MENU

विचार/अनुभूति

के हामी फेरि साथी बन्न सक्छौँ ?

बिनिता कार्की -

एउटा सम्बोधन बिनाको पत्र । सम्बोधन गर्न कुनै नाता नभेटीएकोले सम्बोधन बिनै लेखिएको पत्र । काल्पनिकता लागेमा संयोग मात्र हुनेछ, यो पत्र । 

तिमीलाई याद छ की छैन, २०६२ पुस १७ गते हाम्रो दोस्रो भेट भएको थियो । पहिलो भेटकोे मिति याद छैन, त्यसको खासै तर तिम्रो त्यो अबोध अनुहार अझैपनि मेरो स्मृतिमा ताजा छ । दोