MENU

विशेष

आमाको मृगौला फेरेर फेरि दुवई पुगेका रबिन्द्रलाई दोश्रो पटक दिदीले बचाइन्

तपेन्द्र विष्ट/उज्यालो । 

डडेल्धुरा, भदौ २८ - पोखराको लेकसाइडमा रोजगारी खोज्दैडिंडेका रबिन्द्र गुरुङले आफूले खोजेजस्तो काम पाउनु भएन । २०४८ सालमा एसएलसी फेल भएपछि पढाई छोड्नु भएको थियो । 

पढाई छोडेपछि ६ महिना होटलमा भाँडा माझ्नुभयो । भाँडा माझ्दाको कमाई थोरै थियो । केहि वर्ष भाँडामाझ्ने काम गरेपछि उहाँले काम फेर्नुभयो । पछि ट्राभल एजेन्सीमा पर्यटकलाई बाटो देखाउने काम गर्न थाल्नुभयो । 

तर त्यो काममा पनि लामो समय टिक्न सक्नुभएन । काठमाडौं गएर म्यानपावर कम्पनीमा काम गर्न थाल्नुभयो । म्यानपावरमा काम गर्दागर्दैं उहाँको सोच बदलियो र  काम थालेको ८ महिना नबित्दै रोजगारीका लागि दुवई जानुभयो । 

तर दुवईमा लामो समय काम गर्न आफ्नै शरिरले धोखा दियो । दुवई पुगेको डेढ वर्ष भएको थियो । मृगौलामा समस्या देखिएपछि फर्किनु पर्‍यो कमाई भएन । अलिअलि कमाएको रकम आफ्नो उपचारमा सकियो । घर फर्किएपछि उपचारका लागि भारत जानुभयो । भारत गएर आमाको मृगौला आफ्नोमा लगाउनुभयो ।

आमाको मृगौला लगाएर जीवन पाएका रबिन्द्र फेरि पनि विदेश जानुभयो । २०५३ सालमा उहाँको दोश्रो दुवई यात्रा तय भएको थियो । 

दुवईका बिभिन्न कम्पनिमा काम गर्दा उहाँले मासिक सरदर ४० हजार रुपैयाँ  कमाउनुभयो । दुवईमा काम गरेको पनि ९ वर्ष लागेको थियो । उहाँ अचानक फेरि बिरामी हुनुभयो । अस्पतालमा जाँच गराउँदा थाहा भयो फेरि पनि मृगौलामा समस्या आएछ । 

रबिन्द्र जीवनसँग हारिसक्नु भएको थियो । रबिन्द्र भन्नुहुन्छ, ‘त्यतिबेला आत्मा हत्या गर्ने सोचेको थिएँ । अब बाँच्ने मन मरिसकेको थियो ।’ 

तर त्यतिबेलै नेपालबाट दिदीको फोन आयो । दिदीले सम्झाई बुझाई गर्नुभयो । रबिन्द्र फेरि पनि पहिलेकै जस्तो रोग लिएर फर्किनुभयो । पहिले आमाको मृगौला पाएर बाँचेका रबिन्द्रलाई दोश्रो पटक नेपाल फर्किएपछि दिदीले मृगौला दिएर बचाउनुभयो । 

‘गरिबिकै कारण पैसा नभएर अस्पतालमा बिरामीले आत्महत्या गरेको मैले देखेको छु’ रबिन्द्रले भन्नुभयो,  ‘यति धेरै खर्चहुन्छ भन्ने थाहा पाएको भए म पनि बाँच्दिनथें ।’ 

जीवनदेखि पटक पटक हारेका रबिन्द्र नयाँ जीवन पाएपछि फेरि पोखराको लेक साइडमै पुग्नुभयो । पोखरामा कुखुरा पाल्ने योजना परिवारमा सुनाउनुभयो । तर रोग सर्छ भनेर परिवारले रबिन्द्रलाई त्यो व्यवसाय गर्न दिएनन् । 

