MENU

विचार/अनुभूति

Ncell Axiata
USAID

परदेशमा चोइटिएका सपना

दिपक महत –

एसएलसी सिद्धिएपछि मनमा बेग्लै उर्जा छ । उच्च शिक्षाको लागि शहर भासिन मनले मान्दैन । कमजोर आर्थिक अवस्थामा च्यापिएर शहरका अनेक चुनौतीसँग भिड्न हिम्मत छैन । सबल पारिवारिक हैसियतमा हुर्केको भए अवश्य हजार चुनौती सीमामा बाँधिन पुग्थे । तर यहाँ त एक पछि अर्को ताँती लागेसरी चुनौतीका पोका हिमाल जस्तै अटल बनि बसेका छन् । शहरमा पसेर सफल असफलताको परीक्षणमा उत्रने मन नभएको पनि हैन तर यो लम्बेतान बाटोमा जोखिमता लिने घरको वर्तमान परिवेशले दिदैन । पारिवारिक रुपमा कम सदस्य हुँदैमा सुखी परिवारको दर्जमा राखिने मेरो परिवार भने यसमा पर्दैन ।  

घरमा बा, आमा र म छाैं । भौगलिक विकटताको यो चोटिलो मर्म बेहोरिरहेको सुदूरको हुम्ला आफैंमा एक सम्भावना हुदाँहुँदै पिछडिएको र विकट छ । सायद यही विकटताले आजसम्म पनि हामी पछि नै छौं । परिवर्तनले विश्वमा सबैतिरको आयाममा ब्यापकता ल्याएपनि त्यसले यो विकटको हाम्रो समाजलाई छुन कति समय लाग्ने हो । सञ्चार माध्यममा देखिने र सुनिने पीडाले त कति धेरै छुन्छ तपाई हामीलाई । तर वास्तविक यहाँको माटोमा वर्षौंदेखि भोगिरहेका अनुभूतिले हामीलाई एक छुट्टै र विशेष जीवनको पाटोमा भोगी बनाएको छ । 

यहाँको यो भौगलिकता र घरको चरम आर्थिक अभावले गाउँका युवाले अँगालेको परदेशको बाटोमा लाग्ने सुरसार गर्छु । स्कुलमा वादविवाद प्रतियोगितामा बोलिएको धनभन्दा बिधा ठूलो पक्षका आफ्ना तार्किक वाक्यहरु यहाँ आउदा फिक्का लाग्छन् । अहिले लाग्छ, खै बेसुरमा के बोलिएछ ! पैसा बिना शिक्षाको दर्शन कमजोर हुन्छ जस्तो लाग्छ । संसारको फन्को लगाएर पनि सबै कुरा थाहा पाउन सकिंदैन ।

तर प्रविधिले भने थाहा पाउने र अनुभूत गर्नसक्ने बनाएको छ । तर यो सबैले उपभोग गर्न सक्ने भने बनेको छैन । सबै कुराको सम्बन्ध पैसासँग जोडिन पुग्दा पैसा बिनाको संसार कल्पना बाहिर हुन थालेको छ । जसले पैसा मात्र मानिसको केन्द्रमा परेको छ । हो यही मानसिकताले मेरो मस्तिष्क पनि नराम्ररी पिटेको छ । सीमित पैसामा रहेर जिन्दगीका मोडहरु पार गर्न कति गाह्रो हुन्छ र कति सपनाहरुको मलामी बन्नुपर्छ पीडा बोक्ने हिस्सेदारको मुहार पढे मात्र हुन्छ । 

भर्खरै भित्रिएको बिजुलीले गाउँ उज्यालो हुन पुगेको छ । जसले शहरको झझल्को मेटिएको छ । पल्लाघरे काकीको घरमा भएको रंगिन टिभिले घर गाउँका सबैलाई तानेको छ । चलिरहेको फिल्ममा परदेशिका अनेक पीडालाई चलदृश्यमा रोचक ढंगले प्रस्तुत गरिएको छ । मेरी आमा जस्ता कलिला मन भएका गाउँका सबै आमाहरु पछ्यौरीले अनायासै बगेका आशुँका बर्बर भेल पुछ्दै बाहिरिन्छन् । 

विदेश जाने भए घरमा बुहारी भित्र्याएर मात्र जान भनेर घरबाट कर गर्नुहुन्छ । मन नहुँदा नहुँदै पनि घरको खुसीको लागि छिमेकी गाउँकी वर्षा रावतसँग लगनगाँठो कस्छु । युवा गाउँमा कोही छैनन्, छन् त केटाकेटी र बुढापाका मात्र । पैसा हुनेहरु शहरमा छन् भने नहुनेहरु भारत र विश्वका खाडीमा पैसासँग पसिना साटिरहेका छन् । त्यसैले गाउँ गरीबको मात्रै भएको भान हुन्छ । बिहेको १५ दिनपछि परदेशीको सूचीमा म पनि थपिन्छु । 

