MENU

विशेष

तीन वर्ष साउदीमा कमाएको पैसा पनि सकियो, हात पनि रहेन

रामप्रमेश मण्डल/सप्तरी । 

जेठ १ – ‘मैले पहिलो पटक पठाएको पैसा समाउँदा परिवार खुसी थिए । उनीहरुको अनुहार त देखिन तर बोली सुनेरै थाहा हुन्थ्यो’ गुलावचन महतो कोइरीले साउदी पुगेर पहिलो पटक पैसा पठाउँदाको अनुभव सुनाउनु भयो । अवस्था साँच्चै त्यस्तै थियो ।

घरको आर्थिक अवस्था कमजोर भएपछि कमाउने उपाय खोज्दै साउदी पुग्नु भएको थियो गुलावचन । साउदी पुगेको दुई महिनामै ३५ हजार रुपैयाँ पठाउनुभयो । तर त्यो पैसा जम्मा गर्न ठूलो मुस्किल थियो उहाँलाई । २०६९ सालमा साउदी पुगेका गुलावचनसँग कुनै सीप थिएन ।

अर्कातिर विदेशमा गर्नुपर्ने कामका बारेमा जानकारी पनि थिएन । त्यसैले कम्पनीले जे गर्न लगायो त्यही नै गर्न बाध्य हुनुभयो । कम्पनीले उहाँलाई लेवरको काम दियो । काम पनि समय समयमा परिवर्तन भइहन्थ्यो । कहिलेकाहीँ त शरीरले थेग्नै नसक्ने काम पनि दिन्थ्यो ।

तर पनि घरको बाध्यता सम्झिएर काम गरिरहनु हुन्थ्यो । ‘भनेको काम नगरेर के गरौं, जति बेला पनि घरको गरिबीले सताइ रहन्थ्यो’ गुलावचन भन्नुहुन्छ । उहाँले महिनाको १५ सय रियाल तलब पाउनुहुन्थ्यो । त्यो म्यानपावरले भनेको भन्दा कम थियो ।

तर पनि उहाँले कसैसँग केही भन्नु भएन । बरु त्यही पैसाबाट खर्च कसरी कम गर्न सकिन्छ भनेर उपाय खोज्नु हुन्थ्यो अनि जोगाउनुहुन्थ्यो । ‘मैले एक रुपैयाँ पनि फजुल खर्च गरिन’ गुलावचनले पैसा जोगाउँदाका कुरा सुनाउनुभयो । त्यसरी बचाएकै पैसा घरमा पठाउनु हुन्थ्यो । बचाएको पैसा घरमा पठाउँदा श्रीमती र छोराछोरी रमाएको सम्झिएर खुसी हुनुहुन्थ्यो ।

त्यसरी नै तीन वर्ष बिताएका गुलावचनले त्यसपछि भने परिवारसँगै बस्ने निधो गर्नुभयो । उहाँ घर फर्किने तयारीमा हुनुहुन्थ्यो । तर घर फर्किन चार महिना मात्रै बाँकी हुँदा उहाँको देब्रे हात सुन्नियो । उहाँ कम्पनीलाई भनेर जँचाउनु भयो तर समस्या कम भएन । कम्पनीले गरिदएको उपचारले निको नभएपछि उहाँ २०७२ फागुनमा नेपाल फर्किनुभयो ।

घर फर्किंदा उहाँले चार लाख रुपैयाँ लिएर आउनुभयो । त्यसअघि घरमा ६ लाख रुपैयाँ पठाउनु भएको थियो । काठमाडौं आएपछि उहाँले घर नगई महाराजगञ्जमा रहेको शिक्षण अस्पताल पुग्नुभयो हातको उपचार गर्न । पहिलेको भन्दा धेरै नै सुन्निएकाले डाक्टरले सामान्य प्रकारको अप्रेसन गरे ।

तर समस्या कम भएन झनै बढ्दै गयो । १५ दिनपछि क्यान्सर भएको थाहा भएपछि डाक्टरले उहाँको कुहिनो भन्दा तलको भाग काट्नुपर्ने बताए । ‘त्यतिबेला मेरो संसार सकियो जस्तो लाग्यो’ भन्न नपाउँदै गुलावचनको गला अवरुद्ध भयो ।

जिउडाल, रङ, वर्ण सबै उस्तै तर देब्रे हात चाहिँ आधा काटिएको छ । यस्तै अवस्थामा उहाँ सप्तरीको राजविराजमा रहेको सूचना तथा परामर्श केन्द्र राजविराजमा आइ पुग्नुभयो ।


