MENU

विचार/अनुभूति

Ncell Axiata
USAID

आफ्नै ठाउँ बिरानो हुँदा

भूमिराज पराजुली -

म कामका लागि विदेश कहिल्यै जान्न । मेरो सीप, लगनशिलता र मेहनत मेरै देश, मेरै ठाउँलाई दिन्छु । मैले धेरै पढ्नुछ । पढेर नेपालमै कुनै एउटा क्षेत्रमा नाम उज्वल बनाउनु छ । मेरो मिसन आफ्नै देशमा मेरो फरक पहिचान बनाउनु हो ।

यी मेरा ‘पञ्चप्रतिज्ञा’ आज भन्दा सातवर्ष अघिका हुन । त्यसबेला जोशजाँगरका साथ क्याम्पस गइन्थ्यो । केहि सामाजिक काम गर्ने संघसस्थातिर आवद्ध भइएको थियो ।  क्याम्पस पढ्दै स्थानीय मिडियामा काम गरिन्थ्यो ।स्थानीयदेखि जिल्ला तहसम्म  चिनजान बढ्दै थियो । त्यसबेला चाहनु मात्र पर्छ झापामा गर्न नसकिने केही काम नै छैन भन्ने घमण्ड जस्तै थियो । नहोस् पनि कसरी, नेतामा नेता, ब्यापारीमा ब्यापारी, सरकारी कर्मचारी, स्थानीय सचिवदेखि सिडियो, डिएसपी, एलडिओ सबैसँग कुरा गर्न सकिन्थ्यो । सिधै फोन गर्न सकिन्थ्यो । सर्वसाधारण, युवा माझ पनि त्यतिकै घुलमिल थियो । जिल्ला तहका मात्र होइन केन्द्रिय तहकै नेताहरुसँग पनि सम्पर्क गाह्रो थिएन । 

तर धेरै कुराले मात्र साथ दिएर नहुँदो रहेछ । चिनजान, बोलीचाली र हाई हेल्लोको पहुँचले मात्र नहुने रहेछ । स्थानीय मिडीयामा काम गरेर आफ्नो पढाईलाई निरन्तरता दिइरहेको म अल्लारे केटाको पारिवारिक अवस्था माथिल्लो स्तरको थिएन । पहाडमा भएको थोरै पुख्र्यौली सम्पत्ति र दमकमा रहेको ओत मात्र लाग्ने सानो झुपडीले नपुग्ने भयो । अनि बिकल्पमा आयो वैदैशिक रोजगार ।

मेरा दाजु प्रदिप रोजगारीकै सिलसिलामा तीन वर्षदेखि मलेसियामा हुनुहुन्थ्यो । दाजुले आफु काम गर्ने कम्पनी नजिकैको लेटेक्स कम्पनीको कामका बारेमा बताउनुभयो । काम सजिलो र तलब पनि राम्रै हुने दाजुको जानकारी अनुसार म राहदानी बनाउन काठमाडौं लागे । राहदानी बनाएर काठमाडौंको नक्सालमा रहेको एससिएम मेनपावरबाट ७० हजार रुपैयाँ बुझाएर म मलेसिया हानिएँ । २०६७ साल असोज महिनाको २५ गते सोमबार घटस्थापनाको दिन , परिवार र देश नै दशैमा रमाउदै गरेका बेला म भने हातमा हरियो राहदानी बोकेर मुग्लान भासिँदै थिए । 

बाहिरी रुप हेर्दा धेरै झिलीमिली, रंगीबिरंगी, गगन चुम्ने महल, फराकिला बाटा देखिएपनि यसको भित्री अबस्था नेपाल र नेपालीको भन्दा खोक्रो रहेछ । चार वर्षसम्म दाजुले रोज्नुभएको कम्पनी इन्नो लेटेक्स एस डि एन बिच डि मा निरन्तर काम गरियो । यस अवधिमा पनि मैले मलेसियाबाटै उज्यालो रेडियो र अनलाइनमा काम गरि नै रहेँ । दैनिक १६ घण्टा कम्पनीमा  काम गरेर बचेको समयलाई मैले पत्रकारितामै लगाएँ । 

