MENU

विचार/अनुभूति

दुवै मिर्गौला फेल भएपछि

श्यामकृष्ण दाहाल -

२०७१ सालको असोज मध्यतिर अचानक ब्लड प्रेसर बढ्यो । कन्ट्रोल नभएपछि विराटनगर नर्सिङ्ग होममा जाँच गर्दा मिर्गौला समस्या भएको थाहा पाएँ । हट्टाकट्टा नै थिएँ, पहिले पेट दुखेको पनि थिएन, त्यसैले धेरै समस्या होला भन्ने त दश मनमा एक मन पनि थिएन । काठमाडौं आएर जचाएँ । मिर्गौलामा समस्या धेरै देखिएको रिपोर्ट आउँदा पनि होइन होला भन्ने नै लाग्यो । थप परीक्षणका लागि दिल्लीको एम्स अस्पतालसम्म पुगें । आखिर प्रत्यारोपणको विकल्प नभएको खुल्यो । दुवै मिर्गौला फेल भएका रहेछन् । 

गरिखाने उमेरमा किड्नी फेल भएको कुरा थाहा पाउनासाथ भाउन्न भयो । के गर्ने कसो गर्ने दिमागले सोच्नै सकेन । बाउआमा, श्रीमती अनि छोराको अनुहार झल्झली सम्झिएँ । औषधि उपचार अनि प्रत्यारोपणको कुरा कसरी सल्टाउने भन्ने कुराले बढी नै पिरोल्यो । रोग थाहा पाउनुअघि किड्नी फेलको समस्या महँगो र जटिल हो भन्ने थाहा थियो । तर विस्तृतमा थाहा थिएन । आफैलाई नपरी के थाहा होस पनि ? कतिजनाको उपचार हुन नसकेर ज्यान गएको पनि सुनेको थिएँ । 

दिन बित्दै जाँदा साथीभाइ, आफन्तजनले खबर थाहा पाए । त्यसपछि उनीहरुको ढाडस र सान्त्वना अनि सहयोगका लागि तयार रहेको अभिव्यक्तिले आत्मबल बढ्दै गयो । परिवारको साथ सबैभन्दा ठूलो आधार थियो । बुवाआमा अनि श्रीमती एञ्जिलाले उपचार अवधीभर पूरै उत्साहका साथ मलाई साथ दिइन, त्यो मेरा लागि महत्वपूर्ण बन्यो । स्वास्थ्यकर्मी पनि भएकाले उपचारमा उनले हौसलामार्फत पनि मेरो मनोविज्ञानलाई उपचार गरिरहिन् । 

२०७१ असोजको २४÷२५ गतेतिर विराटनगर हुँदै शुरुमा सुमेरु अस्पतालमा आएँ । अस्पताल प्रशासन र स्वयं डाक्टरले पनि पैसामुखी व्यवहार बढी देखाए । कतिसम्म भने भारत नमुना परीक्षणका लागि पठाउनुपर्छ ५ दिनमा रिपोर्ट आउँछ भनेर लिएको रगतको रिपोर्ट भोलिपल्टै डिस्चार्ज फायलमा लगाईदिएका थिए । निकै नमज्जा लाग्यो ।

कात्तिकको दोश्रो सातातिर निदान अस्पताल पुल्चोकमो डाक्टर अनिल बरालसँगको पहिलो भेटबाट भने मेरो उपचार सफल हुन्छ भन्ने कुरामा आत्मविश्वास बढेर गयो । उहाँको काउन्सिलिङ्ग शैली र उपचार पद्धतीबाट प्रभावित भएँ । मलाई पुनर्जीवन दिन शल्यक्रियाको लागि मानव अङ्ग प्रत्यारोपण केन्द्र भक्तपुरमा डाक्टर पुकारचन्द्र श्रेष्ठको नेतृत्वको डाक्टरहरुको मेहनत र ५ दिन अस्पतालमा रहँदा नर्सिङ्ग स्टाफको हेरचाहले नेपालमै मिर्गौला प्रत्यारोपणको अन्तर्राष्ट्रिय स्तरकै उपचार हुने कुरामा विश्वास बढ्यो । 

