MENU

विशेष

विद्यालयको मुख नदेखेका बेनबहादुरलाई दैवले परीक्षा लियो

सिर्जना बस्नेत/रामेछाप ।

रामेछाप, फागनु ६ – काँधमा कालो झोला, हातमा राहादानीको फारम । अनि काखे छोरी च्यापेर एकजना मानिस जिल्ला प्रशासन कार्यालय रामेछापमा घरी यता घरी उता गर्दै थिए । यसरी प्रशासनको काम गर्दा उहाँलाई अप्ठ्यारो भएको प्रष्टै देखिन्थ्यो । छोरी भने बुबाको साथमा मख्ख थिइन् । यो देख्ने जो कोहीलाई पनि लाग्न सक्छ, हिँड्ने उमेर भइसकेकी छोरीलाई एकछिन भुईंमा खेल्न छाडे भैहाल्यो नि । बच्चा खेल्ने र हिँड्ने उमेर भइसकेको जस्तो देखिन्छ । तर कथा बेग्लै छ । 

रामेछापको खाँडादेवी–३ का बेनबहादुर मगर । उहाँले कहिल्यै विद्यालयको मुख देख्नुभएन । तर बेनबहादुरलाई दैवले परीक्षा लियो । 

सानैमा काम र मामको खोजीमा काठमाडौं छिर्नुभयो । होटलको भाँडा माझ्नेदेखि इट्टा बोक्ने काम गर्नुभयो । शहरका दुःख यत्तिमै सकिएनन् ।

बाआमाले खोजेको केटी विवाह गरेपछि बेनबहादुर एकबाट दुई भए । जिम्मेवारी थपिने नै भयो । गाउँमा खेती किसानी गरेर उब्जाएको अन्नले वर्षभरी खान मुश्किल थियो । त्यसैले श्रीमतीलाई गाउँमा नै छाडेर उहाँ काठमाडौं आउनुभयो । काठमाडौंमा मजदुरी गरेर कमाएको पैसाले गाउँमा छाक टार्न सहयोग पुग्थ्यो । 

२०७० सालमा बेनबहादुर दम्पतीलाई सन्तान लाभ भयो । छोरी तिर्सना जन्मिदा उनीहरु खुसी थिए । छोरी हुर्किदै गई । तर अरु केटाकेटी भन्दा फरक स्वभावकी । शारीरिक रुपमा पनि अपाङ्ग । सामान्य अवस्थामा भए तीन वर्षीया तिर्सना ताते ताते गरेर हिँड्नु पर्ने हो । तर अहिलेसम्म खुट्टा टेकेर उभिने छाँटकाँट देखिएको छैन । 

तिर्सना बोल्न सक्दिनन् । शरीर हड्डी नभएजस्तो लुलो छ । ओल्टो कोल्टो फेर्न पनि सक्दिनन् । उनलाई एक जना ढुक्कै गोठालो बस्नुपर्छ । 

तिर्सनालाई बोकेको देख्दा कसैलाई पनि शारीरिक रुपमा अपांग छिन जस्तो लाग्दैन । मुस्कुराउँदै बुवाको काखमा लुटपुटिन्छिन् । तर उनलाई कतिखेर भोक लाग्छ, दिसापिसाव कतिबेला लाग्छ थाहा हुन्न । छोरीको अवस्था यस्तो भएपछि बेनबहादुर परिवारलाई पिरलो छ । 

निको हुने आशमा धामीझाँक्री नलाएको होइन । तर पार लागेन । छोरीको उपचारका लागि उहाँले अहिले श्रीमतीलाई पनि काठमाडौंमा नै राख्नुभएको छ । उपचारमा झण्डै तीन लाख रुपैयाँ खर्च भइसक्यो । तर अहिलेसम्म तिर्सनाको स्वास्थ्य बीसको उन्नाइस भएको छैन । 

बरु उपचार गर्दा काडेको ऋणको ब्याज बढ्न थाल्यो । साहुले ब्याज यति भयो, उति भयो भन्दा बेनबहादुरको मन आत्तिन्छ । 

जहाँ पातलो त्यही प्वाल छिटो पर्छ भन्ने उखान बेनबहादुरको जीवनमा ठ्याक्कै मेल खाएको छ । ६ महिना अघि कान्छी छोरी जन्मिदा उहाँको श्रीमतीको ढाडको नसा च्यापियो । र ४५ दिन अस्पतालमा राखेर उपचार गर्नुपर्यो । उपचारपछि पनि उहाँका श्रीमती सामान्य हिँडडुल गर्न मात्र सक्छिन । नियमित औषधि खानुपर्छ । 

