MENU

विचार/अनुभूति

‘लाइफलाइन’ सडकमा १७ घन्टे सास्ती

अर्जुन पोख्रेल -

आमाले भन्नुभएको थियो, सोमबारको जागिर भेटाउन आइतबार बिहानै हिँडे हुन्छ । एकदिन भएपनि घरमा बस बाबु । एकपटक त मेरो मनले पनि सोचेको थियो, अब अर्कोपटक घर आउने दसैँमा होला, एकरात भए पनि बढी बसौं क्यारे । 

प्यूठानको दुर्गम गाउँबाट काठमाडौं दूरीका हिसावले ५ सय किलोमिटर मात्रै हो । तर सरकारको ‘लाइफलाइन’ सडकको हालतले ५ सय किलोमिटरको दूरी पार गर्न ३ दिन पनि लाग्न सक्छ । सरकारको लाइफलाइनको बिजोग यसअघि पनि भोगिसकेकोले मैले आमालाई भनें, ‘आमा सबैतिरको बाटोको हालत खराब छ, त्यसमाथि मुग्लिन नारायणगढ सडक पार गर्न पुरै एकदिन लाग्न पनि सक्छ, म भोलि शनिबार नै जान्छु ।’ मेरो कुरा आमाले काट्न सक्नुभएन । सोमबारको अफिस भेट्याउनको लागि म शनिबार नै प्यूठानबाट शनिबार दिउँसो ४ बजे काठमाडौंको लागि हिँडे । 

स्वर्गद्वारी यातायातको रात्रीबसले प्युठानबाट पूर्व पश्चिम राजमार्गमा जोडिने ठाउँ दाङको भालुबाङसम्म ३ घन्टामै ल्याइपुर्‍यो । भालुबाङ आएपछि बसका गुरुजी भन्दैथिए ‘यहाँसम्म त ठिकै छ, तर अव भने बाटोमा जे पनि हुनसक्छ, जाम भएको ठाउँमा पानी पनि ५० रुपैयाँ लिन्छन् पानीसानी किन्नुस है ।’ गुरुजीका कुराले धेरैजना त अचम्ममा थिए, तर मलाई चाहिँ बाटोको हालत थाहा भएकाले अचम्म लागेन ।  

सानातिना अवरोध बाहेक पूर्व पश्चिम राजमार्गमा बस हुईंकिरह्यो । आइतबार काठमाडौं पुगेर थकाइ मार्ने र सोमबारदेखि काममा फर्कने मेरो चाहना पूरा हुने हो कि होइन भनेर मेरो मनमा चाहिँ कताकता डर लागिरहेको थियो । राती साढे ११ बजेतिर रुपन्देहीको सुनवलमा खाना खान गाडी रोकियो । केही चाहिँ जाममा पर्दा दिक्क भइन्छ, यस्सो चुस्की लगाउनुपर्ला भन्दै रक्सी बियर खान थाले । जाममा दिक्कलाग्दो समय कटाउने काइदा ठिकै पनि लाग्यो । 

बसका अरु मान्छेले आइतवार बिहानै काठमाडौं पुगेर काम गर्ने सल्लाह गरिरहँदा मैले भने मुग्लिन नारायणगढको बाटो झल्झली सम्झिरहेको थिएँ । धेरै जनाले आइतबार नै नगरी नहुने काम भएको बताएका थिए । ‘तपाईंहरुको विहानको लक रहेछ भने मात्रै भोलि बेलैमा पुगेर काम गर्न भ्याउनुहुनेछ, सरकारको लाइफलाइन मुग्लिन नारायणगढ सडकमा जाम भोग्नुपरेन भने मात्रै भोलिको काम होला । नत्र त तपाइँहरुको काम बन्नेवाला छैन’ मैले  भोगेको कुरा भनें ।   

बिहान ३ बजे बस नारायणगढ पुग्यो । आखिर जे शंका थियो, त्यही भयो । नारायणगढबाट ५ मिनेट हिँडेपछि बस रोकियो । केही समयअघि आफैले पीडा भोगेको र आफ्नै हातले पनि त्यो सडकको विजोग लेखेकोले यो जामको केही भर छैन भन्ने लाग्यो ।  आधाघन्टासम्म पनि बस अघि नबढेपछि बसबाट झरेर मुग्लिनबाट नारायणगढ जाँदै गरेको ट्रकका गुरुजीलाई सोधेँ, 

उता के भएको छ र यस्तो जाम ?

गुरुजीले उल्टो मलाई सोधे, तपाइँ पहिलोपटक काठमाडौं जान लागेको हो ?
किन र ?