प्रत्यारोपणका लागि मिर्गाैला खोज्ने कुरा निकै गाह्रो कुरा थियो । खर्चको हिसाबले पनि नेपालमै प्रत्यारोपण गर्नुपर्ने थियो । फेरि परिवार त्यसमा पनि बुबा, आमा, दाजुभाइ, दिदीबहिनीबाट भयो भने प्रत्यारोपण सफल हुने सम्भावना धेरै भएको कुरा डाक्टरले भनेका थिए । किड्नी दिन त बुबा, श्रीमती पनि तयार हुनुहुन्थ्यो । आमासँग ब्लड ग्रुप लगायत कुराको क्रस म्यास सफल भएकाले आमाको मिर्गौला लिने तय भयो ।

अप्रेशन सफल हुन्छ भन्ने कुरामा विश्वस्त त थिएँ, तरपनि अपरेशन कक्षमा छिर्दैगर्दा मनमा के हुने हो कसो हुने हो भन्ने डर त भइहाल्दो रहेछ । आखिर ८ घण्टा लाएर आमाको शरीरबाट एउटा किड्नी मेरोमा सार्ने अपरेशन सफल भयो । हामी सबै खुशी भयौं । आमाबाट म दोश्रोपटक जन्मिदै छु जस्तो लाग्यो । 

अहिले स्वास्थ्य अवस्था सामान्य छ । त्यस्तो खासै त परिवर्तन आएको छैन । खानपान र दैनिकी भने केही फेरिएको छ । आफूलाई बढि केयर गर्ने र संक्रमणबाट जोगिने कुरामा धेरै ध्यान दिनुपर्ने भएको छ । प्रत्यारोपण पश्चात शारीरिक रुपमा पहिलाकै अवस्थामा आउने भएपनि मानसिक रुपमा भने चाहिँ बेलाबेलामा केही झस्का भइरहने हुँदोरहेछ । संक्रमणबाट जोगिन खानपान, हिँडडुल असहज हुनाले साथीभाइसँग र घरवाहिर त्यति समय दिन नसकिने । 

नियमित औषधि सेवन र डाक्टरको फलोअपमा छु । बिहान उठेर आधा घण्टाजति मर्निङ्ग वाक गर्छु, अरु दैनिकी त नियमित उस्तै छु । महिनामा झण्डै २ साता त जाँच, औषधि, डाक्टर भेटमा बित्छ । 

यो रोगको उपचारमा आर्थिक भार बढी हुने भएको साथै प्रत्यारोपण पछिपनि जिन्दगीभर फलोअप र औषधि गरी मासिक १५ देखि २० हजार खर्च हुने भएकाले त्यो रकम जुटाउन निकै नै समस्या पर्ने हुन्छ । कहिँ कतै मिर्गौला बिरामीको क्षमतामा प्रश्न उठाउँदा दुःख लाग्छ । तर मेरो आफ्नो आत्मबलमा भने कुनै कमी छैन । 

मेरो उपचारदेखिको सहयोगका लागि पत्रकारसँग आवद्ध संघ संगठनदेखि लिएर साथीभाइ, आफन्त सबैले पहल गर्नुभएको छ । मेरो १४ वर्षको पत्रकारिताको अनुभवले पैसा नकमाए पनि शुभचिन्तक निकै कमाएको महशुस भएको छ । आगामी दिनमा पनि मेरा सुखदुःखमा यस्तै साथ पाउने अपेक्षा गरेको छु । 