२ वर्षे परदेशको यात्रामा निस्किँदा पल्लाघरे काकीको घरमा हेरेको फिल्मले मेरो आमाको आँखा रसाउन थाल्छन । म आत्मविश्वाशी बन्दै सुनौला र रंगिन कल्पनारुपी आशाको त्यान्द्रोमा उनिदै हुम्लाबाट काठमाडौंतिर लाग्छु । 

व्यस्त काठमाण्डौ कसैको पर्वाह गर्दैन । मान्छे आ–आफ्नै पारामा छन् । म एयरपोर्ट पुग्छु । ठाउँ ठ्याक्कै याद भएन तर ट्याक्सीले उकालो भएतिरबाट जहाज चढ्ने ठाउँतिर पु¥याउन्छ । साँझको फ्लाइट छ । सिमिकोटमा काले साहुको घर जत्तिकै लामो र त्यस्तै रङ्गको जहाज छ । नेपालमा संगालिएका सपनाहरुलाई विपनामा उतार्न त्यही काले साहुको घरजस्तै लाग्ने जहाजको बिचतिरको सिटमा बस्छु । केहीबेरमा आफ्नै रफ्तारमा चराजस्तै जहाज उड्न थाल्छ ।

कतारको हमाद विमानस्थलमा उत्रिएपछि केहीबेरमै कम्पनीको गाडी मलाई लिन आउँछ । एयरपोर्टमा काला, गोरासँगै नेपाली पनि मिलेर काम गरेको देख्दा अचम्म लाग्छ । सबै कामकै लागि ब्यस्त छन् । मरुभूमीको देश भएनि सबैतिर हेर्न लायक बनिसकेको छ । कतार विकसित राष्ट्रतिर लम्केको पनि यही कारणले होला म मनमनै सोच्छु ।

प्लम्बर भनेर मलाई लगिएपनि काम भने इलेक्ट्रिसियनको हुन्छ । बिजलुीसँग निकै डर र कौतुहलको सम्बन्ध छ मेरो । गगनचुम्बी भवनमा बिजुलीका तारसँग दिनहुँ चर्को रापमा जोडिनु मेरो नियमित कर्म बन्छ । पैसासँग यो चर्को मेहनत साटिँदा मनले नेपालका बाँझा जमिन जोतेर हराभरा पारौं कि जस्तो लाग्छ । 

कतार आएको पनि २१ महिना भैसक्छ । यो बेला मनले शान्तिको सास फेर्छ । पैसासँग साटिएका धेरै सपनाहरु विपनातिर लम्केका छन् । घर जाने दिन नजिकिँदै जाँदा मन खुशीले फुरेको छ । संसार जितेको भान पर्न थालेको छ । 
बिडम्बना ओभर डुयुटीको चक्करमा उज्यालिएको संसारमा एकाएक बादल लाग्छ । इन्द्रेणीको रंग उडेर संसार बिरक्तिए जस्तो । खाडीमा उठ्नै नसक्नेगरी जीवन भासिएको छ । घरमा कसरी भनौं फोन समात्न सक्दैनन् यि हातहरु भनेर । हो इलेक्ट्रिक कटर चलाउँदा दुवैै हात छिनिएका छन् । संसारमा हात बिनाको मेरो अस्तित्व नगन्य छ । संसारको अनुहार हेर्ने मन छैन । पैसाप्रतिको मोह शून्यतामा झर्छ । मैले मेरा हात मात्र गुमाएको छैन बाँकी सपना र आनन्दरुपी कल्पनाहरुलाई सदाका लागि क्षणभरमै उडाएको छु । तर यी सबै कुराहरु मैले रहस्यमै छोड्छु घरमा कहिल्यै भन्दिन । घरको स्थितिलाई जीवन्तता दिन यो मैले लुकाउनै पर्छ ।   

म घर फर्कने दिन बुबा मलाई लिन भनि घरबाट काठमाडौं हिँड्नुहुन्छ । तर मैले एयरपोर्टमा बुबालाई देख्दिन । छिमेकी गाउँका दाजुभाइ मलाई लिन आएका छन् । मलाई देख्दा उनीहरुको भावमा एक्कासी परिवर्तन आउन्छ कारण मेरो शारीरिक अवस्थामा भएको उथलपुथल । हाम्रो बिचमा धेरै कुरा हुन्न । त्यहाँबाट हामी सिधै ट्याक्सिमा बि.एण्ड.बि अस्पतालमा पुग्छौं । किन अस्पताल मलाई ल्याइयो यसबारे म पुरै बेखबर छु । 

