MENU

विशेष

​बिहे नगरी विदेश पठाउँदा छोरा हरायो

दुर्गाप्रसाद भट्टराई/सर्लाही 

सर्लाही, पुस २५ –  केहिदिन अघि शिवकला पासवानलाई आफन्तले सोधे ‘छोरो कहिले आउँछ विदेशबाट ? अनि आएपछि त विहे गर्ने होला नी ?’ 

आफन्तका यस्ता प्रश्नले शिवकलले मन थाम्न सक्नुभएन । किनकी आफन्तले विहेको प्रस्ताव गरिरहेका शिवकलाका छोरा लखिन्द्र उतै बेपत्ता भएका छन् । विहे गर्ने कुरा त शिवकलाले लखिन्द्र जानुभन्दा अघि नै श्रीमानसँग गर्नुभएको थियो । तर त्यति बेला लखिन्द्रले विदेश जानै हतार गरेपछि विहे गर्न भ्याउनुभएन । त्यही भएर अहिले पनि उहाँ श्रीमान दुखा पासवानसँग गनगन गरिरहनुहुन्छ ‘बिहे गरेर पठाएको भए छोरा हराउँदैनथ्यो होला ।’

चिन्ता त दुखालाई पनि छ तर उत्तर छैन । उहाँसँग आफनो हारगुहार छोरासम्म कसैले पु¥याइदेला कि भन्ने आशा गर्नु बाहेक अरु कुनै विकल्प छैन । 

त्यतिबेला लखिन्द्रका दाजु रविन्द्र मलेसियामै हुनुहुन्थ्यो । त्यसैले लखिन्द्रले पनि २०६७ सालमा आफू पनि विदेश जाने प्रस्ताव राख्नुभयो । 

‘दाजु उतै छ म पनि विदेश जान्छु कमाएको पैशाले घर बनाउँछु अनि श्रृण पनि तिर्छु भन्यो ।’ दुखाले ६ वर्षअघिको कुरा सुनाउनुभयो । 

विदेश पठाउने एजेन्ट थिए गाउँकै गणेश चौधरी । गणे मार्फत नै गाउँ ा अरु पनि धेरै विदेश गएका थिए । त्यसैले लखिन्द्रले बुवासँग उनैमार्फत विदेश जाने बताउनुभयो । 

गणेशले मलेसियामा वेल्डिङको कामको माग आएको भन्दै पठाउन १ लाख ५० हजार रुपैयाँ लाग्ने बताए । लखिन्द्रले बुवासँग भन्नुभयो ‘के गर्ने बुवा उसले जति चाँडो पैसा ठिक पा¥यो त्यति नै छिटो जान पाइन्छ रे ।’

तर दुखासँग पैसा थिएन । त्यसैले गाउँमा ऋण खोज्नुभयो । नातेदार पर्ने सतल पासवानबाट ऋण पाएपछि दुखाले गणेशलाई पैसा दिनुभयो । लखिन्द्र २०६७ सालमा मलेसिया उड्नुभयो । 

मलेसिया पुगेर काम र कमाई राम्रो छ भनेका लखिन्द्रले ५ वर्षमा तीन पटक गरेर १ लाख ३० हजार रुपैयाँ पठाउनुभयो । दुखाले त्यसमै ५५ हजार रुपैयाँ थपेर जाँदा लागेको ऋणको साँवा ब्याज गरी १ लाख ८५ हजार रुपैयाँ रुपैयाँ तिर्नुभयो । 
लखिन्द्रले २०७२ माघ महिनामा दाजु रविन्द्रलाई फोन गर्नुभयो । फोनमा दाजुसँगै घरको पनि खबर सोध्नुभयो ।

त्यतिबेला रविन्द्र घर आइसक्नुभएको थियो । रविन्द्रले लखिन्द्रलाई व्यवहार मिलाउन ६० हजार रुपैयाँ चाहिएको बताउनुभयो । लखिन्द्रले त्यसो भए म पठाइदिन्छु भन्नुभयो । तर न पैसा आयो न त त्यसपछि लखिन्द्रको फोन नै । ‘त्यही नै अन्तिम कुराकानी भयो’ दुखाले भन्नुभयो । अहिले यताबाट फोन गर्दा लखिन्द्रको नम्बरमा फोन नै लाग्दैन । 

