MENU

विचार/अनुभूति

आठौं स्मृतिको अवसरमा सहिद पत्रकार उमा सिंहलाई सहकर्मीको चिट्ठी

प्यारी दिदी उमा,

दिदी तपार्इंले माया  मारेर जानु भएको आठ वर्ष भइसक्यो । थाहा छ मलाई तपार्इंले माया मार्नु भएन् पापीहरु, हत्याराहरुले तपाईंलाई हामीबाट टाढा बनाए । स्मरण छ मलाई त्यो कालो रात ।

याद छ मलाई त्यो साँझ तपाईंलाई ति मानव रुपमा आएका दानवले तड्पाएका थिए, रुवाएका थिए । ति चित्कारहरु मेरो कानमा अहिले पनि गुञ्जिरहेका छन् । तपाईंको बचाउ बचाउ शब्द मेरो मन मस्तिष्कमा अहिले पनि ताजै छ । 

दिउँसो ४ः३० बजे पुस २७ गत्ते २०६५ को त्यो दिन मेरो मानसपटलमा छ । दिदी हामी एक अर्कालाई अन्तिम अंगालो मारेका थियौं र सदा झंै तपाईंको सुझाव पाएकी थिएँ ।

तपाईंको तौललाई लिएर मैले तपाईंलाई कति जिस्काएको थिएँ याद छ मलाई । त्यसैदिन मलाई पनि अन्तर्वाता लिन सिकाइदिनु भनेर आग्रह गरेकी  थिएँ तपाईंलाई र तपाईले मेरो चिउँडो समातेर माया दर्शाउँदै ‘हस् हस् झाँसीकी रानी’ भन्नुभएको मैले बिर्सनै सकेकी छैन दिदी ।

मैले तपार्इंको त्यो हँसिलो अनुहारभित्रको वेदना अहिलेसम्म सबैसँग साझा गर्न सकेकी छैन । तपाईंको भाउजु ललितादेवीले तपाईंको आमालाई गाईघरमा थुनेर मारिदिन्छु धम्की दिएको तथा आमालाई गोठबाट निकाल्न कसरी तपाईं जनकपुरबाट आफ्नो गाउँ पुग्नु भो बन्दकोे समयमा, मैले आफ्नो आमालाई पनि सुनाउन सकिन दिदी । ममा आँट छैन दिदी तपाईंको सानो तर संघर्षपूर्ण जीवनयात्राको बखान गर्न सकुँ । मेरो हिम्मतले काम गर्दैन तपाईको सानै जीवनमा घटेका घटनालाई फेरि स्मरण गर्न सकुँ । ममा तपार्इं जत्तिको हिम्मत छैन दिदी ।

म तपाईंको त्यो ३० किलोको जिउ २२ ठाउँमा काटिएको बिर्सन सक्दिन । शायद निष्पक्ष र निडर पत्रकारको हत्या नै मुख्य कारण हो दिदी कि तपाईंपछि महिला पत्रकारहरुले सामाजिक कुरीतिका विषयमा खुलेर बोल्न वा लेख्न सकेका छैनन् । हो, दिदी तपाईंको विभत्स हत्याले अहिले पनि महिला पत्रकारहरुलाई निडर बन्न दिएको छैन । मैले एकजना निडर र क्रियाशील महिला पत्रकारलाई, ‘मेरो के गल्ति थियो ? मलाई किन मार्दै छौ ? बचाउ बचाउ भन्दै देह त्यागेको देखेकी छु ।

म एकजना कर्मठ पत्रकारलाई समाजको ऐना बनेको देखेकी छु । तर दानवहरुले त्यही ऐनालाई चकनाचुर गरेको साक्षी पनि मेरो यो दोषी आँखा नै हो । मैले हेरिमात्रै रहेँ, तपार्इंलाई बचाउन सकिन । मलाई त्यो कालो रातले अहिले पनि तर्साउँछ । अहिले पनि बेलुका भयो कि म तर्सिन्छु । 

मैले तपाईं बितेपछि नाइट क्लास नै छोडिदिएँ । तर पत्रकारिता छोडेको छैन दिदी । म पनि अब संचारकर्मीबाट पत्रकार बन्न खोजिरहेको छु । आखिर मलाई मेरो प्यारी दिदीको इच्छा पनि त पूरा गर्नुछ । दिदी जानकारी गराउँ कि हाम्रो जनकपुरका महिला संचारकर्मीहरु अब पत्रकार बन्न जोसिएका छन् ।

