MENU

विशेष

गाउँकै एक्ला प्लस टु पास दिपेन्द्र कमाउने आशमा मलेसिया, ३ लाख तिर्न ३ वर्ष

सोम दियाली/सर्लाही ।

वैशाख, ७ –  साविकको सर्लाहीको नेत्रगंजमा पर्ने पुनर्वास अहिले लालबन्दी नगरपालिका-२ मा पर्छ । गाउँको नाम जस्तै यो गाउँमा धनुषाको झिँजाबाट पुनर्वास गराइएका पासवानहरुको बस्ती छ । 

सरकारले २०३४/३५ सालतिर २ सय ८ परिवारलाई पुनस्र्थापना गरेको थियो । प्रति परिवार दुई बिघा जग्गा दिएर । अहिले त जनसङ्ख्या बढेर झण्डै ५ सय घरधुरी पुगेको छ । धनुषामा छँदा उनीहरुसँग केही काम थिएन । 

त्यसैले उनीहरुले सरकारले दिएको जग्गामा खेती गर्न थाले । यहाँका मानिसहरु विशेष गरी तरकारी खेती गर्छन् । उनीहरुले आफनो उत्पादन स्थानीय बजार लालबन्दी, नवलपुर, हरिवन लगायतका ठाउँका व्यापारीहरुले लैजान्छन् । अहिले पनि यहाँका मानिसहरु तरकारी खेती नै गर्छन् । कामको मेलो पाएपछि उनीहरुले छोराछोरीलाई पढाउन पनि थाले । 

त्यही गाउँमा थियो दिपेन्द्र पासवानको परिवार पनि । दिपेन्द्रले पनि प्लस टुसम्म पढ्न पाउनुभयो । उहाँले २०५७ सालमा प्लस टु पास गर्नुभयो । तर जागिर पाउन सक्नुभएको थिएन । त्यतिबेला पासवान बस्तीमा पनि वैदेशिक रोजगारीको हावा लागिसकेको थियो ।  

उहाँका गाउँका युवा पनि पासपोर्ट बनाएर विदेश जान थाले । ऋण लिएर विदेश जानेहरुले पठाएको पैसा भने घर खर्च र छोराछोरी पढाउनै ठिक्क हुन्थ्यो । यो वास्तविकता देख्ता देख्तै पनि दिपेन्द्र पनि ६२ सालमा मलेसिया जानुभयो । विदेश जान लाग्ने पैसा न उहाँसँग न त परिवारसँग त्यसैले उहाँले ऋण खोजेर जानुभयो । ‘जाने बेलामा विदेश पुगेपछि त जसरी पनि कमाउन सकिन्छ भन्ने सोचेको थिए’ दिपेन्द्रले भन्नुभयो । 

तर विदेशको वास्तविकता उहाँ पुगेपछि मात्रै बुझ्न पाउनुभयो । न भाषा नै आउने न त चिनेका कोही थिए । त्यसैले मलेसिया पुगिसकेपछि त उहाँलाई नेपालमै केही गर्नेपर्ने रहेछ भन्ने लाग्यो । ‘विरामी पर्दा पानी तताएर दिने मान्छे पनि नभएपछि कति नराम्रो लाग्छ होला’ जिज्ञासाको शैलीमा दिपेन्द्रले भन्नुभयो । 

तर नेपाल फर्किन सजिलो थिएन दिपेन्द्रलाई । किनकी पासपोर्ट बनाउँदादेखि नै उहाँलाई ऋण लागेको थियो । यतिकै फर्किंदा त्यो ऋण कहिले तिर्ने ? यही प्रश्नले उहाँलाई सताइरह्यो । त्यसैले मन बुझाएर बस्नुभयो । 

विदेश जाने बेलामा उहाँलाई झण्डै ३ लाख रुपैयाँ ऋण लागेको थियो । त्यो ऋण तिर्न उहाँलाई तीन वर्ष लाग्यो । अनि कमाएर जुमाउने सपना पूरा गर्दा गर्दै उहाँले १० वर्ष मलेसियामै बिताउनुभयो । विदेशको कमाईले ७ कठ्ठा जग्गा किन्नुभयो । अरु पैसा त छोराछोरीको पढाईमा र घर खर्च मै सकियो । 

त्यसबाट बचेको पैसाले उहाँले घर फर्किएर कुखुरा पाल्न थाल्नुभएको छ । परिवारसँग बसेर काम गर्न सकियो भने विदेशको जत्तिकै कमाउन सकिन्छ भन्ने आशा लिएर सुरु गरेको कुखुरा फार्मको कमाई सोचे जस्तै भइरहेको छ । ४५ दिनमा  एक लट कुखुरा बेच्नुहुन्छ । त्यसबाट खर्च कटाएर ६० देखि ७० हजार रुपैयाँ कमाई हुन्छ उहाँको । 

१० वर्ष विदेश बस्दा उहाँले नेपालबाट सुरु हुने ठगिदेखि विदेशमा नेपालीले पाउने दुःख पनि नजिकबाटै नियाल्नुभयो । ‘एक त नेपालीहरुलाई आफू काम गर्न जाने देशका बारेमा थोरै पनि जानकारी नहुने रहेछ अनि नेपालमा भनेको काम र तलब नदिँदा पनि दुःख पाएका रहेछन्’ दिपेन्द्रले भन्नुभयो, ‘कसैसँग गुनासो गर्यो वा कसैलाई भन्यो भने एउटा बहाना बनाएर कामबाट निकाल्ने जेल हाल्ने अनि उस्तै पर्यो भने त मार्ने पनि त रहेछ ।’

यस्तै समस्याले गर्दा नेपालीहरुले समस्या हुँदा हुँदै पनि सहेर बसेको उहाँले देख्नुभयो । विदेशमा समस्यामा परेका नेपालीहरुलाई दूतावासहरुले पनि सहयोग गर्छन् भनिन्छ तर नेपालीहरुका समस्या बारे त्यति धेरै चासो दिएको उहाँ १० वर्षसम्म बस्दा पनि थाहा पाउनुभएन । आफैंसँग काम गर्ने अरु देशका कामदारका समस्या तत्काल उनीहरुको सरकारकै पहलमा समाधान भएको देख्दा उहाँलाई नरमाइलो लाग्थ्यो । 

उहाँले विदेश पुगेपछि घरबाट विदेश जान निस्किँदै गर्दादेखि नै ठगिएकाहरु बारेमा लेखिएका समाचार पनि पढ्नुभयो । त्यतिबेला उहाँलाई संयन्त्र दरो भए पो ठगि रोकिन्थ्यो त जस्तो लाग्छ । ‘ठगिका खबरहरु धेरै आउँछन् तर ठग्नेहरुलाई कारबाही भएको खबर निक्कै कम मात्रै सुनिन्छ अनि कसरी ठगि रोकिन्छ त हैन ?’ दिपेन्द्र प्रश्न गर्नुहुन्छ। 

यस्ता समस्या आउनुका पछाडी नेपालबाट विदेश जान कुनै मापदण्ड नहुनु मुख्य कारण रहेछ भन्ने दिपेन्द्रले थाहा पाउनुभयो । जसले पायो त्यसले, जसरी मन लाग्यो त्यसरी नै विदेश पठाउने भएपछि उहाँ पुगेका नेपाली समस्यामा पर्नु स्वभाविक हो जस्तो लाग्छ दिपेन्द्रलाई । त्यसैले विदेश जानेहरु नै सचेत हुनुपर्ने अनि सरकारले पनि नेपालमै ठगि नियन्त्रण गर्नुपर्ने उहाँ बताउनुहुन्छ । 

 

प्रतिक्रिया दिनुहोस

सम्बन्धित समाग्रीहरु

  • अलपत्र परेका युवाले दूतावासमा शरण पाएनन्, मजदुर क्याम्पमै फर्काइयो

    भदौ ७ – अलपत्रमा परी दूतावासको शरणमा आएका १० युवालाई नेपाली दूतावास युएईले मजदुर क्याम्पमा नै फर्काएको छ । पुरुषका लागि सेल्टर नभएको र एक हप्तामा नेपाल फर्काउने व्यवस्था गर्ने भन्दै दूतावासले उनीहरुलाई क्याम्पमै फर्काइएको हो ।

  • विदेशको रोजगारीले उजाडियो बास

    ‘साहुले पनि ६ वर्ष सम्म कुरे तिर्न नसकेपछि घरै दिनुपर्‍यो उहाँले ७० हजारको दोब्बर एक लाख ४० हजारमा साहुले घर लिए । साहुले घर लिएपछि उहाँको नाममा पाइला टेक्ने जमिन पनि छैन । भाडामा बसिरहेका बद्रिप्रसादको परिवारलाई घर गुमाउनु पर्दा साह्रै पीडा छ ।

  • कतारबाट श्रीमानले तिमी अझै मरेकी छैनौ भनेपछि..