मुग्लिनको बाटोमा पनि के कारणले जाम भएको भनेर सोध्नुभयो, त्यै भएर तपाइँ पहिलोपटक काठमाडौँ जान लागको जस्तो लाग्यो । यो बाटोमा अलिकति केहि हुन हुन्न, बाटोमा सानो ढुंगा खस्न पनि हुन्न पुरै बाटो जाम भैहाल्छ । 

चितवनको गर्मी, सबैजना हाइ हाइ गर्दै पसिना पुछिरहेका छन् । गर्मीले बसमा भएका केटाकेटी रोइरहेका छन् । आइतबारको काम नहुने भयो भनेर केही मान्छेलाई उस्तै तनाव । बसका स्टाफ बेला बेला भन्छन् ‘साला यो बाटो पूरा नहुञ्जेल हामीलाई पनि तनाव तपाईंहरुलाई पनि यस्तै दुःख ।’

एक घन्टा भयो, अहँ गाडी त सर्दै सर्दैन । मुग्लिनतर्फबाट गएका केही गाडी चालकलाई सोध्दा उनीहरु भन्छन् ‘खास ठुलो पहिरो खसेको त होइन, यत्तिकै जाम भएको छ ।’  

बिहान ६ बजेतिर गाडी अलि अलि सर्न थाले । १० किलोमिटरजति हिँडेपछि गाडी फेरि रोकियो । विहानको ७ बजेको थियो । त्रिशुलीको किनारमा गाडीको लर्को देख्दा मन आतिन्थ्यो । 

सबै यात्रु दिसापिसावले च्यापेर हैरान भएका थिए । नजिकै शौचालय थिएनन्, त्रिशुली किनारमा जान धेरैजनाले लाज मानेका थिए । त्यो जाममा भारतबाट तिर्थ गर्न भनेर आएका ५/७ वटा बस पनि रहेछन् । बसमा आएका भारतीयहरु बसबाट झरेर त्रिशुली किनारमा लहरै दिसा बसे । उनीहरुले लाजशरम नमानेपछि नेपाली यात्रुलाई पनि आँट आयो । एकैछिनमा त्रिशुलीको किनार दिसापिसाव गर्ने मान्छेले ढाकियो । 

चिया नास्ता खाने ठाउँ पनि थिएन । विहान ९ बजे फेरि गाडी अलि अलि सर्न थाले । कछुवाको तालमा गाडी सरिरहेका थिए । मुग्लिन प्रहरीलाई फोन गर्दा पनि सानो पहिरो झरेको र आफूहरुले पहिरो पञ्छाइसकेको बताएका थिए । बाटो विस्तारको कारणले बाटो यसै पनि साँघुरो छ । सानातिना ढुंगा खस्दा पनि गाडी रोकिन्छन् । मोटरसाइकलहरु बोक्ने अलि चौडा भारतीय नंबर प्लेटका गाडीका कारण पनि घन्टौसम्म बाटो जाम भैहाल्छ । 

जाम जे कारणले भएपनि बसभित्रका यात्रुको पीडा भने निकै दर्दनाक हुन्छ । मुग्लिनको जाम नारायणगढ सम्मै पुगेको खबर आएको थियो । निकै ठूलो संघर्ष गरेर विहानको १२ बजे गाडी मुग्लिन आइपुग्यो । मुग्लिनबाट काठमाडौंतर्फको बाटोमा जाम नहोला कि भन्ने आसामा धेरै जनाले लामो सास फेरेर भने, ‘अब त दिउँसोसम्म काठमाडौं पुगिन्छ कि ।’

तर कुरिनटारबाट केही वर काठमाडौंतर्फ चुम्लिङटार आएपछि गाडीले फेरि ब्रेक लगायो । कुरा बुझ्दा २ वटा ट्रक ठोकिएर बाटो बन्द भएको रहेछ । खुल्ने कतिबेला हो थाहा थिएन् । 

‘भोलि मलेसिया जाने टिकट छ, आज दिउँसोसम्म काठमाडौं पुगेर श्रम सम्झौता गर्ने भनेको म त बर्वाद हुनेभएँ’ एकजनाले पीडा पोखे । १ बज्दासम्म पनि जाम खुलेको थिएन । जामको मौका छोपेर केटाकेटी पानी, कुरकुरे,चाउचाउ जस्ता खानेकुरा बेच्न आइपुगे । दोब्बर रकम तिरेर यात्रुले पेटपूजा गरे ।

बाटोको ट्रक हटाएर जाम खुलाउने प्रयास भैरहेको छ भन्ने खबर आइरहन्थ्यो । तर जाम भने खुलेको थिएन । दिउँसो २ बजेतिर गाडी अलिअलि सर्न थाले । चल्दै रोकिंदै, चल्दै रोकिँदै गर्द हामी ३ बजेतिर नौबिसे आइपुगका थियौं । तर फेरि गाडी रोकियो । किन जाम भएछ भने बुझ्दा अघि २ वटा डन समुहको सामान्य झगडाका कारण एउटा डनले कार बाटोमै छाडेर भाग्यो रे अनि बाटो एकतर्फी चलेको रहेछ ।

