MENU

विशेष

छोरा मलेसियामा हराए, १५ हजार नहुँदा इद्रिसले अप्रेसन गर्न पाएनन्

दुर्गाप्रसाद भट्टराई/सर्लाही 

भदौ २८ – सर्लाहीको लक्ष्मीपुर–७ मा माटोको घरको मझेरीको एउटा कुनामा खाट छ । खाटमा राखिएको कपडामा अडेस लागेर बसेका छन इद्रिस मन्सुर । इद्रिस अहिले नियमित दमको औषधी खाइरहनुभएको छ । दमले सताएको दुई वर्ष भयो । दमले त सताएको थियो नै त्यसमाथि हाइड्रोसिलको समस्या पनि थपियो । 

एक पटक उपचार गर्न जानुभएको पनि हो । डाक्टरले दमका लागि औषधी अनि हाइड्रोसिलका लागि अप्रेसन गर्नुपर्ने भन्दै १५ हजार रुपैयाँ लाग्ने बताए । तर इद्रिससँग त्यै १५ हजार रुपैयाँ पनि छैन । ‘उपचार गर्ने पैसा नभएपछि रोग पालेर बस्नु परेको छ ।’इद्रिस भन्नुहुन्छ । 

हुन त इद्रिसका दुई जना छोरा । दुवै जना विदेशमा छन् । कान्छो छोरा गम्सेद मलेसियामै हराए अनि साउदी गएका गम्सेदका दाई खुसैद पनि भाइ हराएपछि उसको पनि ऋण तिर्नु परेपछि बुवाआमासँग टाडिएका छन् । 

गम्सेद मलेसिया गएको नौ वर्ष भयो । उनलाई गाउँकै एजेण्ट रहमत मन्सुरले लुगा सिलाउने काम भन्दै दुई लाख ३० हजार लिएर पठाएका थिए । मलेशिया पुगेको एक वर्षसम्म गमसेदले फोन गरिरहेका थिए । तीन पटक गरेर एक लाख ४० हजार रुपैयाँ  पठाए पनि  । तर त्यो पैसाले ऋण चुक्ता भएन घट्यो मात्रै । किनकी २ लाख ३० हजारको व्याज बढिरहेको थियो । 

भाइ मलेसियामै हराएपछि खुसैद साउदी अरब जानुभयो । साउदी पुग्दा खुसैदको टाउकोमा आफ्नो एक लाख दश हजार सँगै भाइले तिर्न बाँकी एक लाख ऋण थियो । लेवरको  काममा गएका खुसैदलाई दुई भाइको ऋण तिर्न दुई वर्ष लाग्यो । 

ऋण त तिर्नुभयो तर बुवाआमासँग अहिले पनि टाढा हुनुभएको छ । पैसा पठाउनुहुन्छ तर श्रीमतीलाई मात्रै । ‘दुईतिरको ऋणले तनाव भएर त होला नी अचेल हामीसँग बोल्दैन’ इद्रिसले दुख मनाउ गर्नुभयो । 

इद्रिसका श्रीमान श्रीमती वल्लो कोठामा बस्छन अनि बुहारी पल्लो कोठामा । साउदीबाट एक पटक छोरा आउञ्जेल त बुहारीले पनि राम्रै गर्थिन तर अहिले बुहारीको व्यावहार फेरिएको इद्रिसको गुनासो छ । ‘अरु त परैको कुरा खाइस कि खाइनस भनेर पनि वास्ता गर्दिन’ इद्रिसकी श्रीमती अस्मा खातुनले भन्नुभयो ‘त्यसैले कहिलेकाहीँ त मागेर पनि खानु परिरहेको छ ।’

विदेश गएको एउटा छोरा हराए अनि अर्का छोराको कमाई ऋण तिर्दैमा ठिक्क भएपनि इद्रिसका श्रीमान श्रीमती दैनिक ज्यालादारीको काम गरेर खाने खर्च जुटाउँथे तर एक त उमेरले पाको अनि रोगले पनि थलिएपछि न काम गर्न सक्छन न त कसैले पत्याउँछन नै । त्यसैले बुहारीले नदिएको बेलामा मागेर खानुभन्दा अर्काे उपाए छैन उहाँहरुसँग ।

