MENU

विशेष

तीन वर्षदेखि श्रीमान बेपत्ता, परिवारले लगाए हत्याको आरोप

संगीता कर्ण/धनुषा ।

फागुन १ – धनुषा महेन्द्रनगरकी निर्मला ठाकुरलाई सासुससुराले श्रीमानको हत्या गरिस् भनेर आरोप लागाउन थालेको ३ वर्ष भयो । पहिले सासुससुराले मात्र आरोप लगाउँथे । अहिले घरका अरु सदस्यले पनि यसै भनेर मानसिक तनाव थप्ने गरेका छन् ।

श्रीमानको हत्या गरेको आरोप पखाल्न निर्मलासँग न कुनै प्रमाण छ, न परिवार उहाँको भनाइमा सहमत छन् । श्रीमान् बेपत्ता हुँदा उहाँ आफैंलाई पनि ठूलो चिन्ता छ । त्यसमाथि घरपरिवारले आरोप लगाउँदा चिन्तामाथि चिन्ता थपिएको छ ।

तीन वर्षअघि विदेशबाट फर्किएको भोलिपल्ट काठमाडौंबाट बेपत्ता भएका श्रीमान् अनिलकुमार ठाकुरको अवस्था अझै थाहा हुन सकेको छैन । गेष्ट हाउसमा बसेको बेला पिसाव फेर्न जान्छु भनेर कोठाबाट निस्केका ठाकुर त्यसपछि सम्पर्कमा हुनुहुन्न ।

२०७१ सालमा रोजगारीका लागि अनिल मलेसिया गएका थिए । विदेश हिँड्ने दिनसम्म पनि निर्मला र अनिलबीचमा नराम्रो सम्बन्ध थिएन । श्रीमान् मलेसिया जाँदा निर्मलासँग १० महिनाको छोरा थिए । सँगै उहाँ गर्भवती पनि हुनुहुन्थ्यो ।

 ‘विदेश जान पाए छोरालाई राम्रो स्कुलमा पढाउन हुन्थ्यो भन्नुभयो । पहिले पनि विदेश गएकाले मैले पनि नजाउ भनिन’ निर्मलालाई कस्तो दिनमा श्रीमानलाई बिदाइ गरेछु भनेर अहिले पनि पछुतो लाग्छ । 

घर सल्लाहमै कमाउनका लागि बिदा मागेर हिँडेका अनिलकुमारले भनेकै काम पाउनुभएको थियो । एक महिनासम्म अनिलले कारपेन्टरको काम पनि गर्नुभयो । तर एक महिना पछि उहाँको व्यवहारमा परिवर्तन आयो । बिरामी परेका अनिललाई अस्पतालले मानसिक सन्तुलन बिग्रिएको बतायो ।

सग्लो ज्यान लिएर विदेश हिँडेका श्रीमानको स्वास्थ्य अवस्थाको खबर सुन्दा निर्मला अत्तिनुभयो । त्यसमाथि मानसिक सन्तुलन गुमाएको खबरले उहाँलाई बज्रपात पर्‍योे । दुई महिनासम्म अनिल अस्पतालमा बस्नुभयो । तर स्वाथ्यमा खासै सुधार नआएपछि नेपाल फर्काइयो ।

बिरामी श्रीमान् फर्किने भएपछि निर्मलाको एउटा चिन्ता सकिएको थियो । ‘अर्काको देशमा बिरामी हुँदा आधा मासु भएको थियो । फर्किएपछि त आफैं हेरविचार गरौंला भन्ने थियो,’ निर्मला सुनाउनुहुन्छ । 

बिरामी अनिललाई धनुषाबाट काठमाडौं लिन जाने कोही भएनन् । ‘गर्भवती मानिस लामो यात्रा गर्न हुन्न भन्थ्ये, कोही लिन आउने नभएपछि म आफैं आएँ,’ निर्मलाले भन्नुभयो । एक छोरोसहित निर्मला श्रीमान् लिन आफैं काठमाडौं पुग्नुभएको थियो । 

२०७१ माघ १० गते साँझ पर्नै लाग्दा अनिल त्रिभुवन विमानस्थलमा ओर्लिनुभयो । विमानस्थलमै पुगेकी निर्मलालाई कमाएर ठूलो झोला लतार्दै नफर्किएपनि मुस्कुराउँदै आएका श्रीमानलाई देख्दा खुसी लाग्यो । 

पराइ देशबाट उडेर आएका श्रीमान् त्यसमाथि बिरामी । आउने बित्तिकै गुडाउँदै धनुषा ल्याउन मन लागेन निर्मलालाई । भोलिपल्टको टिकट काट्नुभयो । त्यो रात काठमाडौंको पशुपती भिजन गेष्ट हाउसमा बस्नुभयो । 

२०७१ माघ ११ गते झिस्मिसे उज्यालो हुँदै थियो । ‘म पिसाव फेरेर आउछु तिमी तयारी गर्दै गर है भनेर बुढो बाहिर जानुभयो । म त आउलान् नि भनेर कुरिरहेँ । घण्टा बित्यो, दिन बित्यो, वर्ष बित्यो तर अहिलेसम्म पनि फर्किएनन्,’ निर्मलालाई अहिलेपनि यि सबै कुरा सपना भन्दा फरक लाग्दैन ।

