MENU

विशेष

दलाल ६० हजार लिएर कतार भागे

दुर्गाप्रसाद भट्टराइ/सर्लाही ।

पुस २८ – अघिल्लो वर्ष वैशाख १२ गतेको भूकम्पले घर आधा भत्कायो । आधा भत्किएको घर फेरि बनाउने आँट छैन सर्लाहीको गौरीशंकर–२ का ७० वर्षका रामदेव रामसँग । ‘पैसा भएन न आँट हुने हो । पैसा नभएपछि कसरी आँट गर्नु’ रामदेवले समस्याको पोको खोल्नुभयो । रामका छोरा दिनेश रोजगारीका लागि भारतमा हुनुहुन्थ्यो । छोराको कमाई घर खर्चमै ठिक्क हुने भएपछि रामदेवलाई घर कसरी बनाउने भन्ने चिन्ताले सताएको थियो । 

त्यही समस्याका बिचमा गाउँकै रामधारी भन्ने श्याम तक्माले छोरालाई विदेश पठाउने भए राम्रो काम र कमाईको माग आएको भन्दै लोभ देखाए । ‘समस्यामा परेका बेला त ढुङ्गा खोज्दा देउता मिले जस्तै हुँदो रहेछ’ रामदेवले श्यामलाई भेट्दाको अनुभव सुनाउनुभयो । 

श्यामलाई भेटेपछि निराश भएका रामदेवलाई केही आशा पलायो । छोरालाई विदेश पठाउन पाए घर बनाउन सकिन्थ्यो अनि अवस्था पनि सुध्रिन्थ्यो भन्ने सोच्नुभयो । त्यतिबेला दिनेश पनि घर आउनुभएको थियो । त्यही मौकामा रामदेवले छोरासँग पनि सल्लाह गर्नुभयो । 

श्यामले भनेको काम दिनेशले भारतको लुधियानामा गरिरहेकै काम थियो । दिनेश लुधियानामा कपडा सिलाउने काम गर्नुुहुन्थ्यो । आफ्नो र एजेण्टले भनेको काम मिलेपछि दिनेश विदेश जान तयार हुनुभयो । त्यसका लागि श्यामले ८५ हजार रुपैयाँ लाग्छ भनेका थिए । कुन देश भन्ने चाहिँ केही नबताए पनि श्यामले विदेशमा १२ सय भन्दा धेरै तलब र गर्न सकेजति ओभरटाइम पाइने आश्वासन दिए । अवसर राम्रो जस्तो लागे पनि दैनिक ज्याला मजदुरीले घर चलाउँदै आएका रामदेवसँग पैसा थिएन । 

त्यसैले श्यामसँग पैसा केही दिनमा जुटाएर दिने भन्दै तत्काललाई पासपोर्ट राखेर प्रक्रिया सुरु गर्न आग्रह गर्नुभयो तर श्यामले कुरै सुनेनन् । श्यामले पासपोर्टसँगै ६० हजार रुपैयाँ दिए मात्रै प्रक्रिया अघि बढ्ने बताए ।

श्यामको जवाफपछि रामदेवले हरिपुरवा–६ का दिनकर रायसँग महिनाको १८ सय ब्याज दिने सर्तमा ६० हजार ऋण लिनुभयो र श्यामलाई दिनुभयो । बुवाले पैसा दिँदा बेलामा दिनेश लुधियानामै हुनुहुन्थ्यो । त्यसैले रामदेवले पैसा बुझाएपछि विदेश जाने पक्का भएको भन्दै दिनेशलाई घर बोलाउनुभयो । 

पैसा हात पारेपछि भने श्यामले आज भन्दै, भोलि भन्दै आलटाल गर्न थाले । आठ महिनासम्म पनि छोरा विदेश जान नपाएपछि रामदेवले पठाउन नसक्ने भए पैसा र पासपोर्ट फिर्ता दिन भन्नुभयो ।

‘त्यतिबेला उसले काका तपाईंलाई मेरो विश्वास नलागेको भए मैले ६० हजार लिएपनि २ लाख ४० हजारको भरपाई बनाई दिन्छु भन्दै गाउँका केही मान्छे बेलाएर तमसुक पनि बनाइदियो’ रामदेवले सुनाउनुभयो । ६० हजार रुपैयाँ लिएको व्यक्तिले २ लाख ४० हजार रुपैयाँको तमसुक बनाइदिएपछि भने रामदेवलाई पठाइदिन्छ होला भन्ने आशा लाग्यो । 

श्यामले यस्तो आश्वासन दिएको केही समयपछि मधेस आन्दोलन सुरु भयो । हिजोसम्म अरु कुरा गरेर झुलाइरहेका श्यामले त्यसपछि भने आन्दोलनकै कारणले काम भएको छैन भन्दै ढाँटिरहे । श्यामलाई फोन गर्दा ‘सबै काम पूरा भएको छ, बन्द खुले लगतै पठाइदिन्छु’ भन्न थाले । रामदेवका बाउछोरा उनकै कुरा पत्याएर बसे । तर उड्ने दिन आएन । बन्द खुलिसक्दा पनि सम्पर्क नगरेपछि रामदेव उसकै घरमा पुग्नुभयो । तर त्यति बेलासम्ममा श्याम कतार पुगिसकेका थिए । ‘त्यसपछि त आत्तिनु र निराश हुनु बाहेक के बाँकी रह्यो र’ रामदेव भन्नुहुन्छ । 