श्रीमतीलाई पनि नियमति औषधि किन्नपर्ने भएपछि बेनबहादुरको खर्च बढ्यो । तर आयस्तर भने अरु केही छैन । दिनभर मजदुरी गरेर कमाई भएको पैसाले खर्च धान्नुपर्छ । नेपालमा नै मजदुरी गरेको पैसाले दुई जनाको उपचार खर्च जोड्न नसकिने भएपछि उहाँले विदेशको सपना देख्न थाल्नुभयो । र पासपोर्ट बनाउन काठमाडौंबाट छोरी च्यापेर मन्थली आउनुभएको हो । 

विदेशको दुःखसुखका बारेमा बेनबहादुर अपडेट हुनुहुन्छ । उहाँलाई विदेशमा काम गरेर फर्केकाहरुले त्यताको सजिलो अप्ठ्यारो सुनाएका छन् । फेरी नेपालमा नै काम गरेर दुई जनाको उपचार खर्च जुटाउन पनि कठिन हुन थालेको छ । 
बेनबहादुरलाई अझै पनि आश छ, छोरी निको हुन्छिन र किताबकापी बोकेर स्कुल जाने हुन्छिन् । त्यसैले छोरीको उपचार खर्च कमाउन उहाँ विदेश जाने प्रक्रियामा हुनुहुन्छ । 

विदेशमा मृत्यु भएकाको परिवारले क्षतिपूर्ति पाउने पनि उहाँले सुन्नुभएको छ । नेपालमा केही सिप नलागेपछि विदेशको सपना देखेका बेनबहादुरको चित्त बुझाउने अर्को मेलो पनि छ, विदेशमा नै तलमाथि भइहाले परिवारले पैसा त पाउँछन् । “नेपालमै मरें भने स्वास्नीले पैसा पाउँदिनन् । उतै मरें भने क्षतिपूर्तिमा आउने पैसाले छोरीको उपचार हुन्छ ।” उहाँले भन्नुभयो । 

नेताहरुले राज्यको ढुकुटीबाट खर्च लिएर विदेश गएर उपचार गराउने उहाँलाई थाहा छ । बेनबहादुरलाई लाग्छ, सरकारले पनि हुने खानेलाई हेर्छ । गरिबले उपचार गर्न नपाएर मर्नु पर्दो रहेछ । 

हिँड्ने बेलामा गहभरी आशुँ पार्दै उहाँले भन्नुभयो ‘मलाई पनि कसैले सहयोग गरे त छोरीको उपचार गर्न सक्थें होला । यसले पनि ठमठम हिड्न सकेको दिन कस्तो होला ?’ छोरीको उपचार गर्दा लागेको ऋण तिर्ने र थप उपचारका लागि पैसा विदेशमा कमाउन सकिएला भन्नेमा पनि विश्वस्त हुनुहुन्न बेनबहादुर । 

 

प्रतिक्रिया दिनुहोस

सम्बन्धित समाग्रीहरु

  • ​दु:खबाट सिकेर सुखद कथाको सुरुवात

    विदेशमा ‘डिसब्रेक’ बनाउन गएको थिएँ । बनाउनु त परको कुरा देख्न पनि पाइएन । अहिले टेम्पोको ब्रेकमा हात राखेदेखि मेरो दैनिकी फेरिएको छ । अझ भनौं टेम्पोको स्टेरिङ समातेसँगै मेरो जीवनले गति लिएको छ ।

  • अहेवलाई साउदीमा फूलबारी गोड्ने काम

    बसन्त आफूले गर्नुपर्ने काम देखेर छक्क मात्रै मात्रै पर्नुभएन छाँगाबाट खसै जस्तै हुनुभयो । अहेव पढेर अस्पतालमा काम गर्न गएका बसन्तलाई माली ( फुलबारीको हेरचाह गर्ने ) को काम लगायो ।

  • ​न पठाउने म्यानपावरको पत्तो, न कुनै कागजात, भिमलाललाई कसरी खोज्ने ?

