MENU

विशेष

​मलेसियामा छोरो केटीसँग लागेर पैसा पनि सक्यो अब कहिल्यै फर्किंदैन भन्छन के गरौं ?

मोहन पौडेल/उज्यालो । 

काठमाडौं, कात्तिक २६ – त्यतिबेला अरुणकुमार साह काठमाडौंमा लेबरको काम गर्दै थिए । घर बनाउने काम गर्ने छोराले दिन नखोजेका हुन् कि कमाइ नै नभएको हो थाहा भएन । तर घर अरुणकुमारले एक रुपैयाँ पनि दिएनन् । त्यसैले सुनसरीको मधुवन–७ का हरिनारायण साह आफैंले कान्छो छोरालाई विदेश जान सुल्लाह दिनुभयो । 

एसएलसी पास गरेर कामका लागि काठमाडौं छिरेका अरुणले पढाइलाई निरन्तरता दिन सकेका थिएनन् । त्यसैले बुवाले भनेकै कुरातिर लागे । घर फर्किए । हरिनारायणले अरुणको पनि बिहे गरिदिनुभयो । १ वर्ष पनि नपुग्दै उहाँ विदेश जाने तयारीमा लाग्नुभयो । विदेश पठाइदिने कोही चिनेका थिएनन् उनले ।

त्यसैले काठमाडौंको मौघाल इन्टरनेशनल सर्भिस प्रालिमा पुग्नुभयो । म्यानपावरले उहाँलाई एक लाख ५ हजार रुपैयाँ लिएर मलेसिया पठायो । प्रोडक्सन अपरेटर पदका लागि मलेसिया उडेका अरुणले ३ वर्ष बस्दा झण्डै अढाई लाख रुपैयाँ पठाए ।

छोराले राम्ररी पैसा कमायो भने जग्गा जोड्नुपर्ला भन्ने उहाँले सोच्नुभएको थियो । तर अरुणले जग्गा जोड्ने गरी पैसा कमाउन सकेनन् ३ वर्षमा । उनले त्यतिबेला पठाएको अढाई लाख रुपैयाँ अहिले उनकै छोराको पढाइमा खर्च गर्दै हुनुहुन्छ हरिनारायण साह । ३ वर्षमा बिदा लिएर घर आएका अरुण ३५ दिन बसे अनि फेरि फर्किए । 

घर आएर फर्किएपछि भने अरुणको व्यावहार पनि फेरियो । पहिले दुई तीन महिनामा २०÷३० हजार रुपैयाँ भएपनि पठाउने छोराले पैसा पठाउन छोडे । पैसा आउन त रोकियो नै फोन पनि गर्न छोडे अरुणले । एक महिना, दुई महिना हुँदै ७ महिना पुग्दा पनि छोराले फोन नगरेपछि अरुणकी श्रीमती सीतादेवी आफैं काठमाडौंको म्यानपावरमा आउनुभयो । 

म्यानपावरले अरुणलाई फोन ग¥यो । उनले एक महिनाभित्रै घर आउने भन्दै ११ हजार रुपैयाँ पठाइदिए । सीतादेवी श्रीमानले पठाएको ११ हजार रुपैयाँ लिएर घर फर्किन् । तर एक महिना होइन १ वर्ष भइसक्दा पनि अरुण फर्किएका छैनन् । अहिले त उनको फोन पनि लाग्दैन ।

फोन नलागेर तनावमा परेको परिवारलाई मलेसियाबाटै फर्किने अरुणका गाउँका साथीहरुले सुनाउने खबरले भने झनै सताएको छ । मलेसियाबाट फर्किनेहरुले अरुण त्यहीँ काम गर्ने केटीसँग लागेको र कमाएको पैसा पनि त्यहीँ सक्ने गरेको सुनाएपछि परिवार चिन्तामा परेको हो । 

त्यति मात्रै होइन हरिनारायण साहलाई अरुणका साथीहरुले यसरी केटीसँग फसेको मान्छे कहिल्यै फर्किन सक्दैन पनि भन्छन् । ‘छोरो केटीसँग लागेर पैसा पनि सक्यो अब आउँदैन भन्छन कसरी फर्काउँ’ हरिनारायण भन्नुहुन्छ । 

