MENU

विचार/अनुभूति

Ncell Axiata

बाघ र चितुवालाई काखमा राखेर हुर्काउँदा

काठमाडौं, पुस ४ –

मेरो नाम निलकुमारी जोन्छे । चिडियाखानामा काम गर्न थालेको ३५ वर्ष भइसक्यो । यहाँ रहेका जनावरलाई हेरचाह गर्नुपर्छ । बच्चा जन्मिए भने स्याहानुपर्छ । चिडियाखानामै जन्मिएको एउटा बाघ अहिले ठूलो भइसकेको छ । उसलाई मैले नै हुर्काएको हो ।

बाघको बच्चा जन्मिँदा उसलाई आफ्नै छोराछोरीलाई झैं काखमा राखेर हुर्काएको याद अहिले पनि ताजै छ । बिरामी छ कि छैन, राम्रो खाएको छ कि छैन भनेर निकै ध्यान दिन्थें । झोक्राएर बस्यो भने टेन्सन हुन्थ्यो । एकदम मायाले हुर्काएको हो ।

बच्चा हुँदा बाघले मासुभन्दा दूध खान्थ्यो । उसको माउको दूधले पुग्दैनथियो । बोतलको दूध खुवाउनुपथ्यों । आमासँग छुट्याएर मैले उसलाई बोतलको दूध खुवाउँथें । । तातो चिसो मिलाएर खुवाउँथे । बाघ, चितुवा, हुँडार धेरै जनावर हुर्काएको छु, स्याहार गरेको छु ।

पहिलोपटक बाघको बच्चालाई हुर्काउँदैछु भन्ने सुन्दा झसँग त भएको भएँ । अनि पछि उसँग चल्दा चल्दा, घुलमिल हुँदा हुँदा केही डर नै लागेन । काखमा लिँदै, दूध खुवाउँदै हुर्काएको । म्वार्इं पनि खाएँ नि, किन नखानु ? 

मैले बाघको बच्चा हुर्काएको बेलामा मेरा आफ्ना छोराछोरी सानै थिए । छोरो ८ वर्षको थियो । घर पुग्दा उसले सोध्यो– ममि तपाईं दिनभर बाघको बच्चा खेलाएर आउनुहुन्छ । मेरो माया बढी लाग्छ कि उसको भनेर । अनि मैले भनें–पहिलो प्राथमिकता उसलाई दिन्छु, अनि तिमीलाई । 

अनि छोरोले फेरि प्रश्न ग¥यो–किन त्यस्तो ? आफ्नो छोरो पो ठूलो हुन्छ । अनि मैले भनें–उनीहरुलाई राम्रो स्यहार गरेबापत पाउने पारिश्रमिकले तिमीलाई हुर्काउनुपर्छ । त्यसैले पहिले उसको माया बढी लाग्नुपर्छ ।

मेरो कुरा सुनेर छोरो पनि खुशी भयो, मामुले राम्रो उत्तर दिनुभयो भन्यो त्यो उमेरमा पनि । 

मैले हुर्काएको बाघको बच्चा ठूलो भएपछि पनि मलाई चिन्थ्यो । चितुवाले पनि चिन्छ । हामीलाई कन्याउन दिन्छ । आक्रमण गर्दैन । 

उसलाई बच्चादेखि हुर्काएको । वरपर जानासाथ हामीलाई ड्रेसले पनि चिन्छ । बोलाउने बित्तिकै खुरुरु दौडिएर आउँछ । अनि हामीलाई पनि बढी माया लाग्छ । आफैले हुर्काएकाले होला । के मन पराउँछ, त्यो दिएमा खुशी भएर खान्छ । उनीहरुसँग खेलेर बस्दा निकै रमाइलो लाग्छ ।   

सानोमा बाघ मेरो काखमै समेत निदाएको छ । कहिलेकाहीँ बाघको खोरमा जाँदा उसलाई देख्छु । आहा मैले हुर्काएको भन्ने सम्झेर आनन्द लाग्छ । उसले त अहिले बिर्सियो होला, किनकी मैले काम गर्ने सेक्सन अहिले अन्तै छ ।  

मलाई त एनिमल मदर अर्थात जनावरको आमा पनि भन्थे पहिला । यसरी चिनाउन पाउँदा मलाई खुशी लाग्छ । हिसाब गर्दा त मेरो ५, ६ सय भन्दा धेरै छोराछोरी होलान् । घरमा भन्दा धेरै चिडियाखानामा ।

अनि मलाई के लाग्छ भने थालीमा टन्न फूल अक्षता राखेर मलाई धर्म हुँदैन । जनावरको स्याहार गरे पो धर्म हुन्छ । किनकी यिनीहरु मागेर खान सक्दैनन् नि । उनीहरुलाई के चाहिन्छ भन्ने बुझेर राम्ररी खान दिन सके, बिरामी हुँदा उपचार गरेर निको पार्न सके पो धर्म हुन्छ ।

........................................................................................

