MENU

विशेष

एकीकृत बस्ती बसाएर कृषि कर्ममा इजरायलबाट फर्केका युवा

श्यामशितल परियार/उज्यालो ।                

लमजुङ, साउन २५ – मकवानपुरका कृष्णप्रसाद बजागाईं सन् २०१४ मा इजरायल जानुभयो । यहाँ स्नातक पढ्दै गर्दा कृषिसम्बन्धी ज्ञान, सीप आर्जन गर्नका लागि उहाँ साना किसान कृषि सहकारी मकवानपुर मार्फत त्यहाँ पुग्नु भएको हो । 

इजरायलको आराभा भन्ने ठाउँ पुगेपछि उहाँ दंग पर्नुभयो । आराभा भन्ने ठाउँ मरुभूमी हो । जहाँ माटो, पानी भेटिन्न । तर पनि त्यहाँ मज्जाले कृषिजन्य वस्तु उत्पादन गरिएको छ । उत्पादन मात्रै होइन, उत्पादित वस्तु अन्य देशमा निर्यात पनि गरिएको छ । राम्रो आम्दानी लिन सफल भएका छन्, त्यहाँका कृषकहरु ।

इजरायल बस्ने क्रममा उहाँले भिन्डी, खुर्सानी, लसुन, साग उत्पादन गर्ने कम्पनीमा काम गर्नुभयो । कामसँगै कमाई पनि चित्तबुझ्दै थियो । ‘मासिक ५० हजारदेखी एक लाख रुपैयाँसम्म कमाई हुन्थ्यो,’ उहाँले भन्नुभयो । राम्रो कमाई हुँदाहुँदै पनि उहाँलाई इजरायलमै बस्न मन मानेन । उहाँमात्र नभई इजरायल पुगेका कृषिसम्बन्धी पढ्दै गरेका, काम गर्दै गरेका विभिन्न जिल्लाका ५३ जना युवाको मनले परदेशमा बस्न चाहेन । त्यसपछि उनीहरुले आपसमा सल्लाह गरेर नेपाल फर्कने निधो गरे । 

नेपाल फर्किएपछि तीन करोड रकम संकलन गरे । अनि योजना बन्यो, लमजुङमा व्यावसायिक कृषि कर्म गर्ने । सुरुमा आराभा नेपाल मोर्डन एग्रिकल्चर कम्पनी लिमिटेड दर्ता गराए । कृषि कर्मका लागि उनीहरुको रोजाइमा पर्‍यो, लमजुङको सुन्दरबजार नगरपालिका ३ चन्द्रेश्वर जल्केनी ।   

‘लमजुङ आफैमा कृषिको सम्भावना बोकेको जिल्ला, झनै यस क्षेत्र हलोक्रान्ति गरी कृषि क्रान्तिको सुरुवात गरेको जिल्ला, त्यसैले हाम्रो रोजाइमा पर्‍यो लमजुङ,’ कम्पनीका अध्यक्ष विनोद घिमिरेले बताउनुभयो । ७ वर्षसम्म इजरायलमा अध्यापनसँगै कृषिसम्बन्धी काम गरेका घिमिरेले देश विदेशमा रही कृषि क्षेत्रमा काम गरेका, यससम्बन्धी ज्ञान भएका, पढेलेखेका व्यक्तिले नै कृषिमा लाग्नुपर्छ भनेर आफूहरु कृषि कर्ममा लागिपरेको बताउनुभयो ।

‘इजरायलको आराभा जुन मरुभूमी हो, जहाँ पानी, माटो अन्यत्रबाट ल्याई आधुनिक तरिकाले खेती गरिएको छ, राम्रो आम्दानी गरिएको छ, व्यावसायिक कृषि कर्म मरुभूमीमा सम्भव छ भने हाम्रो देशमा किन सम्भव नहुने,’ उहाँले थप्नुभयो, ‘विदेशमा सिकेको सीप, नेपालमै पोख्ने हेतुले हामी युवाहरु विदेशी मोह त्यागेर नेपाल फर्कियौं, अहिले कृषि व्यवसाय सुरु गर्दैछौं ।’ 

उहाँका अनुसार कम्पनीमा हाल ९४ जना आवद्ध छन् । उनीहरुले जल्केनीमा १० हजार कुखुरा अट्ने क्षमताको आधुनिक खोर, साढे ८ रोपनी जग्गामा बेमौसमी तरकारी खेती गर्ने ग्रिन हाउसका साथमा प्लाष्टिक टनेल र गाईगोठ पनि निर्माण गरेका छन् । अहिले दुई सय २० रोपनी जग्गामा उनीहरुले एकीकृत कृषि बस्ती निर्माण गरेका छन् ।   