अस्पतालको ४०१ नम्बरमा पुगेर हामी अडिन्छौं । बुबालाई अस्पतालको बेडमा देख्दा भूकम्पले पुरै अस्पताल हल्लिए जस्तो लाग्छ । संयोग मिलाई मिलाई चिथोर्ने नियतीले गर्दा संसार उदास बाहेक केही लाग्दैन । कैलालीको चिसापानी नजिकै भएको सडक दुर्घटनामा परि बुबाको यो अवस्था छ । अस्पतालमा १५ दिनको बसाईपछि हामी घर हुम्लातिरको यात्रामा निस्कन्छौं । यति दिन बिताउँदा घरकाले केही सुईंको पाउँदैनन् । गाडीमा चढेर यात्रा गरिरहँदा जीवनको अर्थहीन यात्रा गरेजस्तो लाग्छ । बुबाको खुट्टा र मेरो हात बिहीनताले घरमा कस्तो संकट निम्तिने हो सोच्न मस्तिष्कमा कुनै स्पेस बाँकी छैन । 

 

प्रतिक्रिया दिनुहोस

सम्बन्धित सामग्रीहरु

  • पर्वतले कसेको गाँठो

    तपस्वीको तपस्थल, ज्ञानीको ज्ञानभूमि, प्रकृतिप्रेमी कविको भाव अङ्कुरित क्षेत्र, विज्ञानको अनुसन्धान पृष्ठभूमि, रोगीको ओखति भण्डार पर्वत मालाले नेपाली सौन्दर्य गाथालाई स्वाभिमानसँगै एकाकार गरेको छ ।

  • नेपाल भारत सम्बन्ध र राष्ट्रपतिको भ्रमण

    नेपाल र भारतको सदियौँ पुरानो कुटनीतिक सम्बन्ध मात्र नभएर रोटी र बेटीको सम्बन्ध अर्थात सामाजिक साँस्कृतिक सम्बन्धलाई नेपाली राजनीतिमा आज अलग ढंगले व्याख्या गर्न थालिएको छ ।

  • म मसानघाटको खरानीबाट जिउँदो भएर आएको मान्छे

    मलाई स्वप्नमा समेत आक्रमणको प्रयास भइरहेको छ भन्ने संकेत आएको थियो । प्रत्यक्ष भौतिक आक्रमणको सम्भावना त थिएन तर अभिचार क्रियाहरुको माध्ययमबाट पनि मानिसलाई कसरी विचलित पार्न सकिन्छ ? कसरी मानसिक रुपमा कमजोर बनाउन सकिन्छ ? भन्ने काम भयो ।

  • राजाका बग्गी गुडाउन बनेको सडकमा ८ लाख गाडी, अनि हर्न निषेध ?

    अल्प अध्ययन, अनुसन्धान तथा पक्षघात (प्यारालाइसिस) भएको सडक पूर्वाधारको उपस्थितिका बिच २०७४ वैशाख १ गतेबाट ध्वनि प्रदुषण कम गर्ने नाममा हर्न बजाउन प्रतिबन्ध लगाइएको छ । जसरी पनि कार्यान्वयन गरेरै छाड्छौँ भन्ने पदीय दम्भप्रति आफ्नो प्रतिरक्षा गर्नु पर्ने ट्राफिक प्रहरी माहाशाखा चुकेको देखियो ।

  • सरकारको अपरिपक्व कार्यशैली

    राज्यका निकायहरुमध्ये कार्यपालिका नागरिकको जनजीविकासँग प्रत्यक्षरुपमा जोडिएको हुन्छ । नागरिकको जीउधनको सुरक्षा, देशमा शान्ति सुव्यवस्था कायम राख्नु र नागरिकलाई राज्यको उपस्थिती प्रत्याभुत गर्नु उसको प्रमुख दायित्व र जिम्मेवारी हुन्छ ।

सबै हेर्नुहोस
Foreign Employment
Job Vacancy
पछिल्ला समाचारहरु

मेरो पनि भन्नु छ

  • भारतले पाकिस्तान र बंगलादेशको सिमामा पर्खाल लगायो भने नेपालले पाउने भुपरिवेष्ठित देशको अन्तर्राष्ट्रिय अधिकार हनन हुन सक्छ । भारतको कदमले नेपालले आयात गर्ने सबै कुरामा भारतकै भर पर्नुपर्ने हुन सक्छ । त्यसैले सरकारले यो विषयमा अहिल्यैदेखि चनाखो बस्नु जरुरी छ ।

    ​रोशन राइ
  • राजनीति गरेँ भन्दैमा स्कुल तथा क्याम्पसमा आगो लगाउन पाइदैन । आफैले ज्ञान लिने ठाउँमा विनास गरेर के गर्न खोजेका हुन् विद्यार्थी संगठनले ।

    ​दिपा डिएच
  • बिबिसी नेपाली सेवाका प्रमुख रबिन्द्र मिश्र राजनितिमा आउने भन्दा खुसी लागेको छ । हाम्रो आशालाई निरासा नबनाइ दिनु होला । केहि गरेर देखाइदिनु होला ।

    ​लेखराज गिरी
सबै हेर्नुहोस

सोसल मिडिया