MENU

विचार/अनुभूति

लालसालाई अर्काको बच्चा चोर्न उक्साउने को ?

मिलन तिमिल्सिना –

पर्साकी लालसादेवीको विवाह भएको ५ वर्ष भइसक्दा समेत सन्तान भएन । सन्तान सुखको लागि उनले अर्काको बच्चा चोर्ने आपराधिक बाटो रोजिन् । अस्पतालबाट चोरेको बच्चालाई आफुले जन्माएको भन्दै माइती पुग्दा उनलाई प्रहरीले पक्राउ ग¥यो । अहिले उनी ‘अर्काको बच्चा चोर’ भनेर बदनाम भएकी छिन् । 

लालसालाई अर्काको बच्चा चोर्नुपर्ने बाध्यता किन आयो होला ? पक्कै पनि उनलाई सन्तान नभएको पीडाभन्दा बच्चा चोरको बदनाम सहनु सजिलो थियो । सन्तान भएन भन्दै घरपरिवार र समाजले दिएको मानसिक यातनाको चोट ठूलो थियो । जसरी पनि बच्चा देख्न चाहने परिवार र बच्चा नभएकी महिला भन्दै अर्कै दृष्टिले हेर्ने समाजले नै उनलाई बच्चा चोर बनाएको हुनुपर्छ । यसमा लालसाजस्तै निःसन्तान दम्पतीले भोग्नुपरेको पीडालाई बुझ्न नसक्ने परिवार र समाज सबैभन्दा दोषी हुन् ।

डाक्टरहरुका अनुसार ढिलो विवाह, आधुनिक रहनसहन तथा खानपानको कारण धेरै दम्पतीले सन्तान सुख पाएका छैनन् । यसमा पुरुषभन्दा पनि महिलाको संख्या धेरै छ । विवाह गरेको दुई/चार वर्षमा समेत बच्चा भएन भने दम्पती स्वास्थ्य जाँचको लागि अस्पताल पुग्छन् । औषधी उपचार गरेपछि कतिको बच्चा पनि भएको छ । तर सबैको उपचार सम्भव छैन । लाखौं खर्च गरेर पनि सन्तान नभएका दम्पती समाजमा धेरै छन् ।

सन्तान नहुनुको पीडा पुरुषले भन्दा बढी महिलाले सहनुपर्छ र सहिरहेका छन् । कुनै साथी या आफन्तलाई लामो समय भेट्दा उसले सोध्ने पहिलो प्रश्न हुन्छ–अनि बच्चा कतिवटा भए नि ? बच्चा नै नभएकी महिलालाई बच्चा कतिवटा या कत्रा भए भनेर सोध्दा उनलाई कस्तो चोट पुग्ला ? यो चोट आफन्त, परिवार र समाजले देख्न सकेका छैनन् । 

घरमा समेत सन्तान नभएकी महिलालाई हेर्ने दृष्टिकोण फरक हुन्छ । बुहारीकै कारण सन्तान नभएको थाहा पाएपछि बुवाआमाले छोरालाई अर्को विवाह गर्न दबाब दिन्छन् । बाआमाले दबाब नदिएपनि कतिपय पुरुष श्रीमतीबाट बच्चा नहुने बित्तिकै अर्को विवाह गर्न तम्सिन्छ । ‘सौता’ शब्द सुन्ने बित्तिकै पीडा हुने निर्दोष महिला श्रीमानले ‘कान्छी’ ल्याएको टुलुटुलु हेर्न विवश छिन् । बच्चा नभएकामध्ये कतिपय महिलाको बाध्यता छ– कि जसरी पनि बच्चा जन्माउनुपर्यो, नभए ‘सौता’ सहनुपर्यो । ‘सौता’ रोज्नुभन्दा ती महिलालाई जसरी पनि बच्चा रोज्नुपर्ने हुन्छ । शायद लालसाको बाध्यता यही थियो ।

लालसा जस्ता निःसन्तान महिलालाई पीडामाथि पीडा थोपर्ने तपाईंहामी नै हौं । घरपरिवार, माइती मावल र अरु आफन्तले दिने मानसिक यातना एकातिर छ । तपाईंहामीले पनि जानीनजानी उनलाई यातना दिइरहेका हुन्छौं । विवाहित साथी या अरु कोहीलाई भेट हुने बित्तिकै ‘अनि बच्चा कति भए नि ?’ ‘छोरा, छोरी के भए ?’ ‘कतिमा पढ्छन् ?’ ‘ए अझै भएको छैन ! कहिले त ?’ ‘बेलैमा जन्माउनुपर्छ है, नत्र दुःख पाइन्छ ?’....भनेर सोध्छौं । 

बच्चा भएकी महिला रहिछिन् त भने उनले दिने जवाफ सहज हुन्छ । तर कल्पना गर्नुहोस्, तपाईंको प्रश्न सुन्ने महिला निःसन्तान हुन् भने उनलाई कति चोट पर्ला ? 