‘हाम्रो लक्ष्य अनुसार काम गर्न झण्डै ६ सय रोपनी जग्गा आवश्यकता पर्छ,’ घिमिरेले भन्नुभयो । सुरुको चरणमा १७ करोड लगानी गर्ने हाम्रो अनुमान छ । अहिले थप भौतिक संरचना निर्माणको काम भईरहेको छ । युवाहरुले भोटेओडारमा पनि डेरी सञ्चालन गरेका छन् । कम्पनीले अबको १० वर्षमा सातै प्रदेशमा कृषिको काम अघि बढाउने पनि कम्पनीमा आवद्ध युवाहरुले बताएका छन् । 

‘किसानको छोरो, देश नै कृषिमा आश्रित छ, यहाँ ७० देखी ७५ प्रतिशत कृषिमा लागेका छन्, तर हामी कृषि उत्पादनमा आत्मनिर्भर बन्न सकेका छैनौं,’ उहाँले भन्नुभयो, ‘इजरायलले कसरी कृषि क्षेत्रमा विकास गरेको छ, कसरी आधुनिक तरिकाले कृषि पेशा अँगाल्न सकिन्छ भन्ने ज्ञान, सीप लिन हामीजस्ता थुप्रै युवा इजरायल पसेका हौं, सिकेका सीप देशकै माटोमा पोख्न हामी कृषि क्षेत्रमा लागेका हौँ,’ कम्पनीका सञ्चालक बजगाईंले बताउनुभयो । 

‘देशकै माटोमा जानेको सीप बगाउन स्वदेश फर्कियौं,’ कम्पनीका सञ्चालक धादिङका देवराज आचार्यले बताउनुभयो ।   उनीहरुले सञ्चालनमा ल्याएको एकीकत कृषि बस्तीमा पुगी इजरायली राजदूत यारोन मायरले विदेशमा सिकेको सीप स्वदेशमै खर्चिएकोमा खुसी व्यक्त गर्नुभयो । 

यसैगरी, सांसद चन्द्रवहादुर कुँवर, जमीन्द्रमान घले, डा. भीष्मनाथ अधिकारी, सुन्दरबजार नगरपालिकाका मेयर जनकराज मिश्र लगायतले युवाहरुको उद्यमलाई स्थानीयले पनि सघाउनुपर्ने विचार राखेका थिए । व्यवसाय सञ्चालनका लागि आइपर्ने समस्या समाधानका लागि आफूले सहयोग गर्ने उनीहरुले बताएका छन् ।     

प्रतिक्रिया दिनुहोस

सम्बन्धित समाग्रीहरु

  • मरिसके भनेका श्रीमानसँग भिडियो कल

    गएको मंसिर ६ गते भने बिमलाले श्रीमानसँग भिडियोमै कुरा गर्नुभएको छ । काठमाडौं गएका बेला उहाँले श्रीमानलाई हेरेरै गफ गर्नुभयो । त्यति बेला पनि उहाँ हास्न सक्नुभएन । ‘दाँत देखाउन मन लागेन, आँसु झारिन मन कुँडिएको थियो ।’ बिमला भन्नुुहुन्छ ।

  • १८ वर्ष हराएकी सरस्वती घर फर्किंदा...(भिडियोसहित)

    उफ्रिदै, दौडदै कबड्डी खेलेको सरस्वतीको माइतको आँगनमा अहिले चिल्ला गाडी कुद्न थालेका थिए । माइती गाउँको जवानी चढेको थियो तर भाइबुहारीको उमेर ढल्किएको थियो । भाइहरुको मात्र हैन, १८ बर्षपछि घर फर्केकी सरस्वतीको पनि रुपरंग फेरिएको थियो

  • २३ वर्ष भयो निमकुमार कुवेत गएको, बाँचे मरेको पत्तो छैन

    मोवाइलको सुविधा भएपछि परिवारसँग टाढा भएकाहरु दिन दिनमा अनि छिनछिनमा कुरा गर्छन । तर चिठ्ठी पठाउने जमानामा विदेश गएका निमकुमार भने मोवाइलको जमाना आएपछि बेपत्ता छन् । त्यो पनि कुवेतमा ।

