MENU

विशेष

गाउँकै एक्ला प्लस टु पास दिपेन्द्र कमाउने आशमा मलेसिया, ३ लाख तिर्न ३ वर्ष

सोम दियाली/सर्लाही ।

वैशाख, ७ –  साविकको सर्लाहीको नेत्रगंजमा पर्ने पुनर्वास अहिले लालबन्दी नगरपालिका-२ मा पर्छ । गाउँको नाम जस्तै यो गाउँमा धनुषाको झिँजाबाट पुनर्वास गराइएका पासवानहरुको बस्ती छ । 

सरकारले २०३४/३५ सालतिर २ सय ८ परिवारलाई पुनस्र्थापना गरेको थियो । प्रति परिवार दुई बिघा जग्गा दिएर । अहिले त जनसङ्ख्या बढेर झण्डै ५ सय घरधुरी पुगेको छ । धनुषामा छँदा उनीहरुसँग केही काम थिएन । 

त्यसैले उनीहरुले सरकारले दिएको जग्गामा खेती गर्न थाले । यहाँका मानिसहरु विशेष गरी तरकारी खेती गर्छन् । उनीहरुले आफनो उत्पादन स्थानीय बजार लालबन्दी, नवलपुर, हरिवन लगायतका ठाउँका व्यापारीहरुले लैजान्छन् । अहिले पनि यहाँका मानिसहरु तरकारी खेती नै गर्छन् । कामको मेलो पाएपछि उनीहरुले छोराछोरीलाई पढाउन पनि थाले । 

त्यही गाउँमा थियो दिपेन्द्र पासवानको परिवार पनि । दिपेन्द्रले पनि प्लस टुसम्म पढ्न पाउनुभयो । उहाँले २०५७ सालमा प्लस टु पास गर्नुभयो । तर जागिर पाउन सक्नुभएको थिएन । त्यतिबेला पासवान बस्तीमा पनि वैदेशिक रोजगारीको हावा लागिसकेको थियो ।  

उहाँका गाउँका युवा पनि पासपोर्ट बनाएर विदेश जान थाले । ऋण लिएर विदेश जानेहरुले पठाएको पैसा भने घर खर्च र छोराछोरी पढाउनै ठिक्क हुन्थ्यो । यो वास्तविकता देख्ता देख्तै पनि दिपेन्द्र पनि ६२ सालमा मलेसिया जानुभयो । विदेश जान लाग्ने पैसा न उहाँसँग न त परिवारसँग त्यसैले उहाँले ऋण खोजेर जानुभयो । ‘जाने बेलामा विदेश पुगेपछि त जसरी पनि कमाउन सकिन्छ भन्ने सोचेको थिए’ दिपेन्द्रले भन्नुभयो । 

तर विदेशको वास्तविकता उहाँ पुगेपछि मात्रै बुझ्न पाउनुभयो । न भाषा नै आउने न त चिनेका कोही थिए । त्यसैले मलेसिया पुगिसकेपछि त उहाँलाई नेपालमै केही गर्नेपर्ने रहेछ भन्ने लाग्यो । ‘विरामी पर्दा पानी तताएर दिने मान्छे पनि नभएपछि कति नराम्रो लाग्छ होला’ जिज्ञासाको शैलीमा दिपेन्द्रले भन्नुभयो । 

तर नेपाल फर्किन सजिलो थिएन दिपेन्द्रलाई । किनकी पासपोर्ट बनाउँदादेखि नै उहाँलाई ऋण लागेको थियो । यतिकै फर्किंदा त्यो ऋण कहिले तिर्ने ? यही प्रश्नले उहाँलाई सताइरह्यो । त्यसैले मन बुझाएर बस्नुभयो । 

विदेश जाने बेलामा उहाँलाई झण्डै ३ लाख रुपैयाँ ऋण लागेको थियो । त्यो ऋण तिर्न उहाँलाई तीन वर्ष लाग्यो । अनि कमाएर जुमाउने सपना पूरा गर्दा गर्दै उहाँले १० वर्ष मलेसियामै बिताउनुभयो । विदेशको कमाईले ७ कठ्ठा जग्गा किन्नुभयो । अरु पैसा त छोराछोरीको पढाईमा र घर खर्च मै सकियो । 

त्यसबाट बचेको पैसाले उहाँले घर फर्किएर कुखुरा पाल्न थाल्नुभएको छ । परिवारसँग बसेर काम गर्न सकियो भने विदेशको जत्तिकै कमाउन सकिन्छ भन्ने आशा लिएर सुरु गरेको कुखुरा फार्मको कमाई सोचे जस्तै भइरहेको छ । ४५ दिनमा  एक लट कुखुरा बेच्नुहुन्छ । त्यसबाट खर्च कटाएर ६० देखि ७० हजार रुपैयाँ कमाई हुन्छ उहाँको । 

१० वर्ष विदेश बस्दा उहाँले नेपालबाट सुरु हुने ठगिदेखि विदेशमा नेपालीले पाउने दुःख पनि नजिकबाटै नियाल्नुभयो । ‘एक त नेपालीहरुलाई आफू काम गर्न जाने देशका बारेमा थोरै पनि जानकारी नहुने रहेछ अनि नेपालमा भनेको काम र तलब नदिँदा पनि दुःख पाएका रहेछन्’ दिपेन्द्रले भन्नुभयो, ‘कसैसँग गुनासो गर्यो वा कसैलाई भन्यो भने एउटा बहाना बनाएर कामबाट निकाल्ने जेल हाल्ने अनि उस्तै पर्यो भने त मार्ने पनि त रहेछ ।’

