MENU

विशेष

आमाको मृगौला फेरेर फेरि दुवई पुगेका रबिन्द्रलाई दोश्रो पटक दिदीले बचाइन्

तपेन्द्र विष्ट/उज्यालो । 

डडेल्धुरा, भदौ २८ - पोखराको लेकसाइडमा रोजगारी खोज्दैडिंडेका रबिन्द्र गुरुङले आफूले खोजेजस्तो काम पाउनु भएन । २०४८ सालमा एसएलसी फेल भएपछि पढाई छोड्नु भएको थियो । 

पढाई छोडेपछि ६ महिना होटलमा भाँडा माझ्नुभयो । भाँडा माझ्दाको कमाई थोरै थियो । केहि वर्ष भाँडामाझ्ने काम गरेपछि उहाँले काम फेर्नुभयो । पछि ट्राभल एजेन्सीमा पर्यटकलाई बाटो देखाउने काम गर्न थाल्नुभयो । 

तर त्यो काममा पनि लामो समय टिक्न सक्नुभएन । काठमाडौं गएर म्यानपावर कम्पनीमा काम गर्न थाल्नुभयो । म्यानपावरमा काम गर्दागर्दैं उहाँको सोच बदलियो र  काम थालेको ८ महिना नबित्दै रोजगारीका लागि दुवई जानुभयो । 

तर दुवईमा लामो समय काम गर्न आफ्नै शरिरले धोखा दियो । दुवई पुगेको डेढ वर्ष भएको थियो । मृगौलामा समस्या देखिएपछि फर्किनु पर्‍यो कमाई भएन । अलिअलि कमाएको रकम आफ्नो उपचारमा सकियो । घर फर्किएपछि उपचारका लागि भारत जानुभयो । भारत गएर आमाको मृगौला आफ्नोमा लगाउनुभयो ।

आमाको मृगौला लगाएर जीवन पाएका रबिन्द्र फेरि पनि विदेश जानुभयो । २०५३ सालमा उहाँको दोश्रो दुवई यात्रा तय भएको थियो । 

दुवईका बिभिन्न कम्पनिमा काम गर्दा उहाँले मासिक सरदर ४० हजार रुपैयाँ  कमाउनुभयो । दुवईमा काम गरेको पनि ९ वर्ष लागेको थियो । उहाँ अचानक फेरि बिरामी हुनुभयो । अस्पतालमा जाँच गराउँदा थाहा भयो फेरि पनि मृगौलामा समस्या आएछ । 

रबिन्द्र जीवनसँग हारिसक्नु भएको थियो । रबिन्द्र भन्नुहुन्छ, ‘त्यतिबेला आत्मा हत्या गर्ने सोचेको थिएँ । अब बाँच्ने मन मरिसकेको थियो ।’ 

तर त्यतिबेलै नेपालबाट दिदीको फोन आयो । दिदीले सम्झाई बुझाई गर्नुभयो । रबिन्द्र फेरि पनि पहिलेकै जस्तो रोग लिएर फर्किनुभयो । पहिले आमाको मृगौला पाएर बाँचेका रबिन्द्रलाई दोश्रो पटक नेपाल फर्किएपछि दिदीले मृगौला दिएर बचाउनुभयो । 

‘गरिबिकै कारण पैसा नभएर अस्पतालमा बिरामीले आत्महत्या गरेको मैले देखेको छु’ रबिन्द्रले भन्नुभयो,  ‘यति धेरै खर्चहुन्छ भन्ने थाहा पाएको भए म पनि बाँच्दिनथें ।’ 

जीवनदेखि पटक पटक हारेका रबिन्द्र नयाँ जीवन पाएपछि फेरि पोखराको लेक साइडमै पुग्नुभयो । पोखरामा कुखुरा पाल्ने योजना परिवारमा सुनाउनुभयो । तर रोग सर्छ भनेर परिवारले रबिन्द्रलाई त्यो व्यवसाय गर्न दिएनन् । 

पोखराको लेक साइडमा सानो रेस्टुरेन्ट सञ्चालन गर्नुभयो । त्यसले राम्रो आम्दानी हुन थालेपछि रबिन्द्रका रेस्टुरेन्ट थपिए । पोखरामै तीनवटा रेस्टुरेन्ट चलाउनुभयो । पटक पटक जीवन दिएका परिवारले उहाँलाई व्यवसायमा पनि सहयोग गरे । 

