MENU

विशेष

छोरो त पढाइदिउँला, कुवेतबाट बहिनी आइनन् भने के जवाफ दिनु

सन्जिता देवकोटा/उज्यालो ।

काठमाडौं, भदौ २९ – कुवेतबाट दिपा सिंहले दिनहुँ फोन गर्नुहुन्थ्यो दिदी रक्षा चौधरीलाई । दिपाले जाने बेलामा ८ वर्षका छोरालाई पनि रक्षाकै साथमा छाडेर जानुभएको थियो । 

कामको बारेमा दिपाले कहिल्यै नराम्रो सुनाउनु भएको थिएन् । ‘घरको काम गर्नु पर्छ, बच्चा हेर्ने खाना पकाउने त हो भन्दै हाँसेरै बोल्थी फोनमा पनि,’ रक्षाले बहिनीसँग फोनमा गरेको कुराकानी सुनाउनुभयो ।

बहिनीले दिनमा चार पटकसम्म मिसकल गर्ने, फोन पनि गर्ने भएकाले रक्षाले बहिनीको कामको बारेमा नराम्रो छ कि भनेर शंका नै गर्नु भएन । अझ खुसी भएर बोलेको सुन्दा बहिनीका दुःखका दिन सकिए भन्ने सोच्दै खुुुसी हुनुभयो रक्षा । 

दिपाले पहिलो महिनाको तलव भनेर २६ हजार रुपैयाँ घर पठाउनुभयो । रक्षालाई त्यो पैसा ‘छोराको लागि खर्च गर्नु है दिदी’ भन्नुभएको थियो दिपाले । 
विदेश पुगेको दुई महिनापछि दिपाको फोन कम आउन थाल्यो । काममा व्यस्त भएर फोन नगरेको हो कि जस्तो लाग्यो । तर उहाँले सोचेको जस्तो भएन । दिपाले बिस्तारै फोन गर्नै छाड्नुभयो । 

झण्डै दुई महिना पछि दिपाले साथीको नम्बरबाट फोन गर्नुभयो । पहिले फोनमा हाँसेर बोल्ने बहिनीको बोली बेग्लै थियो । रोएको जस्तो बोली आयो । ‘के भयो भनेर सधेका ठिकै छ म पछि पैसा पठाउछु । मेरो छोरालाई राम्रोसँग हेरिदिनु है भनी,’ दिपाले त्यती भनेर फोन राख्नुभयो ।

पहिले गर्ने नम्बरमा रक्षाले धेरै पटक फोन कोसिस गर्नुभयो । तर लागेन । दिपाले फेरि केही समय पछि फोन गनुभयो । त्यती बेला पनि दिपाले साहु दुवईबाट आएपछि पैसा पठाउँछु भनेर राख्नुभयो ।

बहिनीले त्यस्तो व्यवहार देखाएपछि रक्षालाई शंका लाग्यो । रक्षाले बहिनीले फोन गरेको नम्बरमा फोन गर्नुभयो । त्यो नम्बर दिपाले काम गर्ने घर नजिकैको घरमा काम गर्नेे साथीको नम्बर रहेछ ।

साथीले दिपाको बारेमा बताएपछि रक्षा छक्क पर्नुभयो । बहिनीले तलब माग्दा साहुले कुटेछन, त्यसपछि उसको पनि बहिनीसँग भेट भएको छैन रे, दिपाले ंआत्तिदै भन्नुभयो, ‘बहिनीलाई नराम्रो केही पो भयो कि ।’

साथीले रक्षालाई बताए अनुसार दिपा अहिले त्यो घर छाडेर भागिसक्नुभएको छ । बहिनी कहाँ गइन भन्ने चिन्ताले सताएको छ रक्षालाई । दिपा सुर्खेतकी हुन् । श्रीमानसँग सम्बन्ध राम्रो नभएपछि उहाँ सुर्खेतमा आमासँगै बस्नुहुन्थ्यो ।

पेटमा गर्भ लिएर माइत आएकी दिपाको छोरा पनि ८ वर्षको भैसकेका छन् । माइतीमा आमा पालेर बसेकी दिपालाई गाउँकै चिनजानका दलाल शशी खत्रीले भारतको बाटो हुँदै कुवेत पठाएकी हुन ।

नेपालबाटै विदेश पठाउने भनेर दिपासहित अरु महिलालाई पनि काठमाडौं बोलाएकी शशीले एक महिना काठमाडौंमा राखेर पछि नेपालगञ्ज हुँदै दिल्ली पठाएको रक्षाले पछि मात्र थाहा पाउनुभयो । बहिनीलाई भारतको बाटो हुँदै विदेश पु¥याए भनेको सुन्दा नै रक्षाको मन चिसो भएको थियो । 