    ‘ए तिमी पो ! तिमी अझै मरेकी छैनौ’ झण्डै एक महिनापछि फोनमा बोलेका श्रीमानका यस्ता कुरा सुनेपछि चन्द्रमायालाई छाँगाबाट खसे जस्तै भयो । त्यतिबेला श्रीमानले फोन नउठाएको एक महिना भन्दा धेरै भइसकेको थियो ।

  • बर्मलालको १५ वर्षे विदेश यात्रा : तीन पटक बिहे, नौ महिना जेल

    ‘मर्नलाई काल आउनुपर्छ भन्थे साँच्चै हो रैछ’ वैदेशिक रोजगारीको प्रसङ्ग कोट्याउने वित्तिकै बर्मलाल लुईटेलले पीडा सुनाउन थाल्नुभयो । उहाँका कुरा सुन्दा लाग्थ्यो वैदेशिक रोजगारीले उहाँलाई पीडा बाहेक अरु केही दिएन ।

सबै हेर्नुहोस

विशेष

समाचार

पछिल्ला समाचारहरु
Notice, Press Release

मेरो कथा मेरो भोगाई थप सामाग्रीहरु

Download
Mobile App

मेरो पनि भन्नु छ

  • मलेसियामा सुरक्षा गार्ड कम्पनीले श्रम सम्झौतामा उल्लेख  भए अनुसारको न काम दिन्छ, न त  तलब नै। आफ्नो ब्यक्तिगत सुरक्षाको त कुरा नै नगरौं। त्यस्तै परे आफ्नो कम्पनीको मानिसले नै कुन बेला मान्छे र पुलिस लगाएर कुटाउन बेर लगाउदैन। हामी श्रमिकले त नेपालका म्यानपावरलाई एक देखि दुई लाख सम्म बुझाएका हुन्छौं। मलेसियामा बेसिक नौं सय रिङ्गिट  गरी जम्मा १६ सय हुन्छ। होस्टेल, लेबि, ड्रेस अनि यातायातको पैसा कट्दा र खाना खाँदा मुस्किलले एक बर्षमा ऋण तिरिएला। बरु यो भन्दा नेपाल सकारले मालेसियामा कामदार पठाउन बन्द गरेर विकल्प खोज्नुपर्छ। किनकि नेपालको दूतावासले पनि दीर्घकालीन समाधान भन्दा कामदारलाई  थम्थमाउने तिर मात्र लागेको देखिन्छ।

    ठाकु योञ्जन / मलेसिया
  • समस्या त खासै त्यस्तो केही पनि छैन किन कि मसँग पहिला पनि एक चोटी दुबईमै काम गरेको अनुभव थियो। तर आफ्नो अनुभवबाट रोजगारीमा आउन तयारी गर्दै हुनुभएका दाजुभाइ र दिदिबहिनीलाई कुनै न कुनै सिप सिकेर मात्र आउनुहुन अनुरोध गर्दछु। सिप सिक्न पैसा नहुने पनि थाहा छ मलाई तर सरकारले निःशुल्क तालिमहरु दिइरहेको हुन्छ। त्यो बुझ्दा राम्रो हुन्छ। तपाईं विदेश आउदै हुनुहुन्छ भने आफै म्यापावर कम्पनीमा गएर कुन देश र कम्पनी, कस्तो काम, कति तलब जस्ता कुरा आफैले बुझ्दा राम्रो हुन्छ। बरु केहि रकम बढि खर्च गरेर भए पनि आफैले सम्बन्धित ठाँउमा गएर सबै कुरा बुझ्दा ठगीनबाट बच्न सकिन्छ।

    कमल गिरि / छापहिले ५ गुल्मी (हाल दुबई)
  • घरको समस्या सामाधान गर्नको लागि हामी विदेश लाग्छौँ तर विदेशमा पनि समस्या नै समस्याको सामना गर्नुपर्दा आफ्नो मातृभूमि र जन्मभूमिको यादले सताइरहन्छ। काम त गर्नु नै छ जहाँ बसे पनि तर आँखाबाट आसु त्यो बेला झर्छ जब हामी आफ्नै नेपाली साथीबाट हेपिन्छौँ र लुटिन्छौँ। यदि हामी अनुशासनमा रही काम गर्‍यौँ भने यहाँको लोकल मान्छेसँग खासै डर हुँदैन तर आफ्नोसँग हुन्छ।

    जय नारायण /मलेसिया
  • विदेशस्थित कम्पनीहरुमा काम गर्ने नेपाली कामदारहरु कुनै कानूनी झमेलामा परेमा उक्तकम्पनीले भिसा क्यान्सील गरिदिने कारणले गर्दा ति कामदारहरु ज्यादैनै मारमापर्ने गरेका छन्। पिडितको तर्फबाट न्यायमा पहुँच पुर्‍याउनका लागि न नेपाल सरकारले चासो देखाएको छ न  त कुनै रोजगारदाताले नै। कामदारहरुका कानूनीहकहितको लागि कुनै पहल नगरिनु राज्यको गैर जिम्मेवारिपन हो। जुन क्षेत्रबाट कर असुलिन्छ देशको प्राथमिकता त्यस क्षेत्रको सुधारमा हुनुपर्दछ। तसर्थ राज्यबाट आधिकारिकरुपबाट विदेश गएका प्रत्येक कामदारको न्यायिकहक सुनिश्चितता गर्ने तर्फ सम्बन्धित निकायको ध्यान जावस्। 

    नाम उल्लेख नगरेको / इनरुवा
सबै हेर्नुहोस