खुशी लाग्यो नि दिदी । हो, म पनि एकदमै खुशी छु । दिदी आशिर्वाद पाउँ, म तपाईको सपना  पूरा गर्न सकुँ । आखिर तपाईंको सपना पूरा गर्नु नै तपाईंप्रतिको सही अर्थमा श्रद्धाञ्जली व्यक्त गर्नु हो । अब हामी क्रियाशिल महिला पत्रकार हुँदैछौँ । अब तपाई जस्तै निडर, कर्मठ  पत्रकार बन्ने छाैं हामी । 

उही तपाईंकी बहिनी 
रिंकु मिश्र 

 

Mitsubishi

प्रतिक्रिया दिनुहोस

सम्बन्धित सामग्रीहरु

  • विचरा बोर्डिङका विद्यार्थी : जेलसरी जिन्दगी, व्यवहारिक ज्ञान शून्य

    ९८ प्रतिशत ल्याएर पास गरिरहेको छोरोलाई घर परिवारलगायत व्यवहारिक पक्ष केही पनि थाहा हुँदैन । थाहा होस् पनि कसरी उसलाई परिक्षामा कसरी प्रतिशत बढाउने फर्मुला बाहेक अरु केही सिकाइएन। सबै किताबका फर्मुला कण्ठ बनाइयो तर उसलाई जिन्दगीको फर्मुला कहिल्यै सिकाइएन।

  • संस्कृतभाषा र धर्म–संस्कृति–शिक्षाका बालपाठ्यपुस्तक

    वर्तमान परिस्थितिमा नयाँ पुस्तामा धार्मिक–साँस्कृतिक जागरणको आव¬श्यकता अनुभव गरेर लामो समयदेखि संस्कृत भाषाको र वैदिक हिन्दु धर्म–संस्कृतिको अध्ययन, मनन, आचरण र प्रचार–प्रसारमा संलग्न हुँदै आएको स्वाद्ध्यायशाला¬कुटुम्ब यसतर्फ अग्रसर भैरहेको छ ।

  • भर्ना अभियानको तामझाम : गुणस्तर सुधारमा किन जाँदैन ध्यान ?

    भर्ना अभियान बिगतमा पनि हामीले हेरेकै हौँ । अहिले पनि त्यसलाई निरन्तरता दिन खोजिएको छ । हरेक वर्ष सरकारी निकायबाट तामझाम देखाउने क्रम यो वर्ष पनि चलेकै छ । तर विद्यार्थी सामुदायिक विद्यालयमा किन आएनन् ? कसरी विद्यार्थीलाई आकर्षण गर्ने ?

  • एमाले–माओवादी एकता : मासिने पालो अब कसको ?

    भारतले नमिलाइदिएसम्म एक अर्काका शत्रु रहेका एमाले र माओवादी मिलाप भएर तालमेल गरेर चुनावमा जाँदा कांग्रेस सकियो । यी दुई कम्युनिष्ट जोडिएर एउटै पार्टी बनाउने क्रम चल्दैछ यस बेला ।तर एउटा शक्ति अर्का विरूद्ध प्रयोग भएर क्रमै सँग एक–अर्कालाई मास्ने विदेशी दाउ रोकिएको छैन नेपाली राजनीतिमा ।प्रश्न बाँकी छ, मासिने पालो अब कसको ?

  • ०७५ मा छुकछुके रेल, मेलम्चीको भेल र क्रिकेट खेल

    सुखसँग दुःख गर्नु र दुःखमा पनि दुःख पाउनुमा आकाश पातालको फरक छ । दुःख गरेअनुसार फल मिल्यो भने त्यो दुःख पनि सुख हुन्छ । तर दुःखमा बगेको पसिना बालुवामा पानी खन्याए जस्तो भयो भने दुःखमाथि दुःख मात्रै हुन्छ । बितेका धेरै वर्षमा धेरैलाई यस्तै भयो । दुःखमाथि भुक्तमान, सास्तीमाथि सकस ।

सबै हेर्नुहोस
Skill Training
पछिल्ला समाचारहरु

सोसल मिडिया