MENU

विशेष

विद्यालयको मुख नदेखेका बेनबहादुरलाई दैवले परीक्षा लियो

सिर्जना बस्नेत/रामेछाप ।

रामेछाप, फागनु ६ – काँधमा कालो झोला, हातमा राहादानीको फारम । अनि काखे छोरी च्यापेर एकजना मानिस जिल्ला प्रशासन कार्यालय रामेछापमा घरी यता घरी उता गर्दै थिए । यसरी प्रशासनको काम गर्दा उहाँलाई अप्ठ्यारो भएको प्रष्टै देखिन्थ्यो । छोरी भने बुबाको साथमा मख्ख थिइन् । यो देख्ने जो कोहीलाई पनि लाग्न सक्छ, हिँड्ने उमेर भइसकेकी छोरीलाई एकछिन भुईंमा खेल्न छाडे भैहाल्यो नि । बच्चा खेल्ने र हिँड्ने उमेर भइसकेको जस्तो देखिन्छ । तर कथा बेग्लै छ । 

रामेछापको खाँडादेवी–३ का बेनबहादुर मगर । उहाँले कहिल्यै विद्यालयको मुख देख्नुभएन । तर बेनबहादुरलाई दैवले परीक्षा लियो । 

सानैमा काम र मामको खोजीमा काठमाडौं छिर्नुभयो । होटलको भाँडा माझ्नेदेखि इट्टा बोक्ने काम गर्नुभयो । शहरका दुःख यत्तिमै सकिएनन् ।

बाआमाले खोजेको केटी विवाह गरेपछि बेनबहादुर एकबाट दुई भए । जिम्मेवारी थपिने नै भयो । गाउँमा खेती किसानी गरेर उब्जाएको अन्नले वर्षभरी खान मुश्किल थियो । त्यसैले श्रीमतीलाई गाउँमा नै छाडेर उहाँ काठमाडौं आउनुभयो । काठमाडौंमा मजदुरी गरेर कमाएको पैसाले गाउँमा छाक टार्न सहयोग पुग्थ्यो । 

२०७० सालमा बेनबहादुर दम्पतीलाई सन्तान लाभ भयो । छोरी तिर्सना जन्मिदा उनीहरु खुसी थिए । छोरी हुर्किदै गई । तर अरु केटाकेटी भन्दा फरक स्वभावकी । शारीरिक रुपमा पनि अपाङ्ग । सामान्य अवस्थामा भए तीन वर्षीया तिर्सना ताते ताते गरेर हिँड्नु पर्ने हो । तर अहिलेसम्म खुट्टा टेकेर उभिने छाँटकाँट देखिएको छैन । 

तिर्सना बोल्न सक्दिनन् । शरीर हड्डी नभएजस्तो लुलो छ । ओल्टो कोल्टो फेर्न पनि सक्दिनन् । उनलाई एक जना ढुक्कै गोठालो बस्नुपर्छ । 

तिर्सनालाई बोकेको देख्दा कसैलाई पनि शारीरिक रुपमा अपांग छिन जस्तो लाग्दैन । मुस्कुराउँदै बुवाको काखमा लुटपुटिन्छिन् । तर उनलाई कतिखेर भोक लाग्छ, दिसापिसाव कतिबेला लाग्छ थाहा हुन्न । छोरीको अवस्था यस्तो भएपछि बेनबहादुर परिवारलाई पिरलो छ । 

निको हुने आशमा धामीझाँक्री नलाएको होइन । तर पार लागेन । छोरीको उपचारका लागि उहाँले अहिले श्रीमतीलाई पनि काठमाडौंमा नै राख्नुभएको छ । उपचारमा झण्डै तीन लाख रुपैयाँ खर्च भइसक्यो । तर अहिलेसम्म तिर्सनाको स्वास्थ्य बीसको उन्नाइस भएको छैन । 

बरु उपचार गर्दा काडेको ऋणको ब्याज बढ्न थाल्यो । साहुले ब्याज यति भयो, उति भयो भन्दा बेनबहादुरको मन आत्तिन्छ । 

जहाँ पातलो त्यही प्वाल छिटो पर्छ भन्ने उखान बेनबहादुरको जीवनमा ठ्याक्कै मेल खाएको छ । ६ महिना अघि कान्छी छोरी जन्मिदा उहाँको श्रीमतीको ढाडको नसा च्यापियो । र ४५ दिन अस्पतालमा राखेर उपचार गर्नुपर्यो । उपचारपछि पनि उहाँका श्रीमती सामान्य हिँडडुल गर्न मात्र सक्छिन । नियमित औषधि खानुपर्छ । 

