MENU

विचार/अनुभूति

लोकमान हटाउने अभियानका आँटिला वकिलको अनुभव

ओमप्रकाश अर्याल (अधिवक्ता)–

सर्वोच्च अदालतबाट आदेश आउनेबित्तिकै मलाई बधाईको ओइरो लाग्यो । म त्यतिधेरै ‘एक्साइटेड’ चाहिँ भएको छैन । समाजमा के हुँदो रहेछ भने कसैलाई दानवीकरण गर्ने, अनि कसैलाई चाहिँ देवत्वकरण गर्ने । यी दुई बिचको धार चाहिँ हुँदोरहेनछ । मान्छेलाई मानवीयकरण गर्नुपर्ने हो वास्तवमा । लोकमानसँग लड्नलाई देवत्वकरण गर्ने हुन् कि भन्ने डर भयो ।

दलका नेताहरु लोकमानविरुद्ध बोल्न डराएको बेला मैले आँट गरेको पक्कै हो । मलाई त्यतिबेला डर, जोखिम भन्ने कुरा त पटक्कै हुँदै भएन । केही साथीहरुले सुझाव, प्रतिक्रिया चाहिँ दिनुभएको हो ।

लोकमानसिंह कार्की अलि खतरनाक मान्छे हो भनेर चिनेजानेका साथीहरुले भन्नुहुन्थ्यो । कार्की विरुद्ध नलाग्नु भन्ने अप्रत्यक्ष धम्की जस्तै थियो भनौं न ।

तर मैले यस्ता कुरामा वास्ता गरिन । मात्र काम सुरु गरिसकेपछि मलाई नैतिक दबाब चाहिँ परिरह्यो । कसरी दबाब र प्रभावमा नपरीकन टुंगोमा पुर्याउने भन्ने भैरह्यो । जे होस् सुरुदेखि नै मलाई यो नैतिक परीक्षाको विषय चाहिँ भइरहेको थियो ।

फैसला आउनेबेला पनि अघिल्ला दिनहरुमा जस्तै सामान्य रुपमा थिएँ । फैसला कस्तो आउला भन्ने हुटहुटी थिएन । अनुहारमा त्यस्तो टेन्सन नै थिएन । मलाई देखेर साथीहरु चाहिँ अचम्ममा पर्नुभएको थियो । मलाई आशक्ति केही पनि थिएन ।

न्यायलयले निर्भिक र निश्पक्ष ढंगले फैसला गरोस्, जे फैसला गर्छ त्यसमा आधार, कारण र तर्कहरुले पुष्टी गरोस्, कुनै पक्षपात नहोस् भन्ने मैले सुरुदेखि नै अपेक्षा गरेको थिएँ । मैले साथीहरुलाई पनि आफ्नो अपेक्षा यति मात्र भएको भनेको थिएँ ।

फैसला पक्ष या विपक्ष जेमा आएपनि पढ्ने मान्छेले हो त नि यो यस्तै हो, ठीकै हो, चित्त बुझ्दो छ भनेर अनुभूति गर्न सकोस्, त्यति भए पुग्छ भन्ने थियो । मैले जित्नैपर्छ, मेरै पक्षमा परिणाम आउनुपर्छ भन्ने आशक्तिको हिसाबले चाहिँ मैले कहिल्यै पनि लिइन । त्यसकारणले पनि म ‘एक्साइटेड’ भइन ।

फैसला आइसकेपछि पनि मैले सामान्य रुपमा मात्र लिएँ । उहाँ (लोकमान) जानुभो, हट्नु भो भन्ने मात्रै मुखबाट निस्क्यो सुरुमा । मेरो दावी पुष्टी भयो भन्ने अनुभूति भयो । 

अब लोकमानले पुनरावलोकन गर्न सक्नुहुन्न । सर्वोच्चले पहिले गरेको निर्णय नै उल्टिएको हुनाले यही पुनरावलोकन हो । लोकमान अयोग्य ठहर भैसकेपछि उहाँलाई अख्तियारमा सिफारिस या नियुक्ति गर्नेहरुलाई के हुन्छ भन्ने प्रश्न उठेको छ । कानुनी हिसाबले त उहाँहरुलाई केही हुने देखिएन ।

तर सार्वजनिक रुपमा उहाँहरुलाई पनि हामीले जवाफदेही बनाउने स्थिति छ । किनकी पर्दा पछाडिका लोकमान उहाँहरु नै हो । आफ्नो स्वार्थ अनुकूल प्रयोग गर्न उहाँहरुले लोकमानलाई ल्याउनुभएको थियो ।

अहिले स्वार्थ नमिलेर मात्र उहाँहरुबिच द्वन्द्व भएको हो । आमनागरिकको दृष्टिले हेर्दा उहाँहरु पनि लोकमान प्रवृत्ति अन्तर्गतकै व्यक्तिहरु हो । यसकारण उहाँहरु पनि उत्तिकै दोषी हुनुहुन्छ । उहाँहरुलाई पनि निके खबरदारी गर्नुपर्ने अवस्था चाहिँ छ । 

उहाँहरुले अहिलेसम्म आत्मालोचना पनि गर्नुभएको छैन । उहाँहरुकै ठूल्ठूला कुरा छन् । उहाँहरु नै सत्ताको हालीमुहालीमा हुनुहुन्छ । लोकमान ल्याएपछि लोकमानतन्त्रको हावी भयो । लोकमानतन्त्रको नाइके लोकमान त जानुभयो, तर नेतातन्त्र चाहिँ बाँकी नै छ । उहाँहरु माफिया र स्वार्थ समूहकै निर्देशनमा चल्नुभएको छ भन्ने आमनागरिकको बुझाई छ ।