अनिलको मलेसिया पुगेको एक महिनामै मानसिक सन्तुलन गुमेको थियो । मानसिक सन्तुलन बिग्रेकै कारण दुई महिना अस्पतालमा बसेर फर्किएका अनिल काठमाडौंमै हराउनुभयो । निर्मलाले बिहानभरी श्रीमान् कुर्नभयो ।

तर नफर्किएपछि सोधिखोजी गर्न थाल्नुभयो । ‘चौक चौकमा खोजे, मन्दिरमा खोजे, नभेटेपछि प्रहरीमा निवेदन दिएँ,’ निर्मलाले अनिलको खोजीका लागि गौशाला प्रहरी चौकी र हनुमान ढोकामा पनि निवेदन दिनुभयो । 

अनिल हराएको सूचना विभिन्न सञ्चार माध्यममा छापियो । अहिले त तीन वर्ष पनि बित्न लागिसक्यो तर  अनिलकुमार भेटिनु भएको छैन । उज्यालो हुनै लाग्दा पिसाव फेर्न निस्किएका श्रीमान् नफर्किएपछि निर्मलाको जीवनमा कहिल्यै घाम लागेन । 

केही दिन काठमाडौंमै बसेर श्रीमानको सोधिखोजी गर्नुभयो । तर नभेटिएपछि निर्मला रित्तोहात घर फर्कनुभयो । निर्मलाका लागि श्रीमान् मात्रै हराएका थिएनन् । श्रीमानसँगै निर्मलाका सपना हराएका थिए । जीवनको गोरेटो हराएको थियो । एक वर्षे नावालक छोराको बुवाको माया र साथ हराएको थियो । 

निर्मलाको जीवन हराएको कसैले देखेनन् । ‘घर जाँदा त सबैले हाम्रो छोरा मारेर आइस् भन्दै हत्याको आरोप लगाए,’ निर्मलाका आँखा आसुले टम्म भरिए । निहुरिएर धेरैबेरसम्म रुनुभयो । 

‘होटलमा मारेर फर्किस्, अहिले हराएको बहाना गर्छे भन्छन्, मेरो संसार म आफैंले कसरी मार्न सक्छु र ?,’ निर्मला आफैंसँग प्रश्न गर्नुहुन्छ । श्रीमान् बेपत्ता भएपछि निर्मलाले परिवारको साथ पाउनुभएन् । ‘घरमा खानबस्न दिएनन्, कुपिट गर्ने, अनेक कुरा गर्ने, त्यति मात्र हैन मलाई त दुव्र्यवहार पनि भयो । मैले घर छाडे,’ निर्मला परिवारले गरेका व्यवहार सुनाउनुहुन्छ । 

‘घरमा सबैले कुट्पिट गरेर मेरो बच्चा पनि पेटमै मर्‍यो, अपरेशन गरेर निकालेको,’ परिवारका सदस्यले कुटेरै गर्भको बच्चा पनि तुहिएपछि निर्मलाले घर छाड्नुभयो ।

निर्मला विरुद्ध परिवारका सदस्यले श्रीमानको अपहरण गरेर हत्या गरिन भन्ने आरोप लगाएर जनकपुर प्रहरी चौकीमा उजुरी पनि दर्ता गराए । तर त्यसको कुनै छानविन भएन । 

 निर्मला अहिले जनकपुरमा कोठा लिएर बसिरहनुभएको छ । परिवारको सदस्यले आफ्नै श्रीमानको हत्याको आरोप लगाएपनि निर्मलालाई श्रीमान् फर्किएलान् र परिवारको मुख बन्द होला जस्तो लाग्छ ।

‘मेरो मनले त बुढो फर्कन्छ मात्र भन्छ,’ निर्मलालाई श्रीमान् भेटिन्छन् भन्ने आश मात्र हैन विश्वास पछि छ । ‘मेरो श्रीमान् जुन अवस्थामा भएपनि घर फर्किएदिए, परिवारको अगाडि उभ्याएर ममाथि लागेको कलंक मेटाउने थिएँ,’ निर्मलालाई श्रीमान् हराउनुको पीडा त छँदैछ त्यसमाथि हत्याको आरोप किलो बनेर मनमा गढेको छ ।

 

प्रतिक्रिया दिनुहोस

सम्बन्धित समाग्रीहरु

  • ​दु:खबाट सिकेर सुखद कथाको सुरुवात

    विदेशमा ‘डिसब्रेक’ बनाउन गएको थिएँ । बनाउनु त परको कुरा देख्न पनि पाइएन । अहिले टेम्पोको ब्रेकमा हात राखेदेखि मेरो दैनिकी फेरिएको छ । अझ भनौं टेम्पोको स्टेरिङ समातेसँगै मेरो जीवनले गति लिएको छ ।

  • अहेवलाई साउदीमा फूलबारी गोड्ने काम

    बसन्त आफूले गर्नुपर्ने काम देखेर छक्क मात्रै मात्रै पर्नुभएन छाँगाबाट खसै जस्तै हुनुभयो । अहेव पढेर अस्पतालमा काम गर्न गएका बसन्तलाई माली ( फुलबारीको हेरचाह गर्ने ) को काम लगायो ।

  • ​न पठाउने म्यानपावरको पत्तो, न कुनै कागजात, भिमलाललाई कसरी खोज्ने ?