यस्तै समस्याले गर्दा नेपालीहरुले समस्या हुँदा हुँदै पनि सहेर बसेको उहाँले देख्नुभयो । विदेशमा समस्यामा परेका नेपालीहरुलाई दूतावासहरुले पनि सहयोग गर्छन् भनिन्छ तर नेपालीहरुका समस्या बारे त्यति धेरै चासो दिएको उहाँ १० वर्षसम्म बस्दा पनि थाहा पाउनुभएन । आफैंसँग काम गर्ने अरु देशका कामदारका समस्या तत्काल उनीहरुको सरकारकै पहलमा समाधान भएको देख्दा उहाँलाई नरमाइलो लाग्थ्यो । 

उहाँले विदेश पुगेपछि घरबाट विदेश जान निस्किँदै गर्दादेखि नै ठगिएकाहरु बारेमा लेखिएका समाचार पनि पढ्नुभयो । त्यतिबेला उहाँलाई संयन्त्र दरो भए पो ठगि रोकिन्थ्यो त जस्तो लाग्छ । ‘ठगिका खबरहरु धेरै आउँछन् तर ठग्नेहरुलाई कारबाही भएको खबर निक्कै कम मात्रै सुनिन्छ अनि कसरी ठगि रोकिन्छ त हैन ?’ दिपेन्द्र प्रश्न गर्नुहुन्छ। 

यस्ता समस्या आउनुका पछाडी नेपालबाट विदेश जान कुनै मापदण्ड नहुनु मुख्य कारण रहेछ भन्ने दिपेन्द्रले थाहा पाउनुभयो । जसले पायो त्यसले, जसरी मन लाग्यो त्यसरी नै विदेश पठाउने भएपछि उहाँ पुगेका नेपाली समस्यामा पर्नु स्वभाविक हो जस्तो लाग्छ दिपेन्द्रलाई । त्यसैले विदेश जानेहरु नै सचेत हुनुपर्ने अनि सरकारले पनि नेपालमै ठगि नियन्त्रण गर्नुपर्ने उहाँ बताउनुहुन्छ । 

 

प्रतिक्रिया दिनुहोस

सम्बन्धित समाग्रीहरु

सबै हेर्नुहोस

विशेष

समाचार

पछिल्ला समाचारहरु
Notice, Press Release

मेरो कथा मेरो भोगाई थप सामाग्रीहरु

Download
Mobile App

मेरो पनि भन्नु छ

  • माग पत्रमा फ्रि भिसा फ्रि टिकट लेखिएको जान्दा जान्दै पनि म्यानपावरका एजेन्ट भनाउँदा दलालले एक लाख देखि दुई लाखसम्म रकम लिने गर्दछन् र दश हजार मात्रै तिरेको कागजमा सही गराउँने जुन कर्तुत गरिरहेका छन् चाँडो भन्दा चाँडो वर्षौं देखि चलेको यो कालो कर्तुतको अन्त्य गरिनु पर्यो सरकार ! यही नै सबैका लागि ठूलो सेवा सुविधा हुनेछ सरकार।

    प्रकाश थापा / युएई
  • कोरियन साहुको किचकिच, काम गाह्रो, भनेको समयमा कम्पनी परिवर्तन गर्न नसकिने आदि कोरियाको मुख्य समस्या हो। बाँकी अरू त सबै ठीकै छ। काम अनुसारको तलव, हावापानी, बाटो घाटो, बसाई, ईन्टरनेट सुविधा सबै राम्रो छ।

    निशान राई / दक्षिण कोरिया
  • खासै त समस्या छैन तर यसो जानेको कुरो गरुम् भनेर मेरो अनुभव यस्तो छः -भाषाको समस्या,  -भनेको काम नभइ अर्को काममा लगाउने, -कम्पनी राम्रो पर्‍यो भने ठिकै हुन्छ खराब पर्‍यो भने बर्बाद नै हुन्छ, -तोकेको सेलरी भन्दा कम, -यदि पहिलो चोटि विदेश हिड्नु हुदैछ भने अलिकती भए पनि भाषा जान्नुहोस्

    अबिर मान लिम्बु / साउदी अरब
  • हामीहरूलाई मलेसिया आएको ३ महिना भयो। हामीहरूले सम्झौता अनुसार  तलब पाएका छैनौं। काम अनुसार पैसा पाएका छैनौं। बरू उल्टै पैसा पनि काट्यो। हामीहरू लालधनुष म्यानपावरबाट आएका हौं। हामीहरू यहाँ बाङ्गी प्लासटिक टेक्निक कम्पनीमा  आएका छौं। हामीहरू २७ जनाको समुह छ। सबैको ५०० को दरले पैसा काटिरहेको छ। हामीहरू नेपालमा एक लाख ३० हजार तिरेर आएका हौं। कम्पनीलाई गुनासो गर्दा त्यो पैसा नेपालकै म्यानपावरले लिन्छ र यहाँको नेपाली दलालले खान्छन् भन्छ।  पसिना चुहाएर काम गर्छौं हामीहरू पैसा खान्छन् यीनीहरू। हामीहरूको यो ठूलो समस्या हो यो कुरा सरकारी निकायसम्म पुगोस् भन्ने हामीहरू आश राखेका छौं।

    दुर्गानन्द मंडल / सेलेङगर , मलेसिया
सबै हेर्नुहोस