MENU

विशेष

दलाल ६० हजार लिएर कतार भागे

दुर्गाप्रसाद भट्टराइ/सर्लाही ।

पुस २८ – अघिल्लो वर्ष वैशाख १२ गतेको भूकम्पले घर आधा भत्कायो । आधा भत्किएको घर फेरि बनाउने आँट छैन सर्लाहीको गौरीशंकर–२ का ७० वर्षका रामदेव रामसँग । ‘पैसा भएन न आँट हुने हो । पैसा नभएपछि कसरी आँट गर्नु’ रामदेवले समस्याको पोको खोल्नुभयो । रामका छोरा दिनेश रोजगारीका लागि भारतमा हुनुहुन्थ्यो । छोराको कमाई घर खर्चमै ठिक्क हुने भएपछि रामदेवलाई घर कसरी बनाउने भन्ने चिन्ताले सताएको थियो । 

त्यही समस्याका बिचमा गाउँकै रामधारी भन्ने श्याम तक्माले छोरालाई विदेश पठाउने भए राम्रो काम र कमाईको माग आएको भन्दै लोभ देखाए । ‘समस्यामा परेका बेला त ढुङ्गा खोज्दा देउता मिले जस्तै हुँदो रहेछ’ रामदेवले श्यामलाई भेट्दाको अनुभव सुनाउनुभयो । 

श्यामलाई भेटेपछि निराश भएका रामदेवलाई केही आशा पलायो । छोरालाई विदेश पठाउन पाए घर बनाउन सकिन्थ्यो अनि अवस्था पनि सुध्रिन्थ्यो भन्ने सोच्नुभयो । त्यतिबेला दिनेश पनि घर आउनुभएको थियो । त्यही मौकामा रामदेवले छोरासँग पनि सल्लाह गर्नुभयो । 

श्यामले भनेको काम दिनेशले भारतको लुधियानामा गरिरहेकै काम थियो । दिनेश लुधियानामा कपडा सिलाउने काम गर्नुुहुन्थ्यो । आफ्नो र एजेण्टले भनेको काम मिलेपछि दिनेश विदेश जान तयार हुनुभयो । त्यसका लागि श्यामले ८५ हजार रुपैयाँ लाग्छ भनेका थिए । कुन देश भन्ने चाहिँ केही नबताए पनि श्यामले विदेशमा १२ सय भन्दा धेरै तलब र गर्न सकेजति ओभरटाइम पाइने आश्वासन दिए । अवसर राम्रो जस्तो लागे पनि दैनिक ज्याला मजदुरीले घर चलाउँदै आएका रामदेवसँग पैसा थिएन । 

त्यसैले श्यामसँग पैसा केही दिनमा जुटाएर दिने भन्दै तत्काललाई पासपोर्ट राखेर प्रक्रिया सुरु गर्न आग्रह गर्नुभयो तर श्यामले कुरै सुनेनन् । श्यामले पासपोर्टसँगै ६० हजार रुपैयाँ दिए मात्रै प्रक्रिया अघि बढ्ने बताए ।

श्यामको जवाफपछि रामदेवले हरिपुरवा–६ का दिनकर रायसँग महिनाको १८ सय ब्याज दिने सर्तमा ६० हजार ऋण लिनुभयो र श्यामलाई दिनुभयो । बुवाले पैसा दिँदा बेलामा दिनेश लुधियानामै हुनुहुन्थ्यो । त्यसैले रामदेवले पैसा बुझाएपछि विदेश जाने पक्का भएको भन्दै दिनेशलाई घर बोलाउनुभयो । 

पैसा हात पारेपछि भने श्यामले आज भन्दै, भोलि भन्दै आलटाल गर्न थाले । आठ महिनासम्म पनि छोरा विदेश जान नपाएपछि रामदेवले पठाउन नसक्ने भए पैसा र पासपोर्ट फिर्ता दिन भन्नुभयो ।

‘त्यतिबेला उसले काका तपाईंलाई मेरो विश्वास नलागेको भए मैले ६० हजार लिएपनि २ लाख ४० हजारको भरपाई बनाई दिन्छु भन्दै गाउँका केही मान्छे बेलाएर तमसुक पनि बनाइदियो’ रामदेवले सुनाउनुभयो । ६० हजार रुपैयाँ लिएको व्यक्तिले २ लाख ४० हजार रुपैयाँको तमसुक बनाइदिएपछि भने रामदेवलाई पठाइदिन्छ होला भन्ने आशा लाग्यो । 