धेरै महिलालाई भारतको बाटो हुँदै खाडीमा लगेर बेचेको सुनेकी रक्षालाई बहिनीलाई पनि त्यस्तै गर्ने हुन कि भन्ने लागेको थियो । नभन्दै अहिले त्यस्तै भयो । दिपाको सही खबर समेत नपाउँदा रक्षालाई निको चाल छ भन्ने लाग्दैन ।

दिपाको छोरा रक्षासँगै बसेर एलकेजीमा पढ्छन् । छोरालाई दिपा बेखबर भएको थाहा छैन । तर छोराले आमाले किन फोन नगरेको भनेर सोधिरहन्छन् । रक्षालाई एकातिर बहिनी बेखबर हुँदाको पीडा छ त अर्को तिर छोरालाई ढाँट्नुपर्दाको पीडा । रक्षा भन्नुहुन्छ, ‘ठूलोममीसँगै बसेर पढ्छु भनेको छ छोराले । उसलाई त पढाउला तर बहिनी आइनन् भने छोरालाई के जवाफ दिनु ?’

 

 

प्रतिक्रिया दिनुहोस

सम्बन्धित समाग्रीहरु

सबै हेर्नुहोस

विशेष

समाचार

पछिल्ला समाचारहरु
Notice, Press Release

मेरो कथा मेरो भोगाई थप सामाग्रीहरु

Download
Mobile App

मेरो पनि भन्नु छ

  • खासै त समस्या छैन तर यसो जानेको कुरो गरुम् भनेर मेरो अनुभव यस्तो छः -भाषाको समस्या,  -भनेको काम नभइ अर्को काममा लगाउने, -कम्पनी राम्रो पर्‍यो भने ठिकै हुन्छ खराब पर्‍यो भने बर्बाद नै हुन्छ, -तोकेको सेलरी भन्दा कम, -यदि पहिलो चोटि विदेश हिड्नु हुदैछ भने अलिकती भए पनि भाषा जान्नुहोस्

    अबिर मान लिम्बु / साउदी अरब
  • हामीहरूलाई मलेसिया आएको ३ महिना भयो। हामीहरूले सम्झौता अनुसार  तलब पाएका छैनौं। काम अनुसार पैसा पाएका छैनौं। बरू उल्टै पैसा पनि काट्यो। हामीहरू लालधनुष म्यानपावरबाट आएका हौं। हामीहरू यहाँ बाङ्गी प्लासटिक टेक्निक कम्पनीमा  आएका छौं। हामीहरू २७ जनाको समुह छ। सबैको ५०० को दरले पैसा काटिरहेको छ। हामीहरू नेपालमा एक लाख ३० हजार तिरेर आएका हौं। कम्पनीलाई गुनासो गर्दा त्यो पैसा नेपालकै म्यानपावरले लिन्छ र यहाँको नेपाली दलालले खान्छन् भन्छ।  पसिना चुहाएर काम गर्छौं हामीहरू पैसा खान्छन् यीनीहरू। हामीहरूको यो ठूलो समस्या हो यो कुरा सरकारी निकायसम्म पुगोस् भन्ने हामीहरू आश राखेका छौं।

    दुर्गानन्द मंडल / सेलेङगर , मलेसिया
  • कामदारको सुरक्षा गर्छु भनेर त बोल्ने मात्रै हुन् । काम कसैले गर्दैनन् । मलाई नै काठमाडौको म्यानपावरको बुटवलमा रहेको शाखाले आजभन्दा २ महिना अघि एक लाख १० हजार लिएर इलेक्ट्रिकल हेल्पर भनेर कतार पठायो । तर कतार पुगेपछि मैले भनेको काम र तलब पाईन् । म्यानपावर र सरकारी निकायले एक अर्कालाइ दोष लगाएर तर्किन खोज्छन् । म्यानपावर कहिले जिम्मेवार हुने अनि सरकारी निकायले कामदारलाई परेको पीडा कहिले बुझ्ने ? 

    ठाकुरप्रसाद तिवारी
  • कामदारको अवस्था नाजुक रहेका बेलामा दिवस मनाउनु र कामदारका अधिकारका कुरा गर्नुको कुनै अर्थ छैन । उहाँले हजारौ नेपली कामदार जो आफ्नो अधिकार नपाएर खडिको तातो मरुभुमी मा घोडाले खाने चना खानाको रुपमा खादै रगतको पसिना बगाउदै छन । तर न त भने बमोजीम तलब पाउछन, न त करार अबधि मा मेनपावरलाई बुझाएको ऋणको चर्को ब्याजनै तिर्न सक्छन ? फर्केर आउदा न त घर रहन्छ न जग्गा ? यस्तो अबस्थामा दिबस मनाउनु ति पिडित कामदारको पिडामा उत्सब मनाउनु हो ।

    ​दिलु घर्तीमगर
सबै हेर्नुहोस