MENU

विशेष

विदेशमा मृत्यु भएका साढे पाँच हजार कामदारका परिवार र सात सय २९ जना अंगभंग भएका पीडितले क्षतिपूर्ति लिए

रीतु थेबे/उज्यालो । 

काठमाडौं, वैशाख ८ – झण्डै ९ वर्षको अवधिमा वैदेशिक रोजगार प्रवर्द्धन बोर्डबाट विदेशमा ज्यान गुमाएका पाँच हजार चार सय ९० जनाका परिवारले क्षतिपूर्ति लिएका छन् । 

यो अवधिमा विदेशमा ज्यान गुमाएका एक सय १६ जना महिला कामदारका परिवारले क्षतिपूर्ति लिएका थिए । बोर्डले आर्थिक सहायता दिन सुरु गरेको आर्थिक वर्ष २०६५/६६ मा तीन जना महिला सहित ७८ जना मृतकका परिवारले क्षतिपूर्ति लिएका थिए । 

त्यस्तै आर्थिक वर्ष २०६६/६७ मा चार सय १९ जना मृतकका परिवारले क्षतिपूर्ति लिए । त्यस वर्ष  विदेशमा ज्यान गुमाएका १९ जना महिला कामदारका परिवारले क्षतिपूर्ति लिएको बोर्डले जनाएको छ । 

आर्थिक वर्ष २०६७/६८ मा पाँच सय ५८ जना विदेशमा मृत्यु भएका कामदारका परिवारले बोर्डबाट क्षतिपूर्ति लिएका छन् । क्षतिपूर्ति लिनेमा विदेशमा मृत्यु भएका ८ जना महिला कामदारका परिवार छन् । 

आर्थिक वर्ष २०६८/६९ मा १८ जना महिला सहित छ सय ४७ मृतक कामदारका परिवारले क्षतिपूर्ति लिएका थिए । आव २०६९/७० मा ११ जना महिला सहित सात सय २२ र आव २०७०/७१ मा २४ जना महिला कामदार सहित आठ सय ७६ जना मृतकका परिवारले क्षतिपूर्ति लिएका थिए । 

क्षतिपूर्ति लिनेको संख्या वर्षेनी बढेको वैदेशिक रोजगार प्रवर्द्धन बोडर्कको तथ्याङ्कले देखाउँछ । आर्थिक वर्ष २०७१/७२ मा ६ जना महिला कामदार सहित एक हजार ६ जना मृतक परिवारले क्षतिपूर्ति लिँदा आव २०७२/७३ मा २४ जना महिला सहित आठ सय १५ जना मृतकका परिवारले क्षतिपूर्ति लिएका छन् । 

चालु आर्थिक वर्ष २०७३/७४ सकिन झण्डै दुई महिना बाँकी रहँदा तीन सय ६१ जनाले बोर्डबाट क्षतिपूर्ति लिएका छन् । तीमध्ये विदेशमा मृत्यु भएका सात जना महिला कामदारका परिवारले क्षतिपूर्ति लिएका हुन् । 

विदेशमा अंगभंग भएर फर्केका कतिले क्षतिपूर्ति लिए ?

कार्यस्थलमा हुने र्दुघटना, सडक र्दुघटनाका साथै अन्य र्दुघटनामा परेर अंगभंग भएका सात सय २९ जनाले बोर्डबाट क्षतिपूर्ति लिएका छन् । 

आर्थिक वर्ष २०६५/६६ देखि अहिलेसम्मको अवधिमा उनीहरुले क्षतिपूर्ति लिएका हुन् । तीमध्ये विदेशमा अंगभंग भएर फर्केका २५ जना महिला कामदार छन् । 

वैदेशिक रोजगार प्रवद्र्धन बोर्डका अनुसार आर्थिक वर्ष २०६५/६६ मा आठ जना र आव २०६६/६७ मा १० जना अंगभंग भएका पीडितले क्षतिपूर्ति लिए । 

त्यस्तै, आव २०६७/२०६८ मा ३१ जना, आव २०६८/६९ मा दुई जना महिलासहित ५७ जना र आव २०६९/७० मा तीन महिला सहित ९० जना विदेशमा अंगभंग भएर फर्केकाले बोर्डबाट क्षतिपूर्ति लिएका हुन् । 

आव २०७०/७१ मा आठ जना महिला सहित एक सय १६ जना, आव २०७१/७२ मा चार जना महिला सहित एक सय ८३ जना र आव २०७२/७३ मा पाँच जना महिला सहित एक सय १६ जनाले क्षतिपूर्ति लिएको बोर्डले जनाएको छ । 

चालु आर्थिक वर्ष २०७३/७४ को चैत मसान्तसम्म एक जना महिला कामदार सहित विदेशमा कार्यरत छँदा अंगभंग भएका एक सय १८ ले बोर्डबाट क्षतिपूर्ति लिएका छन् । 

आर्थिक सहायता कसरी लिने ?