बेलुकी ५ बजे हामी नागढुंगा आइपुगेका थियौं । नागढुंगाबाट काठमाडौं हेर्दा फेरि पनि विरक्त लाग्ने दृष्य देखियो । सडकभरी गाडीको लाम थियो । जता हेरे पनि जाम नै जाम । बल्ल बल्ल ठूलो सकसले ७ बजे कलंकी आइपुगियो । कलंकीबाट कोटेश्वर जान अर्को १ घन्टा लाग्यो । बिहान ३ बजे नारायणगढ भएको मान्छे राती ८ बजे मात्रै कोटेश्वर आइपुगियो ।

आइतबार बिहानै काठमाडौं पुगेर काम गर्ने यात्रुको योजना पूरा भएन । सोमबार मलेसिया जाने प्लेनको टिकट भएका यात्रुले आइतबार श्रम सम्झौता गर्न पाएनन् । उनको हालत के भयो होला भन्ने सोचिरहेँ ।

सरकारले काठमाडौं जोड्ने राजमार्गलाई ‘लाइफलाइन सडक’ को दर्जा दिएको छ । तर सरकारको लाइफलाइन अत्यन्तै साँघुरो र अव्यवस्थित हुँदा दैनिक हजारौं नागरिकले यस्तै सास्ती पाएका छन् । बाटोमा एउटा मोटरसाइकल विग्रदा पनि सयौं गाडी जाममा फस्नुपर्छ, एउटा ढुंगा झर्‍यो भने पनि घन्टौको जाम । यसरी पनि एउटा देशको राजधानी आउजाउ गर्ने क्रम चलिरहेको छ भनेर धेरैजना अचम्ममा पर्छन् ।

 

Mitsubishi

प्रतिक्रिया दिनुहोस

सम्बन्धित सामग्रीहरु

  • सिन्डिकेट एक्सप्रेस : घोक्राएर खाँद्छ, उफार्दै लान्छ

    सिट मात्र भरिएर हुँदैन, टेक्ने र झुण्डिने ठाउँ समेत नभर्दासम्म गाडीवालाको चित्त बुझ्दैन । नत्र बस साहुको खल्ती भरिँदैन । सुरुमा रित्तै रहेको बस जसरी पनि बसवालाले भर्छ । केही लागेन भने घण्टौं पर्खाउँछ । वर आएर पनि फेरि पहिल्यैकै ठाउँमा फर्काउँछ । बोकेर, उचालेर, झ्याँकुटी पारेर, लोभ्याएर, फकाएर जसरी पनि मान्छे खाँद्छ ।

  • विचरा बोर्डिङका विद्यार्थी : जेलसरी जिन्दगी, व्यवहारिक ज्ञान शून्य

    ९८ प्रतिशत ल्याएर पास गरिरहेको छोरोलाई घर परिवारलगायत व्यवहारिक पक्ष केही पनि थाहा हुँदैन । थाहा होस् पनि कसरी उसलाई परिक्षामा कसरी प्रतिशत बढाउने फर्मुला बाहेक अरु केही सिकाइएन। सबै किताबका फर्मुला कण्ठ बनाइयो तर उसलाई जिन्दगीको फर्मुला कहिल्यै सिकाइएन।

  • संस्कृतभाषा र धर्म–संस्कृति–शिक्षाका बालपाठ्यपुस्तक

    वर्तमान परिस्थितिमा नयाँ पुस्तामा धार्मिक–साँस्कृतिक जागरणको आव¬श्यकता अनुभव गरेर लामो समयदेखि संस्कृत भाषाको र वैदिक हिन्दु धर्म–संस्कृतिको अध्ययन, मनन, आचरण र प्रचार–प्रसारमा संलग्न हुँदै आएको स्वाद्ध्यायशाला¬कुटुम्ब यसतर्फ अग्रसर भैरहेको छ ।

  • भर्ना अभियानको तामझाम : गुणस्तर सुधारमा किन जाँदैन ध्यान ?

    भर्ना अभियान बिगतमा पनि हामीले हेरेकै हौँ । अहिले पनि त्यसलाई निरन्तरता दिन खोजिएको छ । हरेक वर्ष सरकारी निकायबाट तामझाम देखाउने क्रम यो वर्ष पनि चलेकै छ । तर विद्यार्थी सामुदायिक विद्यालयमा किन आएनन् ? कसरी विद्यार्थीलाई आकर्षण गर्ने ?

  • एमाले–माओवादी एकता : मासिने पालो अब कसको ?

    भारतले नमिलाइदिएसम्म एक अर्काका शत्रु रहेका एमाले र माओवादी मिलाप भएर तालमेल गरेर चुनावमा जाँदा कांग्रेस सकियो । यी दुई कम्युनिष्ट जोडिएर एउटै पार्टी बनाउने क्रम चल्दैछ यस बेला ।तर एउटा शक्ति अर्का विरूद्ध प्रयोग भएर क्रमै सँग एक–अर्कालाई मास्ने विदेशी दाउ रोकिएको छैन नेपाली राजनीतिमा ।प्रश्न बाँकी छ, मासिने पालो अब कसको ?

सबै हेर्नुहोस
Skill Training
पछिल्ला समाचारहरु

सोसल मिडिया