MENU

विशेष

विद्यालयको मुख नदेखेका बेनबहादुरलाई दैवले परीक्षा लियो

सिर्जना बस्नेत/रामेछाप ।

रामेछाप, फागनु ६ – काँधमा कालो झोला, हातमा राहादानीको फारम । अनि काखे छोरी च्यापेर एकजना मानिस जिल्ला प्रशासन कार्यालय रामेछापमा घरी यता घरी उता गर्दै थिए । यसरी प्रशासनको काम गर्दा उहाँलाई अप्ठ्यारो भएको प्रष्टै देखिन्थ्यो । छोरी भने बुबाको साथमा मख्ख थिइन् । यो देख्ने जो कोहीलाई पनि लाग्न सक्छ, हिँड्ने उमेर भइसकेकी छोरीलाई एकछिन भुईंमा खेल्न छाडे भैहाल्यो नि । बच्चा खेल्ने र हिँड्ने उमेर भइसकेको जस्तो देखिन्छ । तर कथा बेग्लै छ । 

रामेछापको खाँडादेवी–३ का बेनबहादुर मगर । उहाँले कहिल्यै विद्यालयको मुख देख्नुभएन । तर बेनबहादुरलाई दैवले परीक्षा लियो । 

सानैमा काम र मामको खोजीमा काठमाडौं छिर्नुभयो । होटलको भाँडा माझ्नेदेखि इट्टा बोक्ने काम गर्नुभयो । शहरका दुःख यत्तिमै सकिएनन् ।

बाआमाले खोजेको केटी विवाह गरेपछि बेनबहादुर एकबाट दुई भए । जिम्मेवारी थपिने नै भयो । गाउँमा खेती किसानी गरेर उब्जाएको अन्नले वर्षभरी खान मुश्किल थियो । त्यसैले श्रीमतीलाई गाउँमा नै छाडेर उहाँ काठमाडौं आउनुभयो । काठमाडौंमा मजदुरी गरेर कमाएको पैसाले गाउँमा छाक टार्न सहयोग पुग्थ्यो । 

२०७० सालमा बेनबहादुर दम्पतीलाई सन्तान लाभ भयो । छोरी तिर्सना जन्मिदा उनीहरु खुसी थिए । छोरी हुर्किदै गई । तर अरु केटाकेटी भन्दा फरक स्वभावकी । शारीरिक रुपमा पनि अपाङ्ग । सामान्य अवस्थामा भए तीन वर्षीया तिर्सना ताते ताते गरेर हिँड्नु पर्ने हो । तर अहिलेसम्म खुट्टा टेकेर उभिने छाँटकाँट देखिएको छैन । 

तिर्सना बोल्न सक्दिनन् । शरीर हड्डी नभएजस्तो लुलो छ । ओल्टो कोल्टो फेर्न पनि सक्दिनन् । उनलाई एक जना ढुक्कै गोठालो बस्नुपर्छ । 

तिर्सनालाई बोकेको देख्दा कसैलाई पनि शारीरिक रुपमा अपांग छिन जस्तो लाग्दैन । मुस्कुराउँदै बुवाको काखमा लुटपुटिन्छिन् । तर उनलाई कतिखेर भोक लाग्छ, दिसापिसाव कतिबेला लाग्छ थाहा हुन्न । छोरीको अवस्था यस्तो भएपछि बेनबहादुर परिवारलाई पिरलो छ । 

निको हुने आशमा धामीझाँक्री नलाएको होइन । तर पार लागेन । छोरीको उपचारका लागि उहाँले अहिले श्रीमतीलाई पनि काठमाडौंमा नै राख्नुभएको छ । उपचारमा झण्डै तीन लाख रुपैयाँ खर्च भइसक्यो । तर अहिलेसम्म तिर्सनाको स्वास्थ्य बीसको उन्नाइस भएको छैन । 

बरु उपचार गर्दा काडेको ऋणको ब्याज बढ्न थाल्यो । साहुले ब्याज यति भयो, उति भयो भन्दा बेनबहादुरको मन आत्तिन्छ । 

जहाँ पातलो त्यही प्वाल छिटो पर्छ भन्ने उखान बेनबहादुरको जीवनमा ठ्याक्कै मेल खाएको छ । ६ महिना अघि कान्छी छोरी जन्मिदा उहाँको श्रीमतीको ढाडको नसा च्यापियो । र ४५ दिन अस्पतालमा राखेर उपचार गर्नुपर्यो । उपचारपछि पनि उहाँका श्रीमती सामान्य हिँडडुल गर्न मात्र सक्छिन । नियमित औषधि खानुपर्छ । 

श्रीमतीलाई पनि नियमति औषधि किन्नपर्ने भएपछि बेनबहादुरको खर्च बढ्यो । तर आयस्तर भने अरु केही छैन । दिनभर मजदुरी गरेर कमाई भएको पैसाले खर्च धान्नुपर्छ । नेपालमा नै मजदुरी गरेको पैसाले दुई जनाको उपचार खर्च जोड्न नसकिने भएपछि उहाँले विदेशको सपना देख्न थाल्नुभयो । र पासपोर्ट बनाउन काठमाडौंबाट छोरी च्यापेर मन्थली आउनुभएको हो । 

विदेशको दुःखसुखका बारेमा बेनबहादुर अपडेट हुनुहुन्छ । उहाँलाई विदेशमा काम गरेर फर्केकाहरुले त्यताको सजिलो अप्ठ्यारो सुनाएका छन् । फेरी नेपालमा नै काम गरेर दुई जनाको उपचार खर्च जुटाउन पनि कठिन हुन थालेको छ । 
बेनबहादुरलाई अझै पनि आश छ, छोरी निको हुन्छिन र किताबकापी बोकेर स्कुल जाने हुन्छिन् । त्यसैले छोरीको उपचार खर्च कमाउन उहाँ विदेश जाने प्रक्रियामा हुनुहुन्छ । 