तिमी आए पुग्छ पैसा चाहिँदैन 

लखिन्द्रका साथीलाई देख्ता आमा शिवकला रुन थाल्नुहुन्छ । उहाँलाई भेट्ने लखिन्द्रका साथीले उसले हामीलाई फोन गरेको थियो उसलाई राम्रो छ अरे भन्छन तर शिवकलालाई त्यो कुरामा फिटिक्कै विश्वास लाग्दैन । भन्नुहुन्छ ‘साथीलाई फोन गर्दा त हामीलाई पनि गरिहाल्थ्यो नी । यो त सबै हाम्रो चित्त बुझाउन मात्रै भनेका हुन् ।’छोरा सम्पर्कविहिन भएदेखि अहिलेसम्म कसैले पनि उसको बारेमा पासवान परिवारलाई जानकारी दिएको छैन । त्यसैले पासवान परिवार अरुले भए पनि लखिन्द्रका बारेमा सहि कुरा सुनाइदेओस भन्ने आशामा छ । विदेश जाने बेलामा त बुवाआमा दुवैले छोराले कमाउँछ भन्ने नै सोचेका थिए । तर अहिले त उनीहरुलाई कमाई चाहिएको छैन । निन्याउरो अनुहार पार्दै दुखाले भन्नुभयो ‘तिमी आए पुग्छ छोरा पैसा चाहिँदैन ।’ 

लखिन्द्रका बारेमा सोध्ने जो कोहीलाई पनि शिवकला विन्ति बिसाउन छोड्नुहुन्छ । भन्नुुहुन्छ  ‘यो खबर लखिन्द्रसम्म पु¥याउनेलाई त म गोसाईँ (देउता) मान्छु । हामीले गरेको सबै धर्म पनि उसैलाई लाग्छ ।’  

प्रतिक्रिया दिनुहोस

सम्बन्धित समाग्रीहरु

  • कुवेतमा दुर्घटनामा परेपछि महेन्द्रको मानसिक स्थिती गुम्यो

    कुवेतमा दुर्घटनामा परेका नवलपरासीका महेन्द्र हरिजनले मानसिक सन्तुलन गुमाएका छन् । दुर्घटना टाउको चोट लागेका उनको स्मरण शक्ति गुमेको कुवेतको फर्वानिया अस्पतालका डाक्टरले जनाएका छन् । दुर्घटनामा परेका महेन्द्रलाई प्रहरीले उद्दार गरी अस्पताल पुर्‍याएकाे थियो ।

  • परदेशको कमाईको डेढ करोड समाजसेवामा

    सानै उमेरदेखि गीत–संगीत र समाजसेवामा रुचि राख्ने पोखरेलले अष्ट्रेलियामा कमाएको पैसा जन्मभूमिको सेवामा खर्च गरिरहनुभएको छ । सामाजिक क्षेत्रमा सहयोगकै लागि करिब एक दशकको अवधिमा डेढ करोड रुपैयाँ भन्दा बढी खर्च भइसकेको पोखरेलले बताउनुभयो ।

  • ​पाँच पटक विदेश जाँदा ऋण घटेन बढ्यो, तिर्ने उपाय छैन

    खोटाङको रुपाकोट मझुवागढी १० पाथेकाका मंगल भुजेल त्यति बेला कक्षा ८ मा पढ्दै हुनुहुन्थ्यो । १६ वर्ष मात्रै पुगेका मंगललाई कतारमा रहेका दाई नाता पर्ने व्यक्तिले विदेश जान उकासेपछि उहाँले उमेर बढाएर नागरिकतासँगै पासपोर्ट पनि बनाउनुभयो ।

  • ​विदेशबाट घर फर्किंदा यी बस्तु ल्याए भन्सारले जफत गर्छ ! नियम थाहा पाउनुहोस्

    दसैं नजिकिएसँगै वैदेशिक रोजगारीबाट विदामा घर फर्किने परदेशीको संख्या बढेको छ । परदेशमा दुःख गरेर कमाएको पैसाले घर फर्किंदा ल्याउने सामानको भन्सार नियम थाहा नपाउँदा कतिपयको सामान नै जफतमा पर्ने गरेको छ ।