१४ वर्ष वैदेशिक रोजगारीमा बस्दा उहाँले दुईटा मृगौला गुमाउनु पर्‍यो । कमाएको रकम पनि त्यसैमा सकियो र उल्टै ऋण थपियो । अहिले त लेखनाथ नगरपालिका २२ को कालावाङमा होमस्टे पनि सञ्चालन गर्नुभएको छ । 

तीन वर्ष पहिले खोलेको होमस्टेबाट अहिले मासिक १ लाख रुपैयाँ आम्दानी हुन्छ । विदेशमा हुँदाको काम र कमाई सँग अहिलेको अवस्था तुलना गर्नै नसकिने फरक रहेको उहाँ बताउनुहुन्छ । छोरा छोरी पोखरामा पढ्छन् । उहाँ आमासँग होमस्टेमा बस्नुहुन्छ । अहिले त रबिन्द्रकाे स्वास्थ्य पनि राम्रो छ कमाई पनि । 

 

प्रतिक्रिया दिनुहोस

सम्बन्धित समाग्रीहरु

सबै हेर्नुहोस

विशेष

समाचार

पछिल्ला समाचारहरु
Notice, Press Release

मेरो कथा मेरो भोगाई थप सामाग्रीहरु

Download
Mobile App

मेरो पनि भन्नु छ

  • खासै त समस्या छैन तर यसो जानेको कुरो गरुम् भनेर मेरो अनुभव यस्तो छः -भाषाको समस्या,  -भनेको काम नभइ अर्को काममा लगाउने, -कम्पनी राम्रो पर्‍यो भने ठिकै हुन्छ खराब पर्‍यो भने बर्बाद नै हुन्छ, -तोकेको सेलरी भन्दा कम, -यदि पहिलो चोटि विदेश हिड्नु हुदैछ भने अलिकती भए पनि भाषा जान्नुहोस्

    अबिर मान लिम्बु / साउदी अरब
  • हामीहरूलाई मलेसिया आएको ३ महिना भयो। हामीहरूले सम्झौता अनुसार  तलब पाएका छैनौं। काम अनुसार पैसा पाएका छैनौं। बरू उल्टै पैसा पनि काट्यो। हामीहरू लालधनुष म्यानपावरबाट आएका हौं। हामीहरू यहाँ बाङ्गी प्लासटिक टेक्निक कम्पनीमा  आएका छौं। हामीहरू २७ जनाको समुह छ। सबैको ५०० को दरले पैसा काटिरहेको छ। हामीहरू नेपालमा एक लाख ३० हजार तिरेर आएका हौं। कम्पनीलाई गुनासो गर्दा त्यो पैसा नेपालकै म्यानपावरले लिन्छ र यहाँको नेपाली दलालले खान्छन् भन्छ।  पसिना चुहाएर काम गर्छौं हामीहरू पैसा खान्छन् यीनीहरू। हामीहरूको यो ठूलो समस्या हो यो कुरा सरकारी निकायसम्म पुगोस् भन्ने हामीहरू आश राखेका छौं।

    दुर्गानन्द मंडल / सेलेङगर , मलेसिया
  • कामदारको सुरक्षा गर्छु भनेर त बोल्ने मात्रै हुन् । काम कसैले गर्दैनन् । मलाई नै काठमाडौको म्यानपावरको बुटवलमा रहेको शाखाले आजभन्दा २ महिना अघि एक लाख १० हजार लिएर इलेक्ट्रिकल हेल्पर भनेर कतार पठायो । तर कतार पुगेपछि मैले भनेको काम र तलब पाईन् । म्यानपावर र सरकारी निकायले एक अर्कालाइ दोष लगाएर तर्किन खोज्छन् । म्यानपावर कहिले जिम्मेवार हुने अनि सरकारी निकायले कामदारलाई परेको पीडा कहिले बुझ्ने ? 

    ठाकुरप्रसाद तिवारी
  • कामदारको अवस्था नाजुक रहेका बेलामा दिवस मनाउनु र कामदारका अधिकारका कुरा गर्नुको कुनै अर्थ छैन । उहाँले हजारौ नेपली कामदार जो आफ्नो अधिकार नपाएर खडिको तातो मरुभुमी मा घोडाले खाने चना खानाको रुपमा खादै रगतको पसिना बगाउदै छन । तर न त भने बमोजीम तलब पाउछन, न त करार अबधि मा मेनपावरलाई बुझाएको ऋणको चर्को ब्याजनै तिर्न सक्छन ? फर्केर आउदा न त घर रहन्छ न जग्गा ? यस्तो अबस्थामा दिबस मनाउनु ति पिडित कामदारको पिडामा उत्सब मनाउनु हो ।

    ​दिलु घर्तीमगर
सबै हेर्नुहोस