श्रीमतीलाई पनि नियमति औषधि किन्नपर्ने भएपछि बेनबहादुरको खर्च बढ्यो । तर आयस्तर भने अरु केही छैन । दिनभर मजदुरी गरेर कमाई भएको पैसाले खर्च धान्नुपर्छ । नेपालमा नै मजदुरी गरेको पैसाले दुई जनाको उपचार खर्च जोड्न नसकिने भएपछि उहाँले विदेशको सपना देख्न थाल्नुभयो । र पासपोर्ट बनाउन काठमाडौंबाट छोरी च्यापेर मन्थली आउनुभएको हो । 

विदेशको दुःखसुखका बारेमा बेनबहादुर अपडेट हुनुहुन्छ । उहाँलाई विदेशमा काम गरेर फर्केकाहरुले त्यताको सजिलो अप्ठ्यारो सुनाएका छन् । फेरी नेपालमा नै काम गरेर दुई जनाको उपचार खर्च जुटाउन पनि कठिन हुन थालेको छ । 
बेनबहादुरलाई अझै पनि आश छ, छोरी निको हुन्छिन र किताबकापी बोकेर स्कुल जाने हुन्छिन् । त्यसैले छोरीको उपचार खर्च कमाउन उहाँ विदेश जाने प्रक्रियामा हुनुहुन्छ । 

विदेशमा मृत्यु भएकाको परिवारले क्षतिपूर्ति पाउने पनि उहाँले सुन्नुभएको छ । नेपालमा केही सिप नलागेपछि विदेशको सपना देखेका बेनबहादुरको चित्त बुझाउने अर्को मेलो पनि छ, विदेशमा नै तलमाथि भइहाले परिवारले पैसा त पाउँछन् । “नेपालमै मरें भने स्वास्नीले पैसा पाउँदिनन् । उतै मरें भने क्षतिपूर्तिमा आउने पैसाले छोरीको उपचार हुन्छ ।” उहाँले भन्नुभयो । 

नेताहरुले राज्यको ढुकुटीबाट खर्च लिएर विदेश गएर उपचार गराउने उहाँलाई थाहा छ । बेनबहादुरलाई लाग्छ, सरकारले पनि हुने खानेलाई हेर्छ । गरिबले उपचार गर्न नपाएर मर्नु पर्दो रहेछ । 

हिँड्ने बेलामा गहभरी आशुँ पार्दै उहाँले भन्नुभयो ‘मलाई पनि कसैले सहयोग गरे त छोरीको उपचार गर्न सक्थें होला । यसले पनि ठमठम हिड्न सकेको दिन कस्तो होला ?’ छोरीको उपचार गर्दा लागेको ऋण तिर्ने र थप उपचारका लागि पैसा विदेशमा कमाउन सकिएला भन्नेमा पनि विश्वस्त हुनुहुन्न बेनबहादुर । 

 

प्रतिक्रिया दिनुहोस

सम्बन्धित समाग्रीहरु

  • मलेसियामा हराएको छोरालाई घर फर्काउन सेतीमायालाई सम्धीको चार महिने अल्टिमेटम

    ‘मैले छोरी घरलाई दिएको होईन तपाईको छोरालाई दिएको हो । ज्वाईं नआए म छोरीको घरजम अन्तै गरिदिन्छु । के गर्ने सम्धिनी ?’ सम्धीले यस्तो भनेपछि परवानीपुर–२ आहालदमारकी सेतीमाया मोक्तानको होस हराए जस्तै भयो । सम्धिले उहाँलाई यही दशैंसम्ममा छोरालाई घर फर्काउने अल्टिमेटम पनि दिनुभयो ।

  • दाहसंस्कार र किरिया गरिएका सुवास जिवितै नेपाल आइपुगे

    अस्पताल भर्ना भएको ३/४ महिना पछि जिवित भनिएका तेजेन्द्र भण्डारीको अनुहार निको हुँदै थियो । अनुहार चिनिने र बोल्न थालेपछि कम्पनीमा काम गर्ने नेपालीहरुले जिवित भएका बिरामी तेजेन्द्र नभई सुवास भएको पत्ता लगाएका थिए । उनीहरुले कम्पनी, नेपाली दूतावास र परिवारलाई समेत यस बारेमा जानकारी गराएका थिए ।

  • हुसेनलाई म्यानपावरको धम्की – प्रधानमन्त्री नै ल्याए पनि तैंले क्षतिपूर्ति पाउँदैनस्