छोराका पछिल्ला व्यवहार हेर्दा उनका साथीहरुले सुनाएका कुरा ठिक हुन जस्तो लाग्छ हरिनारायणलाई । उतिबेला आफैले विदेश जान सुझाव दिएका छोरा अहिले नराम्रो बाटो लागेपछि हरिनारायणलाई पछुतो पनि लाग्छ । ‘त्यतिबेला बरु यतै केही गर्न लगाउनुपर्ने रैछ जस्तो लाग्छ ।’ उहाँले भन्नुभयो । 

७२ वर्षका हरिनारायण व्यावहार त जेठो छोरासँग मिलेर जेनतेन चलाउँदै हुनुहुन्छ । तर पनि छोराले बाटो बिराउँदा बुहारी र पाँच वर्षका नातिले आउँदा दिनमा दुःख पाउँछन कि भन्नेमा चिन्तित हुनुहुन्छ । 

छोराका साथीहरुले नराम्रो लतमा फसेकाले अब कहिल्यै फर्किंदैन भनेपनि हरिनारायणको मन मान्दैन । त्यसैले उहाँ अरुणलाई खोज्ने अनि घर फर्काउन सघाउने संस्थाहरुमा पनि पुग्दै हुनुहुन्छ । उहाँले सुनसरीमा रहेको सुरक्षित आप्रवासन सूचना तथा परामर्श केन्द्रमा पनि निवेदन दिनुभएको छ । 

यसरी खोजी गर्दा विदेशमा वर्षौंदेखि हराएकाहरु सम्पर्कमा आएको अनि घर फर्किएका समाचार सुन्नुभएको छ उहाँले । त्यसैले छोरो पनि फर्किन्छ भन्नेमा उहाँ मात्रै होइन अरुणको परिवार आशावादी छ । 


(सुरक्षित आप्रवासन सूचना तथा परामर्श केन्द्र, सुनसरीको सहयोगमा) 

प्रतिक्रिया दिनुहोस

सम्बन्धित समाग्रीहरु

  • ​तातोपानीले पोलेर युएईमा थलिएकी सुस्मिताको पीडा

    चुल्होमा खाना बनाउने पालो कुरेर पकाउँदै थिए । अण्डा उमाल्दै थिए, पाक्यो होला जस्तो लाग्यो । कराई तताउँदै थिए बिँड फुस्किएर पानी त शरीर भरी पर्‍यो त्यसपछि के भयो के,’ उम्लिएको पानी शरीरमा परेपछि सुस्मिता मुर्छा पर्नुभयो ।

  • विदेशबाट फर्केर गाईपालनमा युवा, महिनाको लाखौं कमाइ

    पाल्पामा अहिले विदेश गएर फर्केका र विदेश जान लागेका १३० भन्दा बढी युवाले व्यावसायिक पशुपालनबाट मनग्य आम्दानी गरेको जिल्ला पशुसेवा कार्यालयले जनाएको छ ।

  • ​‘मलेसियामा श्रीमान् म्यानेजर म लेवर’

    उहाँ गर्भवती हुनुभयो । गर्भवती हुन सामान्य भएपनि विदेशमा बसेको गर्भले कुमारीले निकै सास्ती बेर्होन पर्‍यो । बच्चालाई मलेसियामै जन्म दिँदा पनि कानुनी झमेला थियो । नेपाल फर्कन पनि सहज भएन् ।

  • ​साउदीको १४ चक्के लरीमा नेपाली मन

    रामकुमारको धेरैजसो समय एक्लै बित्छ । कुन ठाउँमा रात बिताउनु पर्ने हो ठेगान हुँदैन । महिनौं लेवर क्याम्प बाहिर बस्नुपर्छ । मरुभूमिको सडकमा गाडी छेउ लगाएर भात पकाएर खानुपर्छ । सुत्ने बस्ने व्यवस्था गाडीमा नै छ । गाउँघरको सम्झना र आफ्नो भगवान मात्रै रामकुमारका साथै हुन्छन् ।