श्यामले यस्तो आश्वासन दिएको केही समयपछि मधेस आन्दोलन सुरु भयो । हिजोसम्म अरु कुरा गरेर झुलाइरहेका श्यामले त्यसपछि भने आन्दोलनकै कारणले काम भएको छैन भन्दै ढाँटिरहे । श्यामलाई फोन गर्दा ‘सबै काम पूरा भएको छ, बन्द खुले लगतै पठाइदिन्छु’ भन्न थाले । रामदेवका बाउछोरा उनकै कुरा पत्याएर बसे । तर उड्ने दिन आएन । बन्द खुलिसक्दा पनि सम्पर्क नगरेपछि रामदेव उसकै घरमा पुग्नुभयो । तर त्यति बेलासम्ममा श्याम कतार पुगिसकेका थिए । ‘त्यसपछि त आत्तिनु र निराश हुनु बाहेक के बाँकी रह्यो र’ रामदेव भन्नुहुन्छ । 

ऋण दिनेले भने विदेश पठाइदिन्छु भन्ने व्यक्ति पासपोर्ट र पैसा भागेको सुईँको पाए । त्यसपछि समस्यामा परेका बेला आड भरोसा दिनुको साटो पैसा फिर्ता माग्न थाल्यो । दिनैपिच्छे किचकिच गर्न थालेपछि सहन नसकेका रामदेवले डुमरियाका राधेश्याम ठाकुर सँग ८५ हजार सय कडा तीन रुपैयाँका दरले ऋण लिनुभयो र दिनकर रायलाई बुझाउनुभयो । 

श्याम विदेश गएपनि उनका बुवा अनि श्रीमती घरमै थिए । त्यसैले परिवारलाई भनेर भएपनि पैसा फिर्ता सकिने आशमा उनीहरुलाई पनि गुहार्नुभयो रामदेवले । तर श्यामका बुवाले उ आफूहरुसँग छुट्टिइसकेको भन्दै छोराको बारेमा केही थाहा नभएको बताए ।

अनि श्यामकी श्रीमतीले चाहिँ विदेशबाट पैसा मगाएर दिने बताइन् । तर उनले वचन दिएको तीन वर्ष पुग्न लाग्दा पनि रामदेवले पैसा फिर्ता पाउनुभएको छैन । 

केही हुन्छ कि भनेर उहाँ हरिऔनमा सूचना केन्द्रमा पनि पुग्नुभयो । सूचना केन्द्रले विदेश पठाई दिने भनेर पैसा लिएर नपठाए आधा पैसा थपेर फिर्ता दिनुपर्ने कानुनी प्रावधान रहेको जानकारी दियो ।

त्यसले केही आशा जागेपछि श्यामका बारेमा उजुरी लिएर रामदेव प्रहरी चौकी पनि पुग्नुभयो तर प्रहरीले पैसा लिने व्यक्ति नभएसम्म केही गर्न नसकिने भन्दै भएका कागजपत्र जतन गरेर राख्न सुझाव दियो ।

तर दिनेशका बाउछोरासँग पासपोर्ट पनि छैन । त्यसैले कानुनले केही सहयोग गरे ऋणबाट मुक्ति पाइन्थ्यो कि भन्ने आशा छ, दिनेश र उहाँका बुवा रामदेवको । 

 

प्रतिक्रिया दिनुहोस

सम्बन्धित समाग्रीहरु

  • कुवेतमा दुर्घटनामा परेपछि महेन्द्रको मानसिक स्थिती गुम्यो

    कुवेतमा दुर्घटनामा परेका नवलपरासीका महेन्द्र हरिजनले मानसिक सन्तुलन गुमाएका छन् । दुर्घटना टाउको चोट लागेका उनको स्मरण शक्ति गुमेको कुवेतको फर्वानिया अस्पतालका डाक्टरले जनाएका छन् । दुर्घटनामा परेका महेन्द्रलाई प्रहरीले उद्दार गरी अस्पताल पुर्‍याएकाे थियो ।

  • परदेशको कमाईको डेढ करोड समाजसेवामा

    सानै उमेरदेखि गीत–संगीत र समाजसेवामा रुचि राख्ने पोखरेलले अष्ट्रेलियामा कमाएको पैसा जन्मभूमिको सेवामा खर्च गरिरहनुभएको छ । सामाजिक क्षेत्रमा सहयोगकै लागि करिब एक दशकको अवधिमा डेढ करोड रुपैयाँ भन्दा बढी खर्च भइसकेको पोखरेलले बताउनुभयो ।

  • ​पाँच पटक विदेश जाँदा ऋण घटेन बढ्यो, तिर्ने उपाय छैन

    खोटाङको रुपाकोट मझुवागढी १० पाथेकाका मंगल भुजेल त्यति बेला कक्षा ८ मा पढ्दै हुनुहुन्थ्यो । १६ वर्ष मात्रै पुगेका मंगललाई कतारमा रहेका दाई नाता पर्ने व्यक्तिले विदेश जान उकासेपछि उहाँले उमेर बढाएर नागरिकतासँगै पासपोर्ट पनि बनाउनुभयो ।