यसैबिचमा मैले मलेसियामा पनि पहुँच राम्रै विस्तार गर्न सकें । मलेसियाका विभिन्न नेपाली संघसंस्थाले, दूतावासले आयोजना गर्ने गरेका हरेक खालका कार्यक्रममा आफ्नो उपस्थिति जनाउन थालें । यसरी मलेसियामा सक्रिय भएर व्यापार गरेको ब्यापारी, नेपाली राजनैतीक दलका प्रवास संगठनका प्रतिनिधि, दुतावास, श्रमिक लगायतसँग राम्रै हिमचिम भयोे । यत्तिको हिमचिम भएपछि अब म कम्पनीदेखि बाहिरै बसेरपनि केही गर्न सक्छु भन्ने आत्मविश्वास जाग्यो । लगातार चार वर्षसम्म काम गरिरहेको कम्पनी छोडेर बाहिरको आफ्नो छुट्टै दुनियामा हराउन मन लाग्यो । तर सजिलो थिएन ।

आफ्नो भिसा, स्वतन्त्र भएर गरिने काम,  बस्ने ठाउँ लगायतको टुंगो लगाएर मात्र निस्कन पर्थ्यो । यतिकैका मलेसियाबाट प्रकाशित हुने प्रवासी सन्देश साप्ताहिकमा सहसम्पादक भएर काम गर्ने प्रस्ताव आयो । खान र बस्न सहित कम्पनीको भन्दा राम्रै तलब दिने प्रस्ताव आयो । प्रस्ताव स्वीकार गर्नुभन्दा पहिला  ठूलो समस्या रहने भिसा मिलाउनुपर्ने थियो । कम्पनीकै भिसा तर काम भने बाहिर गर्ने सोच बनाइयो । यहि सोच अनुसार एकदिन मौका पारेर कम्पनीको मानव संसाधन विभाग प्रमुखलाई व्यक्तिगत भेटें । भिसा लगाउन लाग्नेभन्दा दोब्बर शुल्क दिने प्रस्ताव मैले गरें । मलाई भिसा लगाइदिएर मेरो राहदानी मलाई नै दिन उनी राजी भए । त्यसपछि मैले प्रवासी सन्देशको प्रस्ताव स्वीकार गरें । 

म पत्रिकामा आएपछि पत्रिकाको स्तरमा सुधार आउन थालेको प्रतिक्रिया पाउन थालें । यसबाट मेरो काम गर्ने हौसला बढायो । म आएको एक वर्षभित्र नम्बर वान पत्रिका बनाउने योजना बनायौं । सबै साथीले उत्कृष्टताका  साथ काम गरिरहनुभएको थियो । दिनानुदिन मलेसियामा पत्रिकाको माग बढ्न थाल्यो । तर मलेसियाको प्रसाशनले मलेसियाबाट प्रकाशित सबै आप्रवासी पत्रिका बन्द गराईदियो । त्यसपछि के गर्ने भन्ने अन्यौलमा बसिरहेको मलाई एकजनाले रेष्टुरेन्ट चलाउने सल्लाह दिए । अनि रेष्टुरेन्ट किनें । 

फरक तरिकाले रेष्टुरेन्ट चलाउन थालेपछि ग्राहकपनि दिनानुदिन बढ्न थाले । ब्यवसायीले राम्रै पिकअप लिईनै रहेको भएपनि नेपाल फर्कन पर्यो । सात वर्ष  मलेसियामा बसेर बिभिन्न क्षेत्रमा रहेर काम गरियो । केही सिकियो, केही कमाईयो,  अनि केही गुमाईयो ।

अहिले आफ्नै ठाउँ दमकमा छु । सात वर्षपछि म आफ्नो ठाउँमा केही गर्न भनेर आएको छु । तर सात वर्षको अन्तरालमा दमकमा कायापलट परिवर्तन भएछ । अहिले केही गर्ने सोच छ, सानोतिनो केही गर्न सक्ने आर्थिक हैसियत पनि छ । तर के गर्ने भन्ने अन्योलमा छु । किनकी सात वर्षअघि यही दमकमा म जुन अबस्थामा थिएँ, अहिले म त्यहिबेला मलेसिया पुग्दाको जस्तो भएको छु ।

अर्थात आफ्नै ठाउँ बिरानो भएको छ । त्यसबेलाका न मेरा दौंतरी छन् यहाँ, न मेरो त्यसबेलाको जस्तो पहुँच अर्थात चिनजान छ । त्यसबेलाको आँट अहिले हराइरहेको महसुस भएको छ । यसैकारण अल्मलिरहेको छु । आफ्नै ठाउँ मेरा लागि अपरिचित बनेको छ । आफ्नै ठाउँमा आफैलाई खोजिरहेको छु । 

