बोगटी / कुच्चि, कालिकास्थान, अछाम
  • वैदेशिक रोजगारीमा सरकार आफैले आफ्नै निगरानीमा पठाउनु पर्छ, त्यो भन्दा पहिला सरकारलाई सम्पूर्ण जानाकारी प्रशासनिक रुपमा सम्बन्धित दूतावासले गर्नुपर्छ र बढिमा २ महिनाको कमाइ सरकारले आफैले राख्नुपर्दछ। रेमिट्यान्समा चलेको देशले यति कदम चाल्न मिल्छ कि नाई? म्यानपावरले गर्ने नै ठगी हो, सबै सचेत होउँ। सबै म्यानपावर सरकारको मापदण्ड र नियमसँग चल्ने हुनुपर्दछ, ब्याक्तिगत हावी कत्ती हुनुहुन्न।  

    किरण ढुङ्गाना / युएई
  • म बाह्र बर्ष देखि कतारमा ड्राइभरको काम गर्दै आएको छुँ। प्राय कम्पनीमा भारतीय फोरम्यान हुन्छन् भने केहिमा नेपाली। जहाँ नेपाली राम्रो पदमा कार्यरत छन् त्यहाँ आफ्नै नेपाली दाजुभाइलाई दबाउने, पैसा नदिने, काममा दुःख दिने, ओभर टाइम नदिने जस्ता अती नै घटीया ब्याबहार गरि नेपालीले नेपालीलाई नै लुटिरहेका छन्।

    महेन्द्र कुमार रोक्का / कतार
सबै हेर्नुहोस