  • ​विदेशबाट घर फर्किंदा यी बस्तु ल्याए भन्सारले जफत गर्छ ! नियम थाहा पाउनुहोस्

    दसैं नजिकिएसँगै वैदेशिक रोजगारीबाट विदामा घर फर्किने परदेशीको संख्या बढेको छ । परदेशमा दुःख गरेर कमाएको पैसाले घर फर्किंदा ल्याउने सामानको भन्सार नियम थाहा नपाउँदा कतिपयको सामान नै जफतमा पर्ने गरेको छ ।

सबै हेर्नुहोस

विशेष

समाचार

पछिल्ला समाचारहरु
Notice, Press Release

मेरो कथा मेरो भोगाई थप सामाग्रीहरु

Download
Mobile App

मेरो पनि भन्नु छ

  • म बाह्र बर्ष देखि कतारमा ड्राइभरको काम गर्दै आएको छुँ। प्राय कम्पनीमा भारतीय फोरम्यान हुन्छन् भने केहिमा नेपाली। जहाँ नेपाली राम्रो पदमा कार्यरत छन् त्यहाँ आफ्नै नेपाली दाजुभाइलाई दबाउने, पैसा नदिने, काममा दुःख दिने, ओभर टाइम नदिने जस्ता अती नै घटीया ब्याबहार गरि नेपालीले नेपालीलाई नै लुटिरहेका छन्।

    महेन्द्र कुमार रोक्का / कतार
  • साउदी अरेबियामा आजिवन जेल परेका स्थानेस्वरलाई बचाउ अभियान नै चलाइदै रहेछ, राम्रो कुरा हो। बिगतमा पनि अमर राई र बमबहादुरको लागि चाहिने भन्दा धेरै रकम संकलन भएको थियो। अझ एकजनाको त पुरै ब्लडमनि अज्ञात ब्यक्तिले दिएको थियो। त्यो पैसा अहिले कहाँ र कोसँग छ ? त्यस्को सोधी खोजी कसले गर्ने ? यदि त्यो पैसा त्यस्तै निर्दोशलाई बचाउन राखिएको हो भने त्यसबाटै स्थानेस्वरलाई बचाउन सकिँदैन र ?

    दुर्गेस सापकोटा
  • मलेसियामा न त कानुनसम्बन्धी कुनै भरपर्दो निकाए नै छ जस्ले कामदारका हितमा सघाओस् न त भनेजस्तो तलब सुबिधानै। अन्तराष्ट्रीय नियम अनुसार श्रमिकहरुको न्युनतम कामगर्ने समय र महिनाभरी पर्ने पब्लिक डे र अन्य बिदाको त कुनै अर्थ नै छैन। न त कम्पनीले दिन मान्छ, न यहाँको सरकारी निकायबाट छानबिन नै हुन्छ। दिनरातको असुरक्षित बातावरणमै दुःखमा दिन बिताउन बाध्य छ्न् यहाँ कार्यरत अधिकांश नेपाली कामदारहरु। नेपालसरकारको त कुरै नगरौँ, दुतावासले सहयोग गर्ला सोच्योकी बिचौलियालाई ठिक्क पारिन्छ।

    करन महरा / मलेसिया
  • मलेसियामा सुरक्षा गार्ड कम्पनीले श्रम सम्झौतामा उल्लेख  भए अनुसारको न काम दिन्छ, न त  तलब नै। आफ्नो ब्यक्तिगत सुरक्षाको त कुरा नै नगरौं। त्यस्तै परे आफ्नो कम्पनीको मानिसले नै कुन बेला मान्छे र पुलिस लगाएर कुटाउन बेर लगाउदैन। हामी श्रमिकले त नेपालका म्यानपावरलाई एक देखि दुई लाख सम्म बुझाएका हुन्छौं। मलेसियामा बेसिक नौं सय रिङ्गिट  गरी जम्मा १६ सय हुन्छ। होस्टेल, लेबि, ड्रेस अनि यातायातको पैसा कट्दा र खाना खाँदा मुस्किलले एक बर्षमा ऋण तिरिएला। बरु यो भन्दा नेपाल सकारले मालेसियामा कामदार पठाउन बन्द गरेर विकल्प खोज्नुपर्छ। किनकि नेपालको दूतावासले पनि दीर्घकालीन समाधान भन्दा कामदारलाई  थम्थमाउने तिर मात्र लागेको देखिन्छ।

    ठाकु योञ्जन / मलेसिया
सबै हेर्नुहोस