त्यसैले राजनीतिक शुद्धीकरणको अभियान यो सँगसँगै जानुपर्छ भन्ने लाग्छ । अहिले नागरिकमा जुन सचेतना आएको छ, यो यतिमै सीमित हुनु हुँदैन । अरु लोकमान प्रवृत्ति, अरु यसका मतियारहरु, सानातिना लोकमानहरु को हुन् भन्ने कुरा हामीले खोजी गर्नुपर्छ । यस्तो प्रवृत्ति भएका मान्छे हरेक गाउँ गाउँमा छन् । वस्ती वस्तीमा छन् ।

हरेक निकायमा छन् । र असल पहलकदमी लिने मान्छेहरुलाई त्यस्तो प्रवृत्तिले घेराबन्दीमा पारेको छ । नाकाबन्दी नै लगाएको स्थिति छ । यसप्रति नागरिक त धेरै सचेत छन् । व्यक्तिगत रुपमा सबै सचेत भएको पक्कै हो । खाली यसलाई जोड्ने संयन्त्र चाहिएको छ । हामीबिच एकता गराउने सूत्र र संयन्त्रको खाँचो छ ।

जोडिने अर्थात एकता हुने माध्यम खोज्न सक्यौं भने हामी अझै सफल हुन्छौं जस्तो लाग्छ । म त सहजकर्ताको रुपमा भूमिका खेल्छु नै । फेरि पनि यस्तै जोखिम लिनुपर्दा म तयार छु । एक्लैले हुने होइन । फेरि यस्तै अभियान आउँदा म पक्कै अघि बढ्ने नै छु ।

(अधिवक्ता ओमप्रकाश अर्यालसँग मिलन तिमिल्सिनाले गरेको कुराकानीमा आधारित)

 

Mitsubishi

प्रतिक्रिया दिनुहोस

सम्बन्धित सामग्रीहरु

  • सिन्डिकेट एक्सप्रेस : घोक्राएर खाँद्छ, उफार्दै लान्छ

    सिट मात्र भरिएर हुँदैन, टेक्ने र झुण्डिने ठाउँ समेत नभर्दासम्म गाडीवालाको चित्त बुझ्दैन । नत्र बस साहुको खल्ती भरिँदैन । सुरुमा रित्तै रहेको बस जसरी पनि बसवालाले भर्छ । केही लागेन भने घण्टौं पर्खाउँछ । वर आएर पनि फेरि पहिल्यैकै ठाउँमा फर्काउँछ । बोकेर, उचालेर, झ्याँकुटी पारेर, लोभ्याएर, फकाएर जसरी पनि मान्छे खाँद्छ ।

  • विचरा बोर्डिङका विद्यार्थी : जेलसरी जिन्दगी, व्यवहारिक ज्ञान शून्य

    ९८ प्रतिशत ल्याएर पास गरिरहेको छोरोलाई घर परिवारलगायत व्यवहारिक पक्ष केही पनि थाहा हुँदैन । थाहा होस् पनि कसरी उसलाई परिक्षामा कसरी प्रतिशत बढाउने फर्मुला बाहेक अरु केही सिकाइएन। सबै किताबका फर्मुला कण्ठ बनाइयो तर उसलाई जिन्दगीको फर्मुला कहिल्यै सिकाइएन।

  • संस्कृतभाषा र धर्म–संस्कृति–शिक्षाका बालपाठ्यपुस्तक

    वर्तमान परिस्थितिमा नयाँ पुस्तामा धार्मिक–साँस्कृतिक जागरणको आव¬श्यकता अनुभव गरेर लामो समयदेखि संस्कृत भाषाको र वैदिक हिन्दु धर्म–संस्कृतिको अध्ययन, मनन, आचरण र प्रचार–प्रसारमा संलग्न हुँदै आएको स्वाद्ध्यायशाला¬कुटुम्ब यसतर्फ अग्रसर भैरहेको छ ।

  • भर्ना अभियानको तामझाम : गुणस्तर सुधारमा किन जाँदैन ध्यान ?

    भर्ना अभियान बिगतमा पनि हामीले हेरेकै हौँ । अहिले पनि त्यसलाई निरन्तरता दिन खोजिएको छ । हरेक वर्ष सरकारी निकायबाट तामझाम देखाउने क्रम यो वर्ष पनि चलेकै छ । तर विद्यार्थी सामुदायिक विद्यालयमा किन आएनन् ? कसरी विद्यार्थीलाई आकर्षण गर्ने ?

  • एमाले–माओवादी एकता : मासिने पालो अब कसको ?

    भारतले नमिलाइदिएसम्म एक अर्काका शत्रु रहेका एमाले र माओवादी मिलाप भएर तालमेल गरेर चुनावमा जाँदा कांग्रेस सकियो । यी दुई कम्युनिष्ट जोडिएर एउटै पार्टी बनाउने क्रम चल्दैछ यस बेला ।तर एउटा शक्ति अर्का विरूद्ध प्रयोग भएर क्रमै सँग एक–अर्कालाई मास्ने विदेशी दाउ रोकिएको छैन नेपाली राजनीतिमा ।प्रश्न बाँकी छ, मासिने पालो अब कसको ?

सबै हेर्नुहोस
Skill Training
पछिल्ला समाचारहरु

सोसल मिडिया