उहाँका ३५ वर्षीया श्रीमती अनितादेवी महतो र एक छोरा छन् ।अहिले पनि चितवनमा भरतपुर क्यान्सर अस्पतालमा उपचार गराइ रहनु भएको छ । ‘एक पटक उपचार गर्न आउँदा झण्डै ३० हजार खर्च भइरहेको छ तर पनि निको होला जस्तो छैन’ गुलाबचन भन्नुहुन्छ । काठमाडौं र चितवनमा उपचार गराउँदा पाँच लाख रुपैयाँ भन्दा धेरै खर्च भईसक्यो ।

तर हात अझै निको भएको छैन् । तीन वर्षमा कमाएको सबै रकम सकिएर ऋण पनि लाग्यो भन्नुहुन्छ उहाँ । आर्थिक अवस्था सुधार्ने गुलावचनको सपना अधुरै रहयो । उल्टै घरमा पालेको गाईवस्तु बेच्दा पनि नपुगेपछि गाउँबाट पनि ऋण लिनुभएको छ । त्यसैले उहाँ सहयोगको पर्खाइमा हुनुहुन्छ ।

प्रतिक्रिया दिनुहोस

सम्बन्धित समाग्रीहरु

सबै हेर्नुहोस

विशेष

समाचार

पछिल्ला समाचारहरु
Notice, Press Release

मेरो कथा मेरो भोगाई थप सामाग्रीहरु

Download
Mobile App

मेरो पनि भन्नु छ

  • म नेपालबाट ब्याचलर इन होटल म्यानेजमेन्ट सकेर हाल दुवईमा किचनमा सेफको रुपमा कार्यरत छु। नेपालमा प्राविधिक पढाइ भएकाले होला यहाँ काम र सबै कुरा कन्ट्र्याक्टमा भनिएझैँ पाएको छु। समग्रमा भन्दा दुवई बसाई खुशीमा नै बित्दै छ। यसको मुख्य कारण भनेको मेरो दक्षता र सीप हो जस्तो लाग्छ र विदेश आउने सबैले सीप सिकेर आउँदा राम्रै सेवा सुविधा र कमाई हुने हुन्छ। साथै म सबै कानुनी प्रकृया पुर्‍याएर व्यक्तिगत श्रम स्वीकृती लिएर आएको हुँ। यो काम त्यति झन्झटिलो पनि छैन यदि सबै प्रावधान पुर्‍यायोभने। सके नेपालमै केही गरेको राम्रो। नसके सीप सिकेर विदेश आउन मेरो सुझाव। 

    नबीन अधिकारी / युएई
  • मैले CTEVT बाट इलेक्ट्रोनिक तालिम लिएको छुँ। मैले भोगेको र दखेको सरकारले तालिम दिन्छ तर नेपालमा काम नै पाइदैन। अगाडि लागेका ठेकेदारले आ-आफ्ना ब्याकतिलाई काममा लगाउछन। कतै काम पाए पनि हामिलाई सम्झौता अनुसारको तलब दिदैनन्। त्यसैले हामि जस्ता गरिब कामदारले विदेशिनु पर्छ।

    मनराज बोगटी / कुच्चि, कालिकास्थान, अछाम
  • वैदेशिक रोजगारीमा सरकार आफैले आफ्नै निगरानीमा पठाउनु पर्छ, त्यो भन्दा पहिला सरकारलाई सम्पूर्ण जानाकारी प्रशासनिक रुपमा सम्बन्धित दूतावासले गर्नुपर्छ र बढिमा २ महिनाको कमाइ सरकारले आफैले राख्नुपर्दछ। रेमिट्यान्समा चलेको देशले यति कदम चाल्न मिल्छ कि नाई? म्यानपावरले गर्ने नै ठगी हो, सबै सचेत होउँ। सबै म्यानपावर सरकारको मापदण्ड र नियमसँग चल्ने हुनुपर्दछ, ब्याक्तिगत हावी कत्ती हुनुहुन्न।  

    किरण ढुङ्गाना / युएई
  • म बाह्र बर्ष देखि कतारमा ड्राइभरको काम गर्दै आएको छुँ। प्राय कम्पनीमा भारतीय फोरम्यान हुन्छन् भने केहिमा नेपाली। जहाँ नेपाली राम्रो पदमा कार्यरत छन् त्यहाँ आफ्नै नेपाली दाजुभाइलाई दबाउने, पैसा नदिने, काममा दुःख दिने, ओभर टाइम नदिने जस्ता अती नै घटीया ब्याबहार गरि नेपालीले नेपालीलाई नै लुटिरहेका छन्।

    महेन्द्र कुमार रोक्का / कतार
सबै हेर्नुहोस