MENU

विशेष

हरिको मलेसिया यात्रा : जाँदा सपनाको भारी, फर्किंदा ऋणको

लिला निरौला/खोटाङ

साउन २८ – खोटाङको रुपाकोट मझुवागढीका हरी भट्टराईलाई मलेसिया पुग्दा कम्ता खुसी लागेको थिएन । परिवारसँग टाढिँदाको पीडा भएपनि केही समयपछि परिवारका लागि खुसी लिएर आउने सपनाले उहाँको मन भरिएको थियो । 

उहाँको तीन छोरालाई बोर्डिङ स्कुल पढाउने ठूलो रहर थियो । तर घरमै बसेर त्यो सम्भव थिएन् । आफन्तै पर्ने दलालले विदेश गए एक महिनामै धेरै कमाइ हुने बताएपछि उहाँले विदेश जाने निर्णय गर्नुभयो ।

हरि २०७१ सालमा मलेसिया जानुभयो  । मलेसिया जान उहाँले दलाललाई ऋण काढेर एक लाख ३० हजार रुपैयाँ बुझाउनुभयो । दलालले काम र कमाई राम्रो हुन्छ भनेपछि उहाँले दलालले मागे अनुसार कै पैसा बुझाउनुभएको थियो ।

मलेसिया पुगेको केहीदिनमा उहाँले काम थाल्नुभयो । काम र दाम दलालले नेपालमा भने झैं काम पाउनुभयो । कम्पनीले तलव पनि १४ सय रिगिंट दिने बताएको थियो । सबैकुरा आफूले भने झैं भएपछि खुसीले हरिको भईँमा खुट्टा थिएनन् ।

त्यो कम्पनीमा हरि सहित ६५ जना नेपालीले काम गर्थे । परदेश भएपनि धेरैजना नेपाली भएकाले उहाँलाई परदेश जस्तो लागेन । तर त्यो धेरै रहेन । मलेसिया पुगेको भोलिपल्टबाटै कम्पनीले सबै जनाको पालै पालो मेडिकल जाँच गर्न थाल्यो ।

हरिभन्दा अघि मेडिकल जाँच गर्नेहरु सफल भए तर उहाँ असफल हुनुभयो । ‘मेडिकल गर्दा छातीमा दाग देखायो, दुईचार दिनमा निको होला भनें तर के हुन्थ्यो र,’ हरिले भन्नुभयो । 

कम्पनीले मेडिकल अनफिट भएपछि काममा नआउनु भनेपनि काममा जान छोड्नुभएन । सोचेजस्तो भएन । दाग पनि निको भएन । कम्पनीले उहाँलाई २२ दिन पछि नेपाल फर्काइदियो । त्यो पनि त्यही २२ दिन काम गरेको पैसाले टिकट काटेर ।

‘मलाई मात्र भाग्ले ठग्यो ।’ हरि भन्नुहुन्छ, ‘जानेबेला मेडिकल गर्दा केही खराव देखाएको थिएन त्यहाँ पुगेपछि के भयो खै ।’ हरिका सबै सपना चक्नाचुर भए । सपना पूरा नभएर त केही थिएन विदेश जाँदा काढेको ऋण कसरी तिर्नेे । हरिलाई यही चिन्ताले सताइरहन्छ ।  सपनाको भारि बोकेर मलेसिया गएका हरि एकलाख तीस हजार ऋणको भारी बोकेर फर्किनुभयो ।

हरि मलेसियाबाट फर्किएको तीन वर्ष भयो । उहाँले त्यो बेला लागेको ऋण तिर्न सक्नुभएको छैन् । एक लाख तीस हजार ऋण ब्याज सहित हिसाव गर्दा अहिले ठ्याक्कै दोब्बर भएको छ । 

नेपाल फर्किएर हरिले म्यानपारसँग पैसा त उठाउनुभयो । तर म्यानपावरले टिकट र मलेसिया बस्दाको पैसा भन्दै आधा मात्रै फिर्ता दियो । उहाँले नेपालमै बसेर केही गर्न पनि सक्नुभएको छैन् । ‘हातमा नगद छैन । पहिले कै ऋणले खाएको छ फेरि ऋण पत्याउनन् के गर्नु’ हरिले गुनासो गर्नुभयो ।