सबै हेर्नुहोस

विशेष

समाचार

पछिल्ला समाचारहरु
Notice, Press Release

मेरो कथा मेरो भोगाई थप सामाग्रीहरु

Download
Mobile App

मेरो पनि भन्नु छ

  • हामीहरूलाई मलेसिया आएको ३ महिना भयो। हामीहरूले सम्झौता अनुसार  तलब पाएका छैनौं। काम अनुसार पैसा पाएका छैनौं। बरू उल्टै पैसा पनि काट्यो। हामीहरू लालधनुष म्यानपावरबाट आएका हौं। हामीहरू यहाँ बाङ्गी प्लासटिक टेक्निक कम्पनीमा  आएका छौं। हामीहरू २७ जनाको समुह छ। सबैको ५०० को दरले पैसा काटिरहेको छ। हामीहरू नेपालमा एक लाख ३० हजार तिरेर आएका हौं। कम्पनीलाई गुनासो गर्दा त्यो पैसा नेपालकै म्यानपावरले लिन्छ र यहाँको नेपाली दलालले खान्छन् भन्छ।  पसिना चुहाएर काम गर्छौं हामीहरू पैसा खान्छन् यीनीहरू। हामीहरूको यो ठूलो समस्या हो यो कुरा सरकारी निकायसम्म पुगोस् भन्ने हामीहरू आश राखेका छौं।

    दुर्गानन्द मंडल / सेलेङगर , मलेसिया
  • कामदारको सुरक्षा गर्छु भनेर त बोल्ने मात्रै हुन् । काम कसैले गर्दैनन् । मलाई नै काठमाडौको म्यानपावरको बुटवलमा रहेको शाखाले आजभन्दा २ महिना अघि एक लाख १० हजार लिएर इलेक्ट्रिकल हेल्पर भनेर कतार पठायो । तर कतार पुगेपछि मैले भनेको काम र तलब पाईन् । म्यानपावर र सरकारी निकायले एक अर्कालाइ दोष लगाएर तर्किन खोज्छन् । म्यानपावर कहिले जिम्मेवार हुने अनि सरकारी निकायले कामदारलाई परेको पीडा कहिले बुझ्ने ? 

    ठाकुरप्रसाद तिवारी
  • कामदारको अवस्था नाजुक रहेका बेलामा दिवस मनाउनु र कामदारका अधिकारका कुरा गर्नुको कुनै अर्थ छैन । उहाँले हजारौ नेपली कामदार जो आफ्नो अधिकार नपाएर खडिको तातो मरुभुमी मा घोडाले खाने चना खानाको रुपमा खादै रगतको पसिना बगाउदै छन । तर न त भने बमोजीम तलब पाउछन, न त करार अबधि मा मेनपावरलाई बुझाएको ऋणको चर्को ब्याजनै तिर्न सक्छन ? फर्केर आउदा न त घर रहन्छ न जग्गा ? यस्तो अबस्थामा दिबस मनाउनु ति पिडित कामदारको पिडामा उत्सब मनाउनु हो ।

    ​दिलु घर्तीमगर
  • पहिलो कुरा भ्रष्टाचारविरुद्ध खरो रुपमा प्रस्तुत हुनुहुपर्छ। सरकार, नेता, कर्मचारी, सञ्चारमाध्यम र सर्वसाधारणले नियम पालना गर्नुपर्छ। स्वरोजगारका लागि सरकारले आयमुलक योजना ल्याउनुपर्छ। प्राकृतिक साधन र स्रोतको गहिरो अध्ययन गरेर उपयोग गर्नुपर्छ। यसका लागि बाह्य पूँजी नभई स्वदेशी लगानीमा गर्नुपर्छ। सर्वसाधारणलाई पनि लगानीका लागि वातावरण बनाउनुपर्छ। यसो गर्दा स्वरोजगार हुनेको संख्यामा वृद्धि हुन्छ। रोजगारीका लागि विदेश जाने स्वतः घट्छन। विदेश नै पठाउने हो भने जि टु जी सम्झौता गरेर पठाउनुपर्छ। अरु आकर्षक गन्तव्य पनि खोजी गर्नुपर्छ। 

    गंगा राना / मलेसिया
सबै हेर्नुहोस