उपचार गर्न पाए काम गरेर भएपनि खान सकिन्थ्यो भन्ने आँट लिएर इद्रिस तत्कालिन गाविसमा पनि जानुभएको थियो । तर गाविसका प्रतिनिधिले सहयोग गर्ने पैसा नभएको भन्दै फर्काइदिएपछि अहिले सहयोगी मनको पखाईमा हुनुहुन्छ । ‘कसैले सहयोग गरिदिए मेरो धर्मपनि उसैलाई लाग्ने थियो’ इद्रिस भन्नुहुन्छ ‘यदी यसको (हाइड्रोसिल) अप्रेसन गर्न सकिएन भने त साथी बनाएर लैजाला जस्तो छ ।’

 

प्रतिक्रिया दिनुहोस

सम्बन्धित समाग्रीहरु

सबै हेर्नुहोस

विशेष

समाचार

पछिल्ला समाचारहरु
Notice, Press Release

मेरो कथा मेरो भोगाई थप सामाग्रीहरु

Download
Mobile App

मेरो पनि भन्नु छ

  • खासै त समस्या छैन तर यसो जानेको कुरो गरुम् भनेर मेरो अनुभव यस्तो छः -भाषाको समस्या,  -भनेको काम नभइ अर्को काममा लगाउने, -कम्पनी राम्रो पर्‍यो भने ठिकै हुन्छ खराब पर्‍यो भने बर्बाद नै हुन्छ, -तोकेको सेलरी भन्दा कम, -यदि पहिलो चोटि विदेश हिड्नु हुदैछ भने अलिकती भए पनि भाषा जान्नुहोस्

    अबिर मान लिम्बु / साउदी अरब
  • हामीहरूलाई मलेसिया आएको ३ महिना भयो। हामीहरूले सम्झौता अनुसार  तलब पाएका छैनौं। काम अनुसार पैसा पाएका छैनौं। बरू उल्टै पैसा पनि काट्यो। हामीहरू लालधनुष म्यानपावरबाट आएका हौं। हामीहरू यहाँ बाङ्गी प्लासटिक टेक्निक कम्पनीमा  आएका छौं। हामीहरू २७ जनाको समुह छ। सबैको ५०० को दरले पैसा काटिरहेको छ। हामीहरू नेपालमा एक लाख ३० हजार तिरेर आएका हौं। कम्पनीलाई गुनासो गर्दा त्यो पैसा नेपालकै म्यानपावरले लिन्छ र यहाँको नेपाली दलालले खान्छन् भन्छ।  पसिना चुहाएर काम गर्छौं हामीहरू पैसा खान्छन् यीनीहरू। हामीहरूको यो ठूलो समस्या हो यो कुरा सरकारी निकायसम्म पुगोस् भन्ने हामीहरू आश राखेका छौं।

    दुर्गानन्द मंडल / सेलेङगर , मलेसिया
  • कामदारको सुरक्षा गर्छु भनेर त बोल्ने मात्रै हुन् । काम कसैले गर्दैनन् । मलाई नै काठमाडौको म्यानपावरको बुटवलमा रहेको शाखाले आजभन्दा २ महिना अघि एक लाख १० हजार लिएर इलेक्ट्रिकल हेल्पर भनेर कतार पठायो । तर कतार पुगेपछि मैले भनेको काम र तलब पाईन् । म्यानपावर र सरकारी निकायले एक अर्कालाइ दोष लगाएर तर्किन खोज्छन् । म्यानपावर कहिले जिम्मेवार हुने अनि सरकारी निकायले कामदारलाई परेको पीडा कहिले बुझ्ने ? 

    ठाकुरप्रसाद तिवारी
  • कामदारको अवस्था नाजुक रहेका बेलामा दिवस मनाउनु र कामदारका अधिकारका कुरा गर्नुको कुनै अर्थ छैन । उहाँले हजारौ नेपली कामदार जो आफ्नो अधिकार नपाएर खडिको तातो मरुभुमी मा घोडाले खाने चना खानाको रुपमा खादै रगतको पसिना बगाउदै छन । तर न त भने बमोजीम तलब पाउछन, न त करार अबधि मा मेनपावरलाई बुझाएको ऋणको चर्को ब्याजनै तिर्न सक्छन ? फर्केर आउदा न त घर रहन्छ न जग्गा ? यस्तो अबस्थामा दिबस मनाउनु ति पिडित कामदारको पिडामा उत्सब मनाउनु हो ।

    ​दिलु घर्तीमगर
सबै हेर्नुहोस