MENU

विचार/अनुभूति

ujyaalo forign call inside

बाघ र चितुवालाई काखमा राखेर हुर्काउँदा

काठमाडौं, पुस ४ –

मेरो नाम निलकुमारी जोन्छे । चिडियाखानामा काम गर्न थालेको ३५ वर्ष भइसक्यो । यहाँ रहेका जनावरलाई हेरचाह गर्नुपर्छ । बच्चा जन्मिए भने स्याहानुपर्छ । चिडियाखानामै जन्मिएको एउटा बाघ अहिले ठूलो भइसकेको छ । उसलाई मैले नै हुर्काएको हो ।

बाघको बच्चा जन्मिँदा उसलाई आफ्नै छोराछोरीलाई झैं काखमा राखेर हुर्काएको याद अहिले पनि ताजै छ । बिरामी छ कि छैन, राम्रो खाएको छ कि छैन भनेर निकै ध्यान दिन्थें । झोक्राएर बस्यो भने टेन्सन हुन्थ्यो । एकदम मायाले हुर्काएको हो ।

बच्चा हुँदा बाघले मासुभन्दा दूध खान्थ्यो । उसको माउको दूधले पुग्दैनथियो । बोतलको दूध खुवाउनुपथ्यों । आमासँग छुट्याएर मैले उसलाई बोतलको दूध खुवाउँथें । । तातो चिसो मिलाएर खुवाउँथे । बाघ, चितुवा, हुँडार धेरै जनावर हुर्काएको छु, स्याहार गरेको छु ।

पहिलोपटक बाघको बच्चालाई हुर्काउँदैछु भन्ने सुन्दा झसँग त भएको भएँ । अनि पछि उसँग चल्दा चल्दा, घुलमिल हुँदा हुँदा केही डर नै लागेन । काखमा लिँदै, दूध खुवाउँदै हुर्काएको । म्वार्इं पनि खाएँ नि, किन नखानु ? 

मैले बाघको बच्चा हुर्काएको बेलामा मेरा आफ्ना छोराछोरी सानै थिए । छोरो ८ वर्षको थियो । घर पुग्दा उसले सोध्यो– ममि तपाईं दिनभर बाघको बच्चा खेलाएर आउनुहुन्छ । मेरो माया बढी लाग्छ कि उसको भनेर । अनि मैले भनें–पहिलो प्राथमिकता उसलाई दिन्छु, अनि तिमीलाई । 

अनि छोरोले फेरि प्रश्न ग¥यो–किन त्यस्तो ? आफ्नो छोरो पो ठूलो हुन्छ । अनि मैले भनें–उनीहरुलाई राम्रो स्यहार गरेबापत पाउने पारिश्रमिकले तिमीलाई हुर्काउनुपर्छ । त्यसैले पहिले उसको माया बढी लाग्नुपर्छ ।

मेरो कुरा सुनेर छोरो पनि खुशी भयो, मामुले राम्रो उत्तर दिनुभयो भन्यो त्यो उमेरमा पनि । 

मैले हुर्काएको बाघको बच्चा ठूलो भएपछि पनि मलाई चिन्थ्यो । चितुवाले पनि चिन्छ । हामीलाई कन्याउन दिन्छ । आक्रमण गर्दैन । 

उसलाई बच्चादेखि हुर्काएको । वरपर जानासाथ हामीलाई ड्रेसले पनि चिन्छ । बोलाउने बित्तिकै खुरुरु दौडिएर आउँछ । अनि हामीलाई पनि बढी माया लाग्छ । आफैले हुर्काएकाले होला । के मन पराउँछ, त्यो दिएमा खुशी भएर खान्छ । उनीहरुसँग खेलेर बस्दा निकै रमाइलो लाग्छ ।   

सानोमा बाघ मेरो काखमै समेत निदाएको छ । कहिलेकाहीँ बाघको खोरमा जाँदा उसलाई देख्छु । आहा मैले हुर्काएको भन्ने सम्झेर आनन्द लाग्छ । उसले त अहिले बिर्सियो होला, किनकी मैले काम गर्ने सेक्सन अहिले अन्तै छ ।  

मलाई त एनिमल मदर अर्थात जनावरको आमा पनि भन्थे पहिला । यसरी चिनाउन पाउँदा मलाई खुशी लाग्छ । हिसाब गर्दा त मेरो ५, ६ सय भन्दा धेरै छोराछोरी होलान् । घरमा भन्दा धेरै चिडियाखानामा ।

अनि मलाई के लाग्छ भने थालीमा टन्न फूल अक्षता राखेर मलाई धर्म हुँदैन । जनावरको स्याहार गरे पो धर्म हुन्छ । किनकी यिनीहरु मागेर खान सक्दैनन् नि । उनीहरुलाई के चाहिन्छ भन्ने बुझेर राम्ररी खान दिन सके, बिरामी हुँदा उपचार गरेर निको पार्न सके पो धर्म हुन्छ ।

........................................................................................

मेरो नाम मैया कपाली । चिडियाखानामा काम गर्न थालेको १२ वर्ष भयो । म पनि चिडियाखानामा जनावरको हेरचाह गर्ने काम गर्छु । निलकुमारी दिदीले जस्तै जनावरको बच्चालाई स्याहार्नुपर्छ । तर मैले बाघको बच्चा चाहिँ हुर्काएको छैन । म आउँदा यहाँ जन्मेको बाघ ठूलो भैसकेको थियो । निलकुमारी दिदीले हुर्काउनुभएको । मैले अरु जनावरका बच्चा हुर्काएको छु ।

दुईवटा चितुवा पनि हुर्काएँ । बाहिरबाट उद्दार गरेर ल्याइएको बच्चालाई दूध खुवाएर हुर्काएको हो । पहिले बोतलको दूध दिएँ । पछि मासु किमा गरेर खुवाएँ । नुवाईदिने पनि गर्थें । आफ्नो बच्चालाई भन्दा पनि धेरै माया गरेर हुर्काएको हो नि । बिरामी हुँदा पनि चिन्ता लाग्ने । उसँगै खेल्ने गथें । खेलाउँदा खेलाउँदै उ ठूलो भयो । अहिले पनि सिम्बा भनेर बोलाउँदा चितुवाले चिन्छ । उसको नाम सिम्बा हो । बोलायो भने हेर्छ । हातले इशारा गरेर बोलाउँछ । 

खेलाउँदा खेलाउँदै डर नै भएन । पछि लंगुरको बच्चा पनि आयो । उसलाई पनि उसैगरी काखमा राखेर हुर्काएँ । बोतलको दूध खुवाएँ । बिरामी होला कि भनेर निकै ख्याल गरें । बोलाउने बित्तिकै खुरुरु दौडिएर आउँछ र खुट्टाले अँठ्याएर काखमा टाँसिन्छ । काखमै पनि कतिपटक निदाएको छ । 

त्योबेला छोराछोरी सानै थिए । तर उनीहरुको भन्दा बढि स्याहार जनावरको बच्चाको गर्नुपथ्र्यो । छोराछोरी बिरामी हुँदा पनि उनीहरुलाई औषधी उपचार गरेर फेरि जनावरको बच्चा स्याहार गर्न पुगिहाल्छु । उनीहरु पनि बुझ्ने छन् । तपाईं अफिस जानुस् जनावरका बच्चा भोकाए होला, हामी त खाइहाल्छौं नि भन्छन् । 

 

Mitsubishi

प्रतिक्रिया दिनुहोस

सम्बन्धित सामग्रीहरु

  • आलोचकलाई नै अलमल्याउने विज्ञ अर्थमन्त्रीको ‘वास्तविक’ बजेट

    मंगलबार अर्थमन्त्री डा. युवराज खतिवडाले संसदमा बजेट भाषण गरिरहँदा सत्तापक्षका सांसदको अनुहारमा पनि त्यति चमक देखिएन । शिक्षा, रोजगारी, कृषि, भौतिक पूर्वाधार, पर्यटन लगायतका केही आकर्षक कार्यक्रम घोषणा भैरहँदा ताली बजे पनि बजेट सकिएपछि भने बजेटलाई कस्तो भन्नेबारे पूर्व अर्थमन्त्री नै अलमलिए ।

  • सरकारका सय दिन : कुरा ठूला, खुट्टा लुला !

    कम्तीमा पनि सरकारले बितेका सय दिनमा सडकका खाल्डाखुल्डी पुर्न सक्थ्यो । काम भैरहेका ठाउँमा धुलो कम गर्न ठेकदारलाई बाध्य पार्न सक्थ्यो । काठमाडौंबाट नागढुंगा पुुग्ने, हेटौडा जाने जस्ता सयौं असजिला सडकलाई गिटी हालेर वा माटो पेलेर सहज बनाउन सक्थ्यो ।

  • ​कोरियामा धन देखेर मन हराएकाहरु

    हिजोआज दक्षिण कोरियामा रहेका नेपालीमाझ सामाजिक सञ्जालमार्फत नेपालीले नेपालीमाथि गरेको अमानवीय दुव्र्यवहारको चर्चा एकाएक चुलिएको छ ।

  • मुख्यमन्त्री शेरधन राईलाई खुल्ला पत्र

    सबैलाई एकजुट बनाउनुस् जनता छन् जागेका, हेर्न मन छ मिक्लाजुङ चढ्न पर्यटक ताँती लागेका । सुनसरीमा खेती सनपाट र केराको, खान पाइयोस् चामल डिहिटार र सेराको । लेगुवाका माछा गुद्रीमा बिकुन्, प्रदेश हाम्रो हेरी अरुले सिकुन् ।

  • ​कम्युनिष्ट मन्त्रीको सम्पत्तिमा दम्पती विवरण !

    हुन त उनी दाइजोका कट्टर विरोधी हुन् । बिहे पनि जनवादी ढंगले भएको हो । प्रगतिशील मान्छेको जनवादी बिहेमा दाइजो आउने कुरा भएन । तर बिहेको दिन नआएर के भयो ! श्रीमतीकै बाआमाले दाइजो दिनुपर्छ भन्ने के छ ? यो त परम्परावादी सोच भयो ।

सबै हेर्नुहोस
Skill Training
पछिल्ला समाचारहरु

सोसल मिडिया