    गीत सुनेर आफूलाई सम्हाल्न नसक्नेहरु मध्येकी एक हुनुहुन्थ्यो गंगा गिरी । उहाँलाई बाकसमा फर्किनेहरु बारे बनाइएको गीतले भन्दा श्रीमानको सम्झनाले रुवाएको थियो ।

  • ​‘काम गरेरै कमाउँछु भन्नेले विदेश नजानु’

    ‘साहु काढेर विदेशिएँ, दुवईमा दुई वर्ष बस्दा चेतें । काम गरेरै कमाउँछु भन्नेले विदेश नजानु,’ उहाँ भन्नुहुन्छ, ‘यहाँ गाउँमा काम गर्छु भन्दा ठाउँ जत्ति छ, तर त्यहाँ काम गर्छु भन्दा न काम पाइन्छ, न त समयमै काम गरेको पारिश्रमिक नै ।’

सबै हेर्नुहोस

विशेष

समाचार

पछिल्ला समाचारहरु
Notice, Press Release

मेरो कथा मेरो भोगाई थप सामाग्रीहरु

Download
Mobile App

मेरो पनि भन्नु छ

  • खासै त समस्या छैन तर यसो जानेको कुरो गरुम् भनेर मेरो अनुभव यस्तो छः -भाषाको समस्या,  -भनेको काम नभइ अर्को काममा लगाउने, -कम्पनी राम्रो पर्‍यो भने ठिकै हुन्छ खराब पर्‍यो भने बर्बाद नै हुन्छ, -तोकेको सेलरी भन्दा कम, -यदि पहिलो चोटि विदेश हिड्नु हुदैछ भने अलिकती भए पनि भाषा जान्नुहोस्

    अबिर मान लिम्बु / साउदी अरब
  • हामीहरूलाई मलेसिया आएको ३ महिना भयो। हामीहरूले सम्झौता अनुसार  तलब पाएका छैनौं। काम अनुसार पैसा पाएका छैनौं। बरू उल्टै पैसा पनि काट्यो। हामीहरू लालधनुष म्यानपावरबाट आएका हौं। हामीहरू यहाँ बाङ्गी प्लासटिक टेक्निक कम्पनीमा  आएका छौं। हामीहरू २७ जनाको समुह छ। सबैको ५०० को दरले पैसा काटिरहेको छ। हामीहरू नेपालमा एक लाख ३० हजार तिरेर आएका हौं। कम्पनीलाई गुनासो गर्दा त्यो पैसा नेपालकै म्यानपावरले लिन्छ र यहाँको नेपाली दलालले खान्छन् भन्छ।  पसिना चुहाएर काम गर्छौं हामीहरू पैसा खान्छन् यीनीहरू। हामीहरूको यो ठूलो समस्या हो यो कुरा सरकारी निकायसम्म पुगोस् भन्ने हामीहरू आश राखेका छौं।

    दुर्गानन्द मंडल / सेलेङगर , मलेसिया
  • कामदारको सुरक्षा गर्छु भनेर त बोल्ने मात्रै हुन् । काम कसैले गर्दैनन् । मलाई नै काठमाडौको म्यानपावरको बुटवलमा रहेको शाखाले आजभन्दा २ महिना अघि एक लाख १० हजार लिएर इलेक्ट्रिकल हेल्पर भनेर कतार पठायो । तर कतार पुगेपछि मैले भनेको काम र तलब पाईन् । म्यानपावर र सरकारी निकायले एक अर्कालाइ दोष लगाएर तर्किन खोज्छन् । म्यानपावर कहिले जिम्मेवार हुने अनि सरकारी निकायले कामदारलाई परेको पीडा कहिले बुझ्ने ? 

    ठाकुरप्रसाद तिवारी
  • कामदारको अवस्था नाजुक रहेका बेलामा दिवस मनाउनु र कामदारका अधिकारका कुरा गर्नुको कुनै अर्थ छैन । उहाँले हजारौ नेपली कामदार जो आफ्नो अधिकार नपाएर खडिको तातो मरुभुमी मा घोडाले खाने चना खानाको रुपमा खादै रगतको पसिना बगाउदै छन । तर न त भने बमोजीम तलब पाउछन, न त करार अबधि मा मेनपावरलाई बुझाएको ऋणको चर्को ब्याजनै तिर्न सक्छन ? फर्केर आउदा न त घर रहन्छ न जग्गा ? यस्तो अबस्थामा दिबस मनाउनु ति पिडित कामदारको पिडामा उत्सब मनाउनु हो ।

    ​दिलु घर्तीमगर
सबै हेर्नुहोस