                                                                            

प्रतिक्रिया दिनुहोस

सम्बन्धित सामग्रीहरु

  • पर्वतले कसेको गाँठो

    तपस्वीको तपस्थल, ज्ञानीको ज्ञानभूमि, प्रकृतिप्रेमी कविको भाव अङ्कुरित क्षेत्र, विज्ञानको अनुसन्धान पृष्ठभूमि, रोगीको ओखति भण्डार पर्वत मालाले नेपाली सौन्दर्य गाथालाई स्वाभिमानसँगै एकाकार गरेको छ ।

  • नेपाल भारत सम्बन्ध र राष्ट्रपतिको भ्रमण

    नेपाल र भारतको सदियौँ पुरानो कुटनीतिक सम्बन्ध मात्र नभएर रोटी र बेटीको सम्बन्ध अर्थात सामाजिक साँस्कृतिक सम्बन्धलाई नेपाली राजनीतिमा आज अलग ढंगले व्याख्या गर्न थालिएको छ ।

  • म मसानघाटको खरानीबाट जिउँदो भएर आएको मान्छे

    मलाई स्वप्नमा समेत आक्रमणको प्रयास भइरहेको छ भन्ने संकेत आएको थियो । प्रत्यक्ष भौतिक आक्रमणको सम्भावना त थिएन तर अभिचार क्रियाहरुको माध्ययमबाट पनि मानिसलाई कसरी विचलित पार्न सकिन्छ ? कसरी मानसिक रुपमा कमजोर बनाउन सकिन्छ ? भन्ने काम भयो ।

  • राजाका बग्गी गुडाउन बनेको सडकमा ८ लाख गाडी, अनि हर्न निषेध ?

    अल्प अध्ययन, अनुसन्धान तथा पक्षघात (प्यारालाइसिस) भएको सडक पूर्वाधारको उपस्थितिका बिच २०७४ वैशाख १ गतेबाट ध्वनि प्रदुषण कम गर्ने नाममा हर्न बजाउन प्रतिबन्ध लगाइएको छ । जसरी पनि कार्यान्वयन गरेरै छाड्छौँ भन्ने पदीय दम्भप्रति आफ्नो प्रतिरक्षा गर्नु पर्ने ट्राफिक प्रहरी माहाशाखा चुकेको देखियो ।

  • सरकारको अपरिपक्व कार्यशैली

    राज्यका निकायहरुमध्ये कार्यपालिका नागरिकको जनजीविकासँग प्रत्यक्षरुपमा जोडिएको हुन्छ । नागरिकको जीउधनको सुरक्षा, देशमा शान्ति सुव्यवस्था कायम राख्नु र नागरिकलाई राज्यको उपस्थिती प्रत्याभुत गर्नु उसको प्रमुख दायित्व र जिम्मेवारी हुन्छ ।

सबै हेर्नुहोस
Foreign Employment
Job Vacancy
पछिल्ला समाचारहरु

मेरो पनि भन्नु छ

  • भारतले पाकिस्तान र बंगलादेशको सिमामा पर्खाल लगायो भने नेपालले पाउने भुपरिवेष्ठित देशको अन्तर्राष्ट्रिय अधिकार हनन हुन सक्छ । भारतको कदमले नेपालले आयात गर्ने सबै कुरामा भारतकै भर पर्नुपर्ने हुन सक्छ । त्यसैले सरकारले यो विषयमा अहिल्यैदेखि चनाखो बस्नु जरुरी छ ।

    ​रोशन राइ
  • राजनीति गरेँ भन्दैमा स्कुल तथा क्याम्पसमा आगो लगाउन पाइदैन । आफैले ज्ञान लिने ठाउँमा विनास गरेर के गर्न खोजेका हुन् विद्यार्थी संगठनले ।

    ​दिपा डिएच
  • बिबिसी नेपाली सेवाका प्रमुख रबिन्द्र मिश्र राजनितिमा आउने भन्दा खुसी लागेको छ । हाम्रो आशालाई निरासा नबनाइ दिनु होला । केहि गरेर देखाइदिनु होला ।

    ​लेखराज गिरी
सबै हेर्नुहोस

सोसल मिडिया