तीन छोरा पढाउन अनि घर व्यवहार राम्रो बनाउनका लागि उहाँ फेरि पनि विदेश जाने सोचमा हुनुहुन्छ । तर पहिले जसरी नबुझी जाने भन्दा पनि राम्रोसँग स्वास्थ्य जाँच गराएर विदेश जाने उहाँ बताउनुहुन्छ । 

 

प्रतिक्रिया दिनुहोस

सम्बन्धित समाग्रीहरु

सबै हेर्नुहोस

विशेष

समाचार

पछिल्ला समाचारहरु
Notice, Press Release

मेरो कथा मेरो भोगाई थप सामाग्रीहरु

Download
Mobile App

मेरो पनि भन्नु छ

  • म बाह्र बर्ष देखि कतारमा ड्राइभरको काम गर्दै आएको छुँ। प्राय कम्पनीमा भारतीय फोरम्यान हुन्छन् भने केहिमा नेपाली। जहाँ नेपाली राम्रो पदमा कार्यरत छन् त्यहाँ आफ्नै नेपाली दाजुभाइलाई दबाउने, पैसा नदिने, काममा दुःख दिने, ओभर टाइम नदिने जस्ता अती नै घटीया ब्याबहार गरि नेपालीले नेपालीलाई नै लुटिरहेका छन्।

    महेन्द्र कुमार रोक्का / कतार
  • साउदी अरेबियामा आजिवन जेल परेका स्थानेस्वरलाई बचाउ अभियान नै चलाइदै रहेछ, राम्रो कुरा हो। बिगतमा पनि अमर राई र बमबहादुरको लागि चाहिने भन्दा धेरै रकम संकलन भएको थियो। अझ एकजनाको त पुरै ब्लडमनि अज्ञात ब्यक्तिले दिएको थियो। त्यो पैसा अहिले कहाँ र कोसँग छ ? त्यस्को सोधी खोजी कसले गर्ने ? यदि त्यो पैसा त्यस्तै निर्दोशलाई बचाउन राखिएको हो भने त्यसबाटै स्थानेस्वरलाई बचाउन सकिँदैन र ?

    दुर्गेस सापकोटा
  • मलेसियामा न त कानुनसम्बन्धी कुनै भरपर्दो निकाए नै छ जस्ले कामदारका हितमा सघाओस् न त भनेजस्तो तलब सुबिधानै। अन्तराष्ट्रीय नियम अनुसार श्रमिकहरुको न्युनतम कामगर्ने समय र महिनाभरी पर्ने पब्लिक डे र अन्य बिदाको त कुनै अर्थ नै छैन। न त कम्पनीले दिन मान्छ, न यहाँको सरकारी निकायबाट छानबिन नै हुन्छ। दिनरातको असुरक्षित बातावरणमै दुःखमा दिन बिताउन बाध्य छ्न् यहाँ कार्यरत अधिकांश नेपाली कामदारहरु। नेपालसरकारको त कुरै नगरौँ, दुतावासले सहयोग गर्ला सोच्योकी बिचौलियालाई ठिक्क पारिन्छ।

    करन महरा / मलेसिया
  • मलेसियामा सुरक्षा गार्ड कम्पनीले श्रम सम्झौतामा उल्लेख  भए अनुसारको न काम दिन्छ, न त  तलब नै। आफ्नो ब्यक्तिगत सुरक्षाको त कुरा नै नगरौं। त्यस्तै परे आफ्नो कम्पनीको मानिसले नै कुन बेला मान्छे र पुलिस लगाएर कुटाउन बेर लगाउदैन। हामी श्रमिकले त नेपालका म्यानपावरलाई एक देखि दुई लाख सम्म बुझाएका हुन्छौं। मलेसियामा बेसिक नौं सय रिङ्गिट  गरी जम्मा १६ सय हुन्छ। होस्टेल, लेबि, ड्रेस अनि यातायातको पैसा कट्दा र खाना खाँदा मुस्किलले एक बर्षमा ऋण तिरिएला। बरु यो भन्दा नेपाल सकारले मालेसियामा कामदार पठाउन बन्द गरेर विकल्प खोज्नुपर्छ। किनकि नेपालको दूतावासले पनि दीर्घकालीन समाधान भन्दा कामदारलाई  थम्थमाउने तिर मात्र लागेको देखिन्छ।

    ठाकु योञ्जन / मलेसिया
सबै हेर्नुहोस