    गीत सुनेर आफूलाई सम्हाल्न नसक्नेहरु मध्येकी एक हुनुहुन्थ्यो गंगा गिरी । उहाँलाई बाकसमा फर्किनेहरु बारे बनाइएको गीतले भन्दा श्रीमानको सम्झनाले रुवाएको थियो ।

  • ​‘काम गरेरै कमाउँछु भन्नेले विदेश नजानु’

    ‘साहु काढेर विदेशिएँ, दुवईमा दुई वर्ष बस्दा चेतें । काम गरेरै कमाउँछु भन्नेले विदेश नजानु,’ उहाँ भन्नुहुन्छ, ‘यहाँ गाउँमा काम गर्छु भन्दा ठाउँ जत्ति छ, तर त्यहाँ काम गर्छु भन्दा न काम पाइन्छ, न त समयमै काम गरेको पारिश्रमिक नै ।’

सबै हेर्नुहोस

विशेष

समाचार

पछिल्ला समाचारहरु
Notice, Press Release

मेरो कथा मेरो भोगाई थप सामाग्रीहरु

Download
Mobile App

मेरो पनि भन्नु छ

  • खासै त समस्या छैन तर यसो जानेको कुरो गरुम् भनेर मेरो अनुभव यस्तो छः -भाषाको समस्या,  -भनेको काम नभइ अर्को काममा लगाउने, -कम्पनी राम्रो पर्‍यो भने ठिकै हुन्छ खराब पर्‍यो भने बर्बाद नै हुन्छ, -तोकेको सेलरी भन्दा कम, -यदि पहिलो चोटि विदेश हिड्नु हुदैछ भने अलिकती भए पनि भाषा जान्नुहोस्

    अबिर मान लिम्बु / साउदी अरब
  • हामीहरूलाई मलेसिया आएको ३ महिना भयो। हामीहरूले सम्झौता अनुसार  तलब पाएका छैनौं। काम अनुसार पैसा पाएका छैनौं। बरू उल्टै पैसा पनि काट्यो। हामीहरू लालधनुष म्यानपावरबाट आएका हौं। हामीहरू यहाँ बाङ्गी प्लासटिक टेक्निक कम्पनीमा  आएका छौं। हामीहरू २७ जनाको समुह छ। सबैको ५०० को दरले पैसा काटिरहेको छ। हामीहरू नेपालमा एक लाख ३० हजार तिरेर आएका हौं। कम्पनीलाई गुनासो गर्दा त्यो पैसा नेपालकै म्यानपावरले लिन्छ र यहाँको नेपाली दलालले खान्छन् भन्छ।  पसिना चुहाएर काम गर्छौं हामीहरू पैसा खान्छन् यीनीहरू। हामीहरूको यो ठूलो समस्या हो यो कुरा सरकारी निकायसम्म पुगोस् भन्ने हामीहरू आश राखेका छौं।

    दुर्गानन्द मंडल / सेलेङगर , मलेसिया
  • कामदारको सुरक्षा गर्छु भनेर त बोल्ने मात्रै हुन् । काम कसैले गर्दैनन् । मलाई नै काठमाडौको म्यानपावरको बुटवलमा रहेको शाखाले आजभन्दा २ महिना अघि एक लाख १० हजार लिएर इलेक्ट्रिकल हेल्पर भनेर कतार पठायो । तर कतार पुगेपछि मैले भनेको काम र तलब पाईन् । म्यानपावर र सरकारी निकायले एक अर्कालाइ दोष लगाएर तर्किन खोज्छन् । म्यानपावर कहिले जिम्मेवार हुने अनि सरकारी निकायले कामदारलाई परेको पीडा कहिले बुझ्ने ? 

    ठाकुरप्रसाद तिवारी
  • कामदारको अवस्था नाजुक रहेका बेलामा दिवस मनाउनु र कामदारका अधिकारका कुरा गर्नुको कुनै अर्थ छैन । उहाँले हजारौ नेपली कामदार जो आफ्नो अधिकार नपाएर खडिको तातो मरुभुमी मा घोडाले खाने चना खानाको रुपमा खादै रगतको पसिना बगाउदै छन । तर न त भने बमोजीम तलब पाउछन, न त करार अबधि मा मेनपावरलाई बुझाएको ऋणको चर्को ब्याजनै तिर्न सक्छन ? फर्केर आउदा न त घर रहन्छ न जग्गा ? यस्तो अबस्थामा दिबस मनाउनु ति पिडित कामदारको पिडामा उत्सब मनाउनु हो ।

    ​दिलु घर्तीमगर
सबै हेर्नुहोस