विदेशमा मृत्यु भएकाको परिवारले क्षतिपूर्ति पाउने पनि उहाँले सुन्नुभएको छ । नेपालमा केही सिप नलागेपछि विदेशको सपना देखेका बेनबहादुरको चित्त बुझाउने अर्को मेलो पनि छ, विदेशमा नै तलमाथि भइहाले परिवारले पैसा त पाउँछन् । “नेपालमै मरें भने स्वास्नीले पैसा पाउँदिनन् । उतै मरें भने क्षतिपूर्तिमा आउने पैसाले छोरीको उपचार हुन्छ ।” उहाँले भन्नुभयो । 

नेताहरुले राज्यको ढुकुटीबाट खर्च लिएर विदेश गएर उपचार गराउने उहाँलाई थाहा छ । बेनबहादुरलाई लाग्छ, सरकारले पनि हुने खानेलाई हेर्छ । गरिबले उपचार गर्न नपाएर मर्नु पर्दो रहेछ । 

हिँड्ने बेलामा गहभरी आशुँ पार्दै उहाँले भन्नुभयो ‘मलाई पनि कसैले सहयोग गरे त छोरीको उपचार गर्न सक्थें होला । यसले पनि ठमठम हिड्न सकेको दिन कस्तो होला ?’ छोरीको उपचार गर्दा लागेको ऋण तिर्ने र थप उपचारका लागि पैसा विदेशमा कमाउन सकिएला भन्नेमा पनि विश्वस्त हुनुहुन्न बेनबहादुर । 

 

प्रतिक्रिया दिनुहोस

सम्बन्धित समाग्रीहरु

सबै हेर्नुहोस

विशेष

समाचार

पछिल्ला समाचारहरु
Notice, Press Release

मेरो कथा मेरो भोगाई थप सामाग्रीहरु

Download
Mobile App

मेरो पनि भन्नु छ

  • म बाह्र बर्ष देखि कतारमा ड्राइभरको काम गर्दै आएको छुँ। प्राय कम्पनीमा भारतीय फोरम्यान हुन्छन् भने केहिमा नेपाली। जहाँ नेपाली राम्रो पदमा कार्यरत छन् त्यहाँ आफ्नै नेपाली दाजुभाइलाई दबाउने, पैसा नदिने, काममा दुःख दिने, ओभर टाइम नदिने जस्ता अती नै घटीया ब्याबहार गरि नेपालीले नेपालीलाई नै लुटिरहेका छन्।

    महेन्द्र कुमार रोक्का / कतार
  • साउदी अरेबियामा आजिवन जेल परेका स्थानेस्वरलाई बचाउ अभियान नै चलाइदै रहेछ, राम्रो कुरा हो। बिगतमा पनि अमर राई र बमबहादुरको लागि चाहिने भन्दा धेरै रकम संकलन भएको थियो। अझ एकजनाको त पुरै ब्लडमनि अज्ञात ब्यक्तिले दिएको थियो। त्यो पैसा अहिले कहाँ र कोसँग छ ? त्यस्को सोधी खोजी कसले गर्ने ? यदि त्यो पैसा त्यस्तै निर्दोशलाई बचाउन राखिएको हो भने त्यसबाटै स्थानेस्वरलाई बचाउन सकिँदैन र ?

    दुर्गेस सापकोटा
  • मलेसियामा न त कानुनसम्बन्धी कुनै भरपर्दो निकाए नै छ जस्ले कामदारका हितमा सघाओस् न त भनेजस्तो तलब सुबिधानै। अन्तराष्ट्रीय नियम अनुसार श्रमिकहरुको न्युनतम कामगर्ने समय र महिनाभरी पर्ने पब्लिक डे र अन्य बिदाको त कुनै अर्थ नै छैन। न त कम्पनीले दिन मान्छ, न यहाँको सरकारी निकायबाट छानबिन नै हुन्छ। दिनरातको असुरक्षित बातावरणमै दुःखमा दिन बिताउन बाध्य छ्न् यहाँ कार्यरत अधिकांश नेपाली कामदारहरु। नेपालसरकारको त कुरै नगरौँ, दुतावासले सहयोग गर्ला सोच्योकी बिचौलियालाई ठिक्क पारिन्छ।

    करन महरा / मलेसिया
  • मलेसियामा सुरक्षा गार्ड कम्पनीले श्रम सम्झौतामा उल्लेख  भए अनुसारको न काम दिन्छ, न त  तलब नै। आफ्नो ब्यक्तिगत सुरक्षाको त कुरा नै नगरौं। त्यस्तै परे आफ्नो कम्पनीको मानिसले नै कुन बेला मान्छे र पुलिस लगाएर कुटाउन बेर लगाउदैन। हामी श्रमिकले त नेपालका म्यानपावरलाई एक देखि दुई लाख सम्म बुझाएका हुन्छौं। मलेसियामा बेसिक नौं सय रिङ्गिट  गरी जम्मा १६ सय हुन्छ। होस्टेल, लेबि, ड्रेस अनि यातायातको पैसा कट्दा र खाना खाँदा मुस्किलले एक बर्षमा ऋण तिरिएला। बरु यो भन्दा नेपाल सकारले मालेसियामा कामदार पठाउन बन्द गरेर विकल्प खोज्नुपर्छ। किनकि नेपालको दूतावासले पनि दीर्घकालीन समाधान भन्दा कामदारलाई  थम्थमाउने तिर मात्र लागेको देखिन्छ।

    ठाकु योञ्जन / मलेसिया
सबै हेर्नुहोस