सबै हेर्नुहोस

विशेष

समाचार

पछिल्ला समाचारहरु
Notice, Press Release

मेरो कथा मेरो भोगाई थप सामाग्रीहरु

Download
Mobile App

मेरो पनि भन्नु छ

  • म बाह्र बर्ष देखि कतारमा ड्राइभरको काम गर्दै आएको छुँ। प्राय कम्पनीमा भारतीय फोरम्यान हुन्छन् भने केहिमा नेपाली। जहाँ नेपाली राम्रो पदमा कार्यरत छन् त्यहाँ आफ्नै नेपाली दाजुभाइलाई दबाउने, पैसा नदिने, काममा दुःख दिने, ओभर टाइम नदिने जस्ता अती नै घटीया ब्याबहार गरि नेपालीले नेपालीलाई नै लुटिरहेका छन्।

    महेन्द्र कुमार रोक्का / कतार
  • साउदी अरेबियामा आजिवन जेल परेका स्थानेस्वरलाई बचाउ अभियान नै चलाइदै रहेछ, राम्रो कुरा हो। बिगतमा पनि अमर राई र बमबहादुरको लागि चाहिने भन्दा धेरै रकम संकलन भएको थियो। अझ एकजनाको त पुरै ब्लडमनि अज्ञात ब्यक्तिले दिएको थियो। त्यो पैसा अहिले कहाँ र कोसँग छ ? त्यस्को सोधी खोजी कसले गर्ने ? यदि त्यो पैसा त्यस्तै निर्दोशलाई बचाउन राखिएको हो भने त्यसबाटै स्थानेस्वरलाई बचाउन सकिँदैन र ?

    दुर्गेस सापकोटा
  • मलेसियामा न त कानुनसम्बन्धी कुनै भरपर्दो निकाए नै छ जस्ले कामदारका हितमा सघाओस् न त भनेजस्तो तलब सुबिधानै। अन्तराष्ट्रीय नियम अनुसार श्रमिकहरुको न्युनतम कामगर्ने समय र महिनाभरी पर्ने पब्लिक डे र अन्य बिदाको त कुनै अर्थ नै छैन। न त कम्पनीले दिन मान्छ, न यहाँको सरकारी निकायबाट छानबिन नै हुन्छ। दिनरातको असुरक्षित बातावरणमै दुःखमा दिन बिताउन बाध्य छ्न् यहाँ कार्यरत अधिकांश नेपाली कामदारहरु। नेपालसरकारको त कुरै नगरौँ, दुतावासले सहयोग गर्ला सोच्योकी बिचौलियालाई ठिक्क पारिन्छ।

    करन महरा / मलेसिया
  • मलेसियामा सुरक्षा गार्ड कम्पनीले श्रम सम्झौतामा उल्लेख  भए अनुसारको न काम दिन्छ, न त  तलब नै। आफ्नो ब्यक्तिगत सुरक्षाको त कुरा नै नगरौं। त्यस्तै परे आफ्नो कम्पनीको मानिसले नै कुन बेला मान्छे र पुलिस लगाएर कुटाउन बेर लगाउदैन। हामी श्रमिकले त नेपालका म्यानपावरलाई एक देखि दुई लाख सम्म बुझाएका हुन्छौं। मलेसियामा बेसिक नौं सय रिङ्गिट  गरी जम्मा १६ सय हुन्छ। होस्टेल, लेबि, ड्रेस अनि यातायातको पैसा कट्दा र खाना खाँदा मुस्किलले एक बर्षमा ऋण तिरिएला। बरु यो भन्दा नेपाल सकारले मालेसियामा कामदार पठाउन बन्द गरेर विकल्प खोज्नुपर्छ। किनकि नेपालको दूतावासले पनि दीर्घकालीन समाधान भन्दा कामदारलाई  थम्थमाउने तिर मात्र लागेको देखिन्छ।

    ठाकु योञ्जन / मलेसिया
सबै हेर्नुहोस