  • ​कम्पनीकै कारण ‘ओभरस्टे’ हुँदा युएईमै अड्किए तीन युवा, कमाएको पैसा अदालत धाउँदा सक्कियो

    साहुले भनेको समयमा पनि भिसा नलगाइदिएपछि रमेशसँगै काठमाडौंको बुढानिलकण्ठका राजन बस्नेत र राजेन्द्र पण्डितलाई झस्का पस्यो । ओभरस्टेको समय बढ्दै गएकाले विभिन्न माध्यमबाट बुझ्दा उहाँहरुले आफूले काम गरिरहेको लुइस रेष्टुरेन्ट क्याफे अध्यागम विभागको कालो सूचीमा परेकाले भिसा दिलाउन नसकेको थाहा पाउनुभयो ।

सबै हेर्नुहोस

विशेष

समाचार

पछिल्ला समाचारहरु
Notice, Press Release

मेरो कथा मेरो भोगाई थप सामाग्रीहरु

Download
Mobile App

मेरो पनि भन्नु छ

  • खासै त समस्या छैन तर यसो जानेको कुरो गरुम् भनेर मेरो अनुभव यस्तो छः -भाषाको समस्या,  -भनेको काम नभइ अर्को काममा लगाउने, -कम्पनी राम्रो पर्‍यो भने ठिकै हुन्छ खराब पर्‍यो भने बर्बाद नै हुन्छ, -तोकेको सेलरी भन्दा कम, -यदि पहिलो चोटि विदेश हिड्नु हुदैछ भने अलिकती भए पनि भाषा जान्नुहोस्

    अबिर मान लिम्बु / साउदी अरब
  • हामीहरूलाई मलेसिया आएको ३ महिना भयो। हामीहरूले सम्झौता अनुसार  तलब पाएका छैनौं। काम अनुसार पैसा पाएका छैनौं। बरू उल्टै पैसा पनि काट्यो। हामीहरू लालधनुष म्यानपावरबाट आएका हौं। हामीहरू यहाँ बाङ्गी प्लासटिक टेक्निक कम्पनीमा  आएका छौं। हामीहरू २७ जनाको समुह छ। सबैको ५०० को दरले पैसा काटिरहेको छ। हामीहरू नेपालमा एक लाख ३० हजार तिरेर आएका हौं। कम्पनीलाई गुनासो गर्दा त्यो पैसा नेपालकै म्यानपावरले लिन्छ र यहाँको नेपाली दलालले खान्छन् भन्छ।  पसिना चुहाएर काम गर्छौं हामीहरू पैसा खान्छन् यीनीहरू। हामीहरूको यो ठूलो समस्या हो यो कुरा सरकारी निकायसम्म पुगोस् भन्ने हामीहरू आश राखेका छौं।

    दुर्गानन्द मंडल / सेलेङगर , मलेसिया
  • कामदारको सुरक्षा गर्छु भनेर त बोल्ने मात्रै हुन् । काम कसैले गर्दैनन् । मलाई नै काठमाडौको म्यानपावरको बुटवलमा रहेको शाखाले आजभन्दा २ महिना अघि एक लाख १० हजार लिएर इलेक्ट्रिकल हेल्पर भनेर कतार पठायो । तर कतार पुगेपछि मैले भनेको काम र तलब पाईन् । म्यानपावर र सरकारी निकायले एक अर्कालाइ दोष लगाएर तर्किन खोज्छन् । म्यानपावर कहिले जिम्मेवार हुने अनि सरकारी निकायले कामदारलाई परेको पीडा कहिले बुझ्ने ? 

    ठाकुरप्रसाद तिवारी
  • कामदारको अवस्था नाजुक रहेका बेलामा दिवस मनाउनु र कामदारका अधिकारका कुरा गर्नुको कुनै अर्थ छैन । उहाँले हजारौ नेपली कामदार जो आफ्नो अधिकार नपाएर खडिको तातो मरुभुमी मा घोडाले खाने चना खानाको रुपमा खादै रगतको पसिना बगाउदै छन । तर न त भने बमोजीम तलब पाउछन, न त करार अबधि मा मेनपावरलाई बुझाएको ऋणको चर्को ब्याजनै तिर्न सक्छन ? फर्केर आउदा न त घर रहन्छ न जग्गा ? यस्तो अबस्थामा दिबस मनाउनु ति पिडित कामदारको पिडामा उत्सब मनाउनु हो ।

    ​दिलु घर्तीमगर
सबै हेर्नुहोस