मृतक कामदारका परिवारले तीन लाख रुपैयाँ आर्थिक सहायता पाउँछन् । सहायता पाउन वैदेशिक रोजगार विभागवाट श्रम स्वीकृति लिई गएको, करार अवधिभित्र मृत्यु भएको, मृत्यु भएको प्रमाणित भएको एक वर्षभित्र मृतक कामदारको हकवालाले वोर्डको सचिवालयमा निवेदन पेश गरेको हुनुपर्छ । 

निवेदनका साथ मृतक कामदारको पासपोर्ट, श्रम स्वीकृति पत्र, करारपत्र, रोजगारदाता मुलुकको निकायबाट प्रमाणित हुने किसिमको मृत्यु प्रमाणपत्र, दूतावासको सिफारिस पत्र, मृत्यू दर्ता प्रमाणपत्र, हकवालासँग मृतकको नाता प्रमाणित पत्र, मृतक कामदारको नागरिकता, हकवालाको नागरिकता, हकवालाको पासपोर्ट साइजको दुई प्रति फोटो र मृतक अविवाहित भए त्यसको प्रमाणित कागजात संलग्न गर्नुपर्छ । 

त्यस्तै, वैदेशिक रोजगारमा छँदा दुर्घटनामा परी अंगभंग भई स्वदेश फर्किएका कामदारलाई वोर्डले अंगभंगको प्रकृति अनुसार तीन लाख रुपैयाँसम्म आर्थिक सहायता उपलब्ध गराउँछ । वैदेशिक रोजगार विभागवाट श्रम स्वीकृति लिई गएको, करार अवधि भित्र अंगभंग भएको, अंगभंग भई स्वदेश फर्किएको एक वर्ष भित्र वोर्डमा निवेदन दिनु पर्छ । 

अंगभंग भएका पीडितले पासपोर्ट, श्रम स्वीकृति पत्र, करारपत्र, रोजगारदाता मुलुकमा उपचार गराएको कागज पत्र, सम्बन्धित दूतावासको सिफारिस पत्र, कामदारको नागरिकता, अंगभंग भएको कामदारको अंगभंग भएको फोटो, नेपाल फर्किए पछि सरकारी अस्पतालमा उपचार गराएको कागज पत्र र नेपाल फर्कंदाको हवाई टिकटका निवदेन दिए क्षतिपूर्ति पाउँछन् । 

प्रतिक्रिया दिनुहोस

सम्बन्धित समाग्रीहरु

सबै हेर्नुहोस

विशेष

समाचार

पछिल्ला समाचारहरु
Notice, Press Release

मेरो कथा मेरो भोगाई थप सामाग्रीहरु

Download
Mobile App

मेरो पनि भन्नु छ

  • मरुभुमिको यो तातो घाममा दिनभरी गैती र बेल्चा हान्नुपर्छ। न त भने जस्तो खान पाइन्छ न थकाइ लाग्यो भनेर थकाइ नै मार्न पाइन्छ। खाना पनि बासिभात खानुपर्छ। नत राख्ने ठाउँ छ ल्याएर एउटा खजुरको बोट मुनि राखेर काम थाल्नुपर्छ। भरे खाने बेलामा त्यो तातो घामले गजज्ज पानी आइराखेको हुन्छ। बाध्यता, त्यसैलाइ पानी हालेर पखालेर खानुको बिकल्प अरु केनै छ  र? खुन र पसिनामा निथ्रुक्क भिजेर यो दुःखी जीवन यस्तै छ। यस्तो परिश्रम गर्ने हो भने त हाम्रो देशमा सुन फलाइन्छ। जय मार्तीभुमी। 

    दोहा, कतार
  • म युरोपको इटली आएको चार बर्ष भयो। सोचे जस्तो काम नपाएर बाच्नै मुश्किल भइरहेको छ। बस्न खान मात्रै नेपाली ४०-४५ हजार लाग्छ।  अहिले आएर लाग्छ कि नेपालमै मेहनेत गर्दा हुने थियो बरु। के गर्नु विदेशको जिन्दगी। युरोपमा त सजिलै पैसा कमाउन सकिन्छ भन्ने सोचेको थिए।

    किरण थापा /इटहरी (हाल इटली)
  • खनाइदैछ श्रम खाड़ीको देशमा, सबै सोच्छन सुन फल्छ विदेशमा, नेपालमा पैसा हैन श्रम सम्मानको खाँचोंछ, विदेशमा पसीना बग्दैछ तर मातृभूमि बाझो छ।

    राकेश लुइटेल / भक्तपुर
  • हामी नेपाली कामकालागि खाडी जान्छौं । जहाँ जान सरकारले फ्रिः भिसा फ्रिःटिकटको व्यवस्था गरेको छ। तर म्यानपावरले ठगि गरि धेरै पैसा लिने गरेको छ। हामीहरुलाई विदेश पठाउन सरकारले नै व्यवस्था गरे हुदैन र? यदि यसो गरेमा धेरै नेपालीहरु ठगिबाट जोगिने थिए कि?

    रुद्रबहादुर बिक/ दाङ
सबै हेर्नुहोस