ऋण दिनेले भने विदेश पठाइदिन्छु भन्ने व्यक्ति पासपोर्ट र पैसा भागेको सुईँको पाए । त्यसपछि समस्यामा परेका बेला आड भरोसा दिनुको साटो पैसा फिर्ता माग्न थाल्यो । दिनैपिच्छे किचकिच गर्न थालेपछि सहन नसकेका रामदेवले डुमरियाका राधेश्याम ठाकुर सँग ८५ हजार सय कडा तीन रुपैयाँका दरले ऋण लिनुभयो र दिनकर रायलाई बुझाउनुभयो । 

श्याम विदेश गएपनि उनका बुवा अनि श्रीमती घरमै थिए । त्यसैले परिवारलाई भनेर भएपनि पैसा फिर्ता सकिने आशमा उनीहरुलाई पनि गुहार्नुभयो रामदेवले । तर श्यामका बुवाले उ आफूहरुसँग छुट्टिइसकेको भन्दै छोराको बारेमा केही थाहा नभएको बताए ।

अनि श्यामकी श्रीमतीले चाहिँ विदेशबाट पैसा मगाएर दिने बताइन् । तर उनले वचन दिएको तीन वर्ष पुग्न लाग्दा पनि रामदेवले पैसा फिर्ता पाउनुभएको छैन । 

केही हुन्छ कि भनेर उहाँ हरिऔनमा सूचना केन्द्रमा पनि पुग्नुभयो । सूचना केन्द्रले विदेश पठाई दिने भनेर पैसा लिएर नपठाए आधा पैसा थपेर फिर्ता दिनुपर्ने कानुनी प्रावधान रहेको जानकारी दियो ।

त्यसले केही आशा जागेपछि श्यामका बारेमा उजुरी लिएर रामदेव प्रहरी चौकी पनि पुग्नुभयो तर प्रहरीले पैसा लिने व्यक्ति नभएसम्म केही गर्न नसकिने भन्दै भएका कागजपत्र जतन गरेर राख्न सुझाव दियो ।

तर दिनेशका बाउछोरासँग पासपोर्ट पनि छैन । त्यसैले कानुनले केही सहयोग गरे ऋणबाट मुक्ति पाइन्थ्यो कि भन्ने आशा छ, दिनेश र उहाँका बुवा रामदेवको । 

 

प्रतिक्रिया दिनुहोस

सम्बन्धित समाग्रीहरु

सबै हेर्नुहोस

विशेष

समाचार

पछिल्ला समाचारहरु
Notice, Press Release

मेरो कथा मेरो भोगाई थप सामाग्रीहरु

Download
Mobile App

मेरो पनि भन्नु छ

  • माग पत्रमा फ्रि भिसा फ्रि टिकट लेखिएको जान्दा जान्दै पनि म्यानपावरका एजेन्ट भनाउँदा दलालले एक लाख देखि दुई लाखसम्म रकम लिने गर्दछन् र दश हजार मात्रै तिरेको कागजमा सही गराउँने जुन कर्तुत गरिरहेका छन् चाँडो भन्दा चाँडो वर्षौं देखि चलेको यो कालो कर्तुतको अन्त्य गरिनु पर्यो सरकार ! यही नै सबैका लागि ठूलो सेवा सुविधा हुनेछ सरकार।

    प्रकाश थापा / युएई
  • कोरियन साहुको किचकिच, काम गाह्रो, भनेको समयमा कम्पनी परिवर्तन गर्न नसकिने आदि कोरियाको मुख्य समस्या हो। बाँकी अरू त सबै ठीकै छ। काम अनुसारको तलव, हावापानी, बाटो घाटो, बसाई, ईन्टरनेट सुविधा सबै राम्रो छ।

    निशान राई / दक्षिण कोरिया
  • खासै त समस्या छैन तर यसो जानेको कुरो गरुम् भनेर मेरो अनुभव यस्तो छः -भाषाको समस्या,  -भनेको काम नभइ अर्को काममा लगाउने, -कम्पनी राम्रो पर्‍यो भने ठिकै हुन्छ खराब पर्‍यो भने बर्बाद नै हुन्छ, -तोकेको सेलरी भन्दा कम, -यदि पहिलो चोटि विदेश हिड्नु हुदैछ भने अलिकती भए पनि भाषा जान्नुहोस्

    अबिर मान लिम्बु / साउदी अरब
  • हामीहरूलाई मलेसिया आएको ३ महिना भयो। हामीहरूले सम्झौता अनुसार  तलब पाएका छैनौं। काम अनुसार पैसा पाएका छैनौं। बरू उल्टै पैसा पनि काट्यो। हामीहरू लालधनुष म्यानपावरबाट आएका हौं। हामीहरू यहाँ बाङ्गी प्लासटिक टेक्निक कम्पनीमा  आएका छौं। हामीहरू २७ जनाको समुह छ। सबैको ५०० को दरले पैसा काटिरहेको छ। हामीहरू नेपालमा एक लाख ३० हजार तिरेर आएका हौं। कम्पनीलाई गुनासो गर्दा त्यो पैसा नेपालकै म्यानपावरले लिन्छ र यहाँको नेपाली दलालले खान्छन् भन्छ।  पसिना चुहाएर काम गर्छौं हामीहरू पैसा खान्छन् यीनीहरू। हामीहरूको यो ठूलो समस्या हो यो कुरा सरकारी निकायसम्म पुगोस् भन्ने हामीहरू आश राखेका छौं।

    दुर्गानन्द मंडल / सेलेङगर , मलेसिया
सबै हेर्नुहोस