पोखराको लेक साइडमा सानो रेस्टुरेन्ट सञ्चालन गर्नुभयो । त्यसले राम्रो आम्दानी हुन थालेपछि रबिन्द्रका रेस्टुरेन्ट थपिए । पोखरामै तीनवटा रेस्टुरेन्ट चलाउनुभयो । पटक पटक जीवन दिएका परिवारले उहाँलाई व्यवसायमा पनि सहयोग गरे । 

१४ वर्ष वैदेशिक रोजगारीमा बस्दा उहाँले दुईटा मृगौला गुमाउनु पर्‍यो । कमाएको रकम पनि त्यसैमा सकियो र उल्टै ऋण थपियो । अहिले त लेखनाथ नगरपालिका २२ को कालावाङमा होमस्टे पनि सञ्चालन गर्नुभएको छ । 

तीन वर्ष पहिले खोलेको होमस्टेबाट अहिले मासिक १ लाख रुपैयाँ आम्दानी हुन्छ । विदेशमा हुँदाको काम र कमाई सँग अहिलेको अवस्था तुलना गर्नै नसकिने फरक रहेको उहाँ बताउनुहुन्छ । छोरा छोरी पोखरामा पढ्छन् । उहाँ आमासँग होमस्टेमा बस्नुहुन्छ । अहिले त रबिन्द्रकाे स्वास्थ्य पनि राम्रो छ कमाई पनि । 

 

प्रतिक्रिया दिनुहोस

सम्बन्धित समाग्रीहरु

  • कुवेतमा दुर्घटनामा परेपछि महेन्द्रको मानसिक स्थिती गुम्यो

    कुवेतमा दुर्घटनामा परेका नवलपरासीका महेन्द्र हरिजनले मानसिक सन्तुलन गुमाएका छन् । दुर्घटना टाउको चोट लागेका उनको स्मरण शक्ति गुमेको कुवेतको फर्वानिया अस्पतालका डाक्टरले जनाएका छन् । दुर्घटनामा परेका महेन्द्रलाई प्रहरीले उद्दार गरी अस्पताल पुर्‍याएकाे थियो ।

  • परदेशको कमाईको डेढ करोड समाजसेवामा

    सानै उमेरदेखि गीत–संगीत र समाजसेवामा रुचि राख्ने पोखरेलले अष्ट्रेलियामा कमाएको पैसा जन्मभूमिको सेवामा खर्च गरिरहनुभएको छ । सामाजिक क्षेत्रमा सहयोगकै लागि करिब एक दशकको अवधिमा डेढ करोड रुपैयाँ भन्दा बढी खर्च भइसकेको पोखरेलले बताउनुभयो ।

  • ​पाँच पटक विदेश जाँदा ऋण घटेन बढ्यो, तिर्ने उपाय छैन

    खोटाङको रुपाकोट मझुवागढी १० पाथेकाका मंगल भुजेल त्यति बेला कक्षा ८ मा पढ्दै हुनुहुन्थ्यो । १६ वर्ष मात्रै पुगेका मंगललाई कतारमा रहेका दाई नाता पर्ने व्यक्तिले विदेश जान उकासेपछि उहाँले उमेर बढाएर नागरिकतासँगै पासपोर्ट पनि बनाउनुभयो ।

  • ​विदेशबाट घर फर्किंदा यी बस्तु ल्याए भन्सारले जफत गर्छ ! नियम थाहा पाउनुहोस्

    दसैं नजिकिएसँगै वैदेशिक रोजगारीबाट विदामा घर फर्किने परदेशीको संख्या बढेको छ । परदेशमा दुःख गरेर कमाएको पैसाले घर फर्किंदा ल्याउने सामानको भन्सार नियम थाहा नपाउँदा कतिपयको सामान नै जफतमा पर्ने गरेको छ ।