आफ्नो जिन्दगीको गुनासो गर्नु भनेको जीवनदेखि नै हरेस खानु हो । यसरी झन जिन्दगी चलाउनै सकिन्न । रोग सबैलाई लाग्छ । अलि गरिखाने उमेरमा एक्कासी ठूलो रोग लागेकाले गुनासो हो । आगामी दिनको दैनिकीलाई सहज र सरल बनाउँदै जीवन यापन गर्दै जाने हो । अजम्बर कोही छैन । जति सकिन्छ आफूले अर्कालाई राम्रो गर्न नसके पनि नराम्रो भने नगर्ने । 

 

Mitsubishi

प्रतिक्रिया दिनुहोस

सम्बन्धित सामग्रीहरु

  • सिन्डिकेट एक्सप्रेस : घोक्राएर खाँद्छ, उफार्दै लान्छ

    सिट मात्र भरिएर हुँदैन, टेक्ने र झुण्डिने ठाउँ समेत नभर्दासम्म गाडीवालाको चित्त बुझ्दैन । नत्र बस साहुको खल्ती भरिँदैन । सुरुमा रित्तै रहेको बस जसरी पनि बसवालाले भर्छ । केही लागेन भने घण्टौं पर्खाउँछ । वर आएर पनि फेरि पहिल्यैकै ठाउँमा फर्काउँछ । बोकेर, उचालेर, झ्याँकुटी पारेर, लोभ्याएर, फकाएर जसरी पनि मान्छे खाँद्छ ।

  • विचरा बोर्डिङका विद्यार्थी : जेलसरी जिन्दगी, व्यवहारिक ज्ञान शून्य

    ९८ प्रतिशत ल्याएर पास गरिरहेको छोरोलाई घर परिवारलगायत व्यवहारिक पक्ष केही पनि थाहा हुँदैन । थाहा होस् पनि कसरी उसलाई परिक्षामा कसरी प्रतिशत बढाउने फर्मुला बाहेक अरु केही सिकाइएन। सबै किताबका फर्मुला कण्ठ बनाइयो तर उसलाई जिन्दगीको फर्मुला कहिल्यै सिकाइएन।

  • संस्कृतभाषा र धर्म–संस्कृति–शिक्षाका बालपाठ्यपुस्तक

    वर्तमान परिस्थितिमा नयाँ पुस्तामा धार्मिक–साँस्कृतिक जागरणको आव¬श्यकता अनुभव गरेर लामो समयदेखि संस्कृत भाषाको र वैदिक हिन्दु धर्म–संस्कृतिको अध्ययन, मनन, आचरण र प्रचार–प्रसारमा संलग्न हुँदै आएको स्वाद्ध्यायशाला¬कुटुम्ब यसतर्फ अग्रसर भैरहेको छ ।

  • भर्ना अभियानको तामझाम : गुणस्तर सुधारमा किन जाँदैन ध्यान ?

    भर्ना अभियान बिगतमा पनि हामीले हेरेकै हौँ । अहिले पनि त्यसलाई निरन्तरता दिन खोजिएको छ । हरेक वर्ष सरकारी निकायबाट तामझाम देखाउने क्रम यो वर्ष पनि चलेकै छ । तर विद्यार्थी सामुदायिक विद्यालयमा किन आएनन् ? कसरी विद्यार्थीलाई आकर्षण गर्ने ?

  • एमाले–माओवादी एकता : मासिने पालो अब कसको ?

    भारतले नमिलाइदिएसम्म एक अर्काका शत्रु रहेका एमाले र माओवादी मिलाप भएर तालमेल गरेर चुनावमा जाँदा कांग्रेस सकियो । यी दुई कम्युनिष्ट जोडिएर एउटै पार्टी बनाउने क्रम चल्दैछ यस बेला ।तर एउटा शक्ति अर्का विरूद्ध प्रयोग भएर क्रमै सँग एक–अर्कालाई मास्ने विदेशी दाउ रोकिएको छैन नेपाली राजनीतिमा ।प्रश्न बाँकी छ, मासिने पालो अब कसको ?

सबै हेर्नुहोस
Skill Training
पछिल्ला समाचारहरु

सोसल मिडिया