MENU

मेरो कथा मेरो भोगाई

पहिले नकमाई फर्किएँ, अब विदेश जान परिवारले दिँदैनन्

दिपक गौतम/रामेछाप ।

लखनपुर २ को रिष्ठेमा मेरो स्थायी बसोवास छ । विदेश जानुभन्दा अघि राम्रैसँग किराना पसल, होटल अनि कुखुरापालन व्यवसाय गर्थें । दैनिक आठ हजारको व्यापार पनि हुन्थ्यो । तर पनि गाँउतिरका प्रायः सबै विदेश गएको देखेर मलाई पनि बिदेश जाने भुतले छोयो । 

काठमाण्डौंको कुपन्डोलमा रहेको एक म्यानपाव कम्पनीबाट २०६७ सालमा युएई गएँ । जेवलली फ्रिजोनमा रहेको चुरोट कारखानामा काम गर्थें । दैनिकी चुरोटमा सुर्ति राख्ने र फिल्टर राखेर बित्थ्यो । 

विस्तारै हेल्परको कामबाट मेसिन पनि चलाउन सिकें । अनि बढुवा भएर मेसिन अप्रेटर भएँ । मासिक २० हजार रुपैयाँ कमाउथें । बस्नको लागि कम्पनीले व्यवस्था गरेपनि खाना खर्च आफ्नै हुन्थ्यो । 

खाएर बाँकी रहेकोले जेनतेन मासिक खर्च मात्र पुग्थ्यो ।  कमाउन नसकेपछि घरबाट पनि दवाव आउन थाल्यो । बरु तेरो पैसा चाहिँदैन सकुशल नेपाल आइज भन्न थाले ।

३३ महिना बसेपछि घरको दवावका कारणले नेपाल फर्किएँ । जेनतेन त्यतिवेला लिएको ऋण तिरें । गाउँमा जग्गा सस्तै पाइने भएकाले थोरै जग्गा पनि जोडें । 
पहिलाको व्यवसाय केहि पनि थिएन । अनि फेरि पनि विदेश जानु पर्ने वाध्यता भयो । 

युएईमा कमाउन नसकेपछि यस पटक भने मलेसिया जाने साचें र जिनेलो ओभरसिजबाट २०७० सालमा मलेसिया हानिएँ । मलेसियाको केलाङसेलेङ्गरमा रहेको स्मार्ट ग्लोवस् कम्पनीमा नयाँ काम सुरु गरें । टेक्निसियनको काम पनि त्यति सजिलो थिएन । 

निक्कै तातोमा काम गर्नु पथ्र्यो ग्लोव्स कम्पनीमा । मासिक तलव सुरुमा ६ सय रिंगिट मात्रै थियो । ६ माहिना पछि बल्ल तलब बढेर ९ सय रिगिंट पुग्यो । 
आफु त पहिल्यै देखि खर्चालु सानैदेखि लागेको बानी कहाँ सजिलै जाँदो रहेछ र ! साथीभाइसँग चुरोट खाने, बेलुकी तास खेल्ने अनि टोटो काट्ने बानी लाग्यो मलेसियामा ।

तलव थोरै भएकाले महिना मर्नु अघि नै तलव सकिन्थ्यो । कहिले कहिँत उल्टै ऋण लाग्थ्यो । हुँदा हुँदै ३९ महिना बितेछ ।

कमाएर ल्यनाउन त के नेपाल फर्किने खर्च समेत भएन । धन्न पहिले नै ऋण तिर्नको लागि घरमा डेडलाख रुपैयाँ चाँहि पठाएको थिएँ । 

कमाउन नसकेपछि फेरिपनि घर आउन दवाव आयो । घर आउन पैसा छैन भनेपछि घरबाट पैसा झिकाएर २०७३ असारमा घर फर्किएँ । 

अब त विदेश जान पनि परिवारले दिँदैनन् । कमाउँछ भन्ने विश्वास गर्न छाडे । दुई छोरा र एक छोरी हुर्किंदैछन् । परिवारसँगै यहिँ खेती गरेर बस्छु । 

(सुरक्षित आप्रवासन परियोजना अन्र्तगत सामुदायिक जनशक्ति विकास कार्यक्रम गोल्माटारका कार्यक्रम अधिकृत सागर बिक्रम बस्नेतले गरेको कुराकानीमा आधारित)

मेरो कथा मेरो भोगाई

तपाईसँग पनि यस्तै भोगाई, अनुभव, कथा छन र हामीसँग बाड्नु चाहानुहुन्छ भने लेखेर 'desh@unn.com.np' मा पठाउनुहोस् ।

प्रतिक्रिया दिनुहोस

विशेष

Notice, Press Release

समाचार

पछिल्ला समाचारहरु
Download
Mobile App

तस्विर

कतारमा भवन निर्माण गर्दै नेपाली लगायत अप्रवासी कामदार। यस्ता भवन बनाउँदा सामान्य जिआई पातालाई मेसिनले पेलेर चाहिएको नापमा कम्प्युटराइज बिधिद्वारा निकालिन्छ। तस्बिरः गोबिन्द थापा मगर/दोहा, कतार