सबै हेर्नुहोस

विशेष

समाचार

पछिल्ला समाचारहरु
Notice, Press Release

मेरो कथा मेरो भोगाई थप सामाग्रीहरु

Download
Mobile App

मेरो पनि भन्नु छ

  • म बाह्र बर्ष देखि कतारमा ड्राइभरको काम गर्दै आएको छुँ। प्राय कम्पनीमा भारतीय फोरम्यान हुन्छन् भने केहिमा नेपाली। जहाँ नेपाली राम्रो पदमा कार्यरत छन् त्यहाँ आफ्नै नेपाली दाजुभाइलाई दबाउने, पैसा नदिने, काममा दुःख दिने, ओभर टाइम नदिने जस्ता अती नै घटीया ब्याबहार गरि नेपालीले नेपालीलाई नै लुटिरहेका छन्।

    महेन्द्र कुमार रोक्का / कतार
  • साउदी अरेबियामा आजिवन जेल परेका स्थानेस्वरलाई बचाउ अभियान नै चलाइदै रहेछ, राम्रो कुरा हो। बिगतमा पनि अमर राई र बमबहादुरको लागि चाहिने भन्दा धेरै रकम संकलन भएको थियो। अझ एकजनाको त पुरै ब्लडमनि अज्ञात ब्यक्तिले दिएको थियो। त्यो पैसा अहिले कहाँ र कोसँग छ ? त्यस्को सोधी खोजी कसले गर्ने ? यदि त्यो पैसा त्यस्तै निर्दोशलाई बचाउन राखिएको हो भने त्यसबाटै स्थानेस्वरलाई बचाउन सकिँदैन र ?

    दुर्गेस सापकोटा
  • मलेसियामा न त कानुनसम्बन्धी कुनै भरपर्दो निकाए नै छ जस्ले कामदारका हितमा सघाओस् न त भनेजस्तो तलब सुबिधानै। अन्तराष्ट्रीय नियम अनुसार श्रमिकहरुको न्युनतम कामगर्ने समय र महिनाभरी पर्ने पब्लिक डे र अन्य बिदाको त कुनै अर्थ नै छैन। न त कम्पनीले दिन मान्छ, न यहाँको सरकारी निकायबाट छानबिन नै हुन्छ। दिनरातको असुरक्षित बातावरणमै दुःखमा दिन बिताउन बाध्य छ्न् यहाँ कार्यरत अधिकांश नेपाली कामदारहरु। नेपालसरकारको त कुरै नगरौँ, दुतावासले सहयोग गर्ला सोच्योकी बिचौलियालाई ठिक्क पारिन्छ।

    करन महरा / मलेसिया
  • मलेसियामा सुरक्षा गार्ड कम्पनीले श्रम सम्झौतामा उल्लेख  भए अनुसारको न काम दिन्छ, न त  तलब नै। आफ्नो ब्यक्तिगत सुरक्षाको त कुरा नै नगरौं। त्यस्तै परे आफ्नो कम्पनीको मानिसले नै कुन बेला मान्छे र पुलिस लगाएर कुटाउन बेर लगाउदैन। हामी श्रमिकले त नेपालका म्यानपावरलाई एक देखि दुई लाख सम्म बुझाएका हुन्छौं। मलेसियामा बेसिक नौं सय रिङ्गिट  गरी जम्मा १६ सय हुन्छ। होस्टेल, लेबि, ड्रेस अनि यातायातको पैसा कट्दा र खाना खाँदा मुस्किलले एक बर्षमा ऋण तिरिएला। बरु यो भन्दा नेपाल सकारले मालेसियामा कामदार पठाउन बन्द गरेर विकल्प खोज्नुपर्छ। किनकि नेपालको दूतावासले पनि दीर्घकालीन समाधान भन्दा कामदारलाई  थम्थमाउने तिर मात्र लागेको देखिन्छ।

    ठाकु योञ्जन / मलेसिया
सबै हेर्नुहोस