    ‘डिआईजी, प्रधानमन्त्री जोसुकैलाई ल्याए पनि तैले कुनै क्षतिपूर्ति पाउँदैनस् । अबदेखि तलाई यहाँ देखें भने ठिक हुँदैन।’ भनेको काम र दाम नपाएपछि क्षतिपूर्ति पाइन्छ कि भनेर म्यानपावर पुगेका मोहम्मद हुसेन दर्जीलाई म्यानपावरले धम्की दियो । हुसेन २०७१ चैत १ गते काठमाडौंको द रिभर ओभरसिजबाट मलेसिया जानुभएको थियो ।

  • आमा तिमी त खुसी हौली, हामी चाहिँ विचल्लीमा छौं

    आकाशमा उडिरहेको हवाइजहाज आँखाले भ्याउन्जेल हेर्नुहुन्छ । साउदी गएका बुवा त्यही जहाजमा फर्केको कल्पना गर्नुहुन्छ । सन्जुले हवाइजहाज हेर्दै बुवा कुरेको ९ वर्ष भैसक्यो । मनमा बुवा नर्फकने थाहा भएपनि गाडी र हवाइजहाजको आवाज सुन्न साथ उहाँका कान ठाडा हुन्छन् । आँखाले तिनै आवाजलाई पछ्याउँछन् ।

सबै हेर्नुहोस

विशेष

समाचार

पछिल्ला समाचारहरु
Notice, Press Release

मेरो कथा मेरो भोगाई थप सामाग्रीहरु

Download
Mobile App

मेरो पनि भन्नु छ

  • नेपालबाट नयाँ आउने कामदारहरुलाई कामकोबारे साधारण ज्ञान सम्म नहुनु अनि पुरानाले पनि वास्ता नगर्नु, सानो सानो कुरामा रिस देखाउनु, कुरा नबुझी निष्कर्श निकाल्नु, क्यान्सल जान्छु भन्नु, जिम्मेवारीको वोध नहुनु, झै-झगडा, रक्सि, तास र पर स्त्रिसँग सम्बन्ध बढाउनु आदिले गर्दा सबै नेपाली कामदारमाथि नै प्रश्न चिन्न उठ्ने गर्दछ।

    धन बहादुर बुढाथोकी/ कतार
  • नेपालमा त सरकार नै छैन भन्दानि हुन्छ। यदि भएको भए त म्यानपावरका दलालहरुले किन मनपरी गर्थे र ? जवकी खाडी मुलुकमा जानको लागी फ्री भिसा फ्री टिकट अनि जम्मा दश हजार रुपैयाँ तोकेकोमा मान्छे बेच्न पल्केका दलालहरुले खाडी मुलुक अन्तरगत संयुक्त अरब इमिरेट्स अबुधाबिको पि.एस.बि.डी.सेक्युरिटी गार्डको लागी ४ लाख ५० हजार रुपैयाँ लिरहेकाछ्न्। यो सरासर सरकारको आँखामा छारो हालेको भएन र ? यदि हाम्रो देशमा सरकार छ भने अबिलम्व त्यस्ता म्यानपावर भनाउँदा दलालहरु उपर छानबिन गरी कार्वाही होस्।

    देब सल्यानी देबु
  • मरुभुमिको यो तातो घाममा दिनभरी गैती र बेल्चा हान्नुपर्छ। न त भने जस्तो खान पाइन्छ न थकाइ लाग्यो भनेर थकाइ नै मार्न पाइन्छ। खाना पनि बासिभात खानुपर्छ। नत राख्ने ठाउँ छ ल्याएर एउटा खजुरको बोट मुनि राखेर काम थाल्नुपर्छ। भरे खाने बेलामा त्यो तातो घामले गजज्ज पानी आइराखेको हुन्छ। बाध्यता, त्यसैलाइ पानी हालेर पखालेर खानुको बिकल्प अरु केनै छ  र? खुन र पसिनामा निथ्रुक्क भिजेर यो दुःखी जीवन यस्तै छ। यस्तो परिश्रम गर्ने हो भने त हाम्रो देशमा सुन फलाइन्छ। जय मार्तीभुमी। 

    दोहा, कतार
  • म युरोपको इटली आएको चार बर्ष भयो। सोचे जस्तो काम नपाएर बाच्नै मुश्किल भइरहेको छ। बस्न खान मात्रै नेपाली ४०-४५ हजार लाग्छ।  अहिले आएर लाग्छ कि नेपालमै मेहनेत गर्दा हुने थियो बरु। के गर्नु विदेशको जिन्दगी। युरोपमा त सजिलै पैसा कमाउन सकिन्छ भन्ने सोचेको थिए।

    किरण थापा /इटहरी (हाल इटली)
सबै हेर्नुहोस