याद गर्नुहोस्, तपाईंहाम्रा धेरै साथी, आफन्त र नातेदारमध्ये कोही न कोही निःसन्तान छन् । बच्चा नहुँदाको पीडाभन्दा तपाईंहामीले गर्ने प्रश्न र घरपरिवार तथा समाजले दिने दबाबले उनीहरुलाई पर्ने चोट ठूलो हुन्छ । 

स्वभाविक छ, सबै दम्पतीको सन्तान हुन सक्दैन । सन्तान नहुँदा पनि उनीहरुले आफ्नो जिन्दगी सहज रुपमा बिताउन सक्छन् । आफ्नो सन्तानले गर्ने माया अरुबाट पनि पाउन सक्छन् । सन्तान नहुनु जिन्दगीमा सबैथोक अन्त्य हुनु होइन ।

श्रीमान–श्रीमतीमध्ये एकजनाको कारणबाट सन्तान नभएपनि उनीहरुको रथको पाङ्ग्रा थपघट हुन र जसरी पनि बच्चा पाउन विवश हुनुपर्ने अवस्था ल्याउन नदिन घरपरिवार र समाजकै भूमिका महत्वपूर्ण हुन्छ । 

 

Mitsubishi

प्रतिक्रिया दिनुहोस

सम्बन्धित सामग्रीहरु

  • विचरा बोर्डिङका विद्यार्थी : जेलसरी जिन्दगी, व्यवहारिक ज्ञान शून्य

    ९८ प्रतिशत ल्याएर पास गरिरहेको छोरोलाई घर परिवारलगायत व्यवहारिक पक्ष केही पनि थाहा हुँदैन । थाहा होस् पनि कसरी उसलाई परिक्षामा कसरी प्रतिशत बढाउने फर्मुला बाहेक अरु केही सिकाइएन। सबै किताबका फर्मुला कण्ठ बनाइयो तर उसलाई जिन्दगीको फर्मुला कहिल्यै सिकाइएन।

  • संस्कृतभाषा र धर्म–संस्कृति–शिक्षाका बालपाठ्यपुस्तक

    वर्तमान परिस्थितिमा नयाँ पुस्तामा धार्मिक–साँस्कृतिक जागरणको आव¬श्यकता अनुभव गरेर लामो समयदेखि संस्कृत भाषाको र वैदिक हिन्दु धर्म–संस्कृतिको अध्ययन, मनन, आचरण र प्रचार–प्रसारमा संलग्न हुँदै आएको स्वाद्ध्यायशाला¬कुटुम्ब यसतर्फ अग्रसर भैरहेको छ ।

  • भर्ना अभियानको तामझाम : गुणस्तर सुधारमा किन जाँदैन ध्यान ?

    भर्ना अभियान बिगतमा पनि हामीले हेरेकै हौँ । अहिले पनि त्यसलाई निरन्तरता दिन खोजिएको छ । हरेक वर्ष सरकारी निकायबाट तामझाम देखाउने क्रम यो वर्ष पनि चलेकै छ । तर विद्यार्थी सामुदायिक विद्यालयमा किन आएनन् ? कसरी विद्यार्थीलाई आकर्षण गर्ने ?

  • एमाले–माओवादी एकता : मासिने पालो अब कसको ?

    भारतले नमिलाइदिएसम्म एक अर्काका शत्रु रहेका एमाले र माओवादी मिलाप भएर तालमेल गरेर चुनावमा जाँदा कांग्रेस सकियो । यी दुई कम्युनिष्ट जोडिएर एउटै पार्टी बनाउने क्रम चल्दैछ यस बेला ।तर एउटा शक्ति अर्का विरूद्ध प्रयोग भएर क्रमै सँग एक–अर्कालाई मास्ने विदेशी दाउ रोकिएको छैन नेपाली राजनीतिमा ।प्रश्न बाँकी छ, मासिने पालो अब कसको ?

  • ०७५ मा छुकछुके रेल, मेलम्चीको भेल र क्रिकेट खेल

    सुखसँग दुःख गर्नु र दुःखमा पनि दुःख पाउनुमा आकाश पातालको फरक छ । दुःख गरेअनुसार फल मिल्यो भने त्यो दुःख पनि सुख हुन्छ । तर दुःखमा बगेको पसिना बालुवामा पानी खन्याए जस्तो भयो भने दुःखमाथि दुःख मात्रै हुन्छ । बितेका धेरै वर्षमा धेरैलाई यस्तै भयो । दुःखमाथि भुक्तमान, सास्तीमाथि सकस ।

सबै हेर्नुहोस
Skill Training
पछिल्ला समाचारहरु

सोसल मिडिया