मेरो नाम मैया कपाली । चिडियाखानामा काम गर्न थालेको १२ वर्ष भयो । म पनि चिडियाखानामा जनावरको हेरचाह गर्ने काम गर्छु । निलकुमारी दिदीले जस्तै जनावरको बच्चालाई स्याहार्नुपर्छ । तर मैले बाघको बच्चा चाहिँ हुर्काएको छैन । म आउँदा यहाँ जन्मेको बाघ ठूलो भैसकेको थियो । निलकुमारी दिदीले हुर्काउनुभएको । मैले अरु जनावरका बच्चा हुर्काएको छु ।

दुईवटा चितुवा पनि हुर्काएँ । बाहिरबाट उद्दार गरेर ल्याइएको बच्चालाई दूध खुवाएर हुर्काएको हो । पहिले बोतलको दूध दिएँ । पछि मासु किमा गरेर खुवाएँ । नुवाईदिने पनि गर्थें । आफ्नो बच्चालाई भन्दा पनि धेरै माया गरेर हुर्काएको हो नि । बिरामी हुँदा पनि चिन्ता लाग्ने । उसँगै खेल्ने गथें । खेलाउँदा खेलाउँदै उ ठूलो भयो । अहिले पनि सिम्बा भनेर बोलाउँदा चितुवाले चिन्छ । उसको नाम सिम्बा हो । बोलायो भने हेर्छ । हातले इशारा गरेर बोलाउँछ । 

खेलाउँदा खेलाउँदै डर नै भएन । पछि लंगुरको बच्चा पनि आयो । उसलाई पनि उसैगरी काखमा राखेर हुर्काएँ । बोतलको दूध खुवाएँ । बिरामी होला कि भनेर निकै ख्याल गरें । बोलाउने बित्तिकै खुरुरु दौडिएर आउँछ र खुट्टाले अँठ्याएर काखमा टाँसिन्छ । काखमै पनि कतिपटक निदाएको छ । 

त्योबेला छोराछोरी सानै थिए । तर उनीहरुको भन्दा बढि स्याहार जनावरको बच्चाको गर्नुपथ्र्यो । छोराछोरी बिरामी हुँदा पनि उनीहरुलाई औषधी उपचार गरेर फेरि जनावरको बच्चा स्याहार गर्न पुगिहाल्छु । उनीहरु पनि बुझ्ने छन् । तपाईं अफिस जानुस् जनावरका बच्चा भोकाए होला, हामी त खाइहाल्छौं नि भन्छन् । 

 

Mitsubishi

प्रतिक्रिया दिनुहोस

सम्बन्धित सामग्रीहरु

  • प्रचण्डलाई सजिलै मिल्ला र एकीकृत पार्टीको अध्यक्ष पद !

    माओवादीमा ४७ सालपछि आएका नेता कार्यकर्ता धेरै छन् भने एमालेमा प्रचण्ड भन्दा पनि पाका, धेरै योगदान गरेका पुराना नेता कार्यकर्ताको संख्या ठूलो छ । प्रचण्डले उनीहरुको योगदानको मूल्यांकन गर्नेछन् भन्ने आधार के हुन्छ भन्ने निश्चित नभै एमालेको ठूूलो पंक्तिले प्रचण्डलाई सहज हिसावले स्वीकार्न कठिन छ ।

  • बन्दी चेतनाको ‘जाँच प्रयोग’

    “यहाँ अहिले हामी ६ सय ६८ जना छौं” – एक परिचित युवा बन्दीले सुस्तरी कानमा भने । राणाकालमा बनेको दुईतले एउटा भवन नजिकै ठाउँ–ठाउँमा चिराचिरा परेर कमजोर हालतमा उभिएको थियो । त्यसकै कापमा एउटा सानो गल्ली जस्तोमा चिया पाकिरहेको थियो शायद, बन्दीहरु त्यतैबाट तातो चियाका गिलास लिँदै निस्किरहेका थिए ।

  • नेपालमा चीनको स्वार्थ

    कैयौँ पटक ‘नेपालको सार्वभौमसत्ता रक्षाका लागि’ चीनले सहयोग गर्ने भन्ने गरिएको छ बेइजिङ्गबाट । कूटनीतिक दृष्टिले यो अत्यन्तै गम्भीर अभिव्यक्ति हो । यसको अर्थ नेपालको सर्वभौमसत्ता गुम्ने र नेपालको अस्तित्व नै नरहने खतरा छ भनेर चीनले विश्लेषण गरेको हो भनेर बुझ्नु पर्ने हुन्छ ।

  • आँखाको क्यान्सर कति खतरनाक ?

    एक दशक अगाडि अलि कम र अहिलेको दशकमा एकदम धेरै सुनेको रोग क्यान्सर हो । शरीरको विभिन्न अंगहरु फोक्सो, आन्द्रा, कलेजो, पाठेघर, स्तनलगायतमा क्यान्सर भए जस्तै आँखामा पनि क्यान्सर हुन्छ । अरु क्यान्सरमा भन्दा यो क्यान्सर हुने जोखिमयुक्त कारक तत्वहरु फरक छन् ।

  • ओलीका अघिल्तिर कति धेरै अवसर ?

    बोले अनुसार काम थाल्ने हो भने वाम गठबन्धनको सरकारका सामु चुनौती थोरै र अवसरहरु कता हो कता धेरै छन् । अब बन्ने सरकारका लागि सबैभन्दा ठूलो अवसर विकासलाई तल्लो तहसम्म पुर्यासउने संरचना तयार छ । स्थानीय तहको चुनावपछि विकासलाई नागरिकको घर दैलोसम्म पुर्याउने जनप्रतिनिधिहरु चुनिएर अहिले काममा छन, तर देखाउने काम नपाएर कामका अवसरको खोजीमा छन ।

सबै हेर्नुहोस
Skill Training
पछिल्ला समाचारहरु

सोसल मिडिया