MENU

विशेष

​देशमा होइन, दिमागमा छैन रोजगारी

सोम दियाली

हरिवन, पुस २७-अहिले देशमा रोजगारी पाईंन भनेर विदेश जानेको लर्को छ । कामका लागि देश छाड्ने मध्ये धेरै नेपालमा गरिरहेको काम छाड्ने, पढाई छाडेर जानेहरु छन् । हाम्रो दिमागमै देशमा रोजगारी छैन भन्ने बसेको छ । यहाँ कुनै प्रयास नगरेपछि कसरी पाइन्छ रोजगारी ?

सर्लाहीको राजघाट ८ बिहानी चोकका २५ वर्षिय दिपेन्द्र मैनाली पनि हात बाँधेर बस्नु भएको भए रोजगारी पाउनु हुन्नथ्यो । दिपेन्द्रले स्नातक सम्मको पढाई सकेर पनि कुनै जागीर खानु भएको थिएन । 

गाउँका प्राय उमेर पुगेका युवा कोही खाडीका देश त कोही मलेसियातिरै छन् । हुर्किंदै घर छाड्नेको संख्या दिनदिनै बढिरहेको छ। गाउँले मान्यगुन्नेले दिपेन्द्रलाई पनि विदेश जाननै सल्लाह दिन्थे । तर दिपेन्द्रलाई पटक्कै मन थिएन विदेश जान । 

उहाँ घरको जेठो छोरो हो । भाइ घरमा आमा बुवालाई सघाउँदै छन् भने बहिनी काठमाण्डौंमा बसेर डाक्टर पढ्दैछिन् । 

उहाँलाई लाग्थ्यो, ‘सीप हुनेले विदेश नै जानु पर्छ भन्ने छैन । स्वदेशमा नै कमाउन सकिन्छ ।’ विदेश जाने मन नगरेका दिपेन्द्र काका राजन मैनालीको सल्लाहमा काठमाडौं जानुभयो ।

इजरायलबाट आएका प्राविधिकसित कृषि सम्बन्धी तालिम लिने अवसर मिल्यो । बेमौसमी तरकारी खेती सम्बन्धी प्रविधिक ज्ञान लिनुभयो । अनि घर फर्केर त्यसै अनुसार खेती थाल्नुभयो ।

२०७० सालमा जयकाली कृषि फार्म दर्ता गरेर खेतिपातीमा लागेका दिपेद्रलाई सुरुमा पक्कै सजिलो भएन । बेमौसमी तरकारी उत्पादन गर्न आवश्यक पर्ने सामाग्री जुटाउन हम्मे हम्मे पर्‍यो । 

तर पछि परिवारका अन्य सदस्यले पनि त्यहीँ काम पाए । उहाँको तीन कट्ठा जग्गा बाह्रैमास खाली हँदैन । दिपेन्द्रको आम्दानीको श्रोत यही तीन कठा जग्गा हो । 

अहिले यहाँ गोलभेँडा, काँक्रा, खुर्सानी, बोडी लगायतका तरकारी लटरम्म छन् । हिजो आज परिवारका अरु सदस्यले नै धान्न थालेका छन् । दिपेन्द्रलाई त यस्तै खेती गर्न अरुलाई सिकाउँदा भ्याई नभ्याई छ । धेरै जसो उहाँ कृषि प्रविधि सम्बन्धी तालिम दिनमा व्यस्त हुनुहुन्छ । 

ग्रिन हाउस, टनेल, थोपा सिँचाई, सिल्पोलिन यूभी प्याष्टिक, गार्डेन सिचाई, लगायतका प्रविधिक कुरा सिकाउन उहाँलाई विभिन्न जिल्लाबाट बोलाउँछन् । यसबाट पनि मनग्य आम्दानी हुन्छ ।

दिपेन्द्र सफल कृषकका रुपमा पनि समानित भैसक्नु भएको छ । नयाँ प्रविधिको प्रयोग गरेर खेती गरे काम खोज्दै अर्काको देशमा जान नपर्ने दिपेन्द्र बताउनुहुन्छ । 

दिपेन्द्रको अनुभवले पनि यो संभव देखिन्छ । यसको कमाइले उहाँले घर नजिकै ७ कट्ठा जमिन किन्नु भएको छ । एउटा मटरसाइकल पनि किन्नु भयो ।

भाइ बहिनी पढाउने र घर खर्च टार्ने मेसो पनि यहि हो । अब यहिँको कमाइले राम्रो घर बनाएर विवाह गर्ने सोच छ । 

 

प्रतिक्रिया दिनुहोस

सम्बन्धित समाग्रीहरु

सबै हेर्नुहोस

विशेष

समाचार

पछिल्ला समाचारहरु
Notice, Press Release

मेरो कथा मेरो भोगाई थप सामाग्रीहरु

Download
Mobile App

मेरो पनि भन्नु छ

  • माग पत्रमा फ्रि भिसा फ्रि टिकट लेखिएको जान्दा जान्दै पनि म्यानपावरका एजेन्ट भनाउँदा दलालले एक लाख देखि दुई लाखसम्म रकम लिने गर्दछन् र दश हजार मात्रै तिरेको कागजमा सही गराउँने जुन कर्तुत गरिरहेका छन् चाँडो भन्दा चाँडो वर्षौं देखि चलेको यो कालो कर्तुतको अन्त्य गरिनु पर्यो सरकार ! यही नै सबैका लागि ठूलो सेवा सुविधा हुनेछ सरकार।

    प्रकाश थापा / युएई
  • कोरियन साहुको किचकिच, काम गाह्रो, भनेको समयमा कम्पनी परिवर्तन गर्न नसकिने आदि कोरियाको मुख्य समस्या हो। बाँकी अरू त सबै ठीकै छ। काम अनुसारको तलव, हावापानी, बाटो घाटो, बसाई, ईन्टरनेट सुविधा सबै राम्रो छ।

    निशान राई / दक्षिण कोरिया
  • खासै त समस्या छैन तर यसो जानेको कुरो गरुम् भनेर मेरो अनुभव यस्तो छः -भाषाको समस्या,  -भनेको काम नभइ अर्को काममा लगाउने, -कम्पनी राम्रो पर्‍यो भने ठिकै हुन्छ खराब पर्‍यो भने बर्बाद नै हुन्छ, -तोकेको सेलरी भन्दा कम, -यदि पहिलो चोटि विदेश हिड्नु हुदैछ भने अलिकती भए पनि भाषा जान्नुहोस्

    अबिर मान लिम्बु / साउदी अरब
  • हामीहरूलाई मलेसिया आएको ३ महिना भयो। हामीहरूले सम्झौता अनुसार  तलब पाएका छैनौं। काम अनुसार पैसा पाएका छैनौं। बरू उल्टै पैसा पनि काट्यो। हामीहरू लालधनुष म्यानपावरबाट आएका हौं। हामीहरू यहाँ बाङ्गी प्लासटिक टेक्निक कम्पनीमा  आएका छौं। हामीहरू २७ जनाको समुह छ। सबैको ५०० को दरले पैसा काटिरहेको छ। हामीहरू नेपालमा एक लाख ३० हजार तिरेर आएका हौं। कम्पनीलाई गुनासो गर्दा त्यो पैसा नेपालकै म्यानपावरले लिन्छ र यहाँको नेपाली दलालले खान्छन् भन्छ।  पसिना चुहाएर काम गर्छौं हामीहरू पैसा खान्छन् यीनीहरू। हामीहरूको यो ठूलो समस्या हो यो कुरा सरकारी निकायसम्म पुगोस् भन्ने हामीहरू आश राखेका छौं।

    दुर्गानन्द मंडल / सेलेङगर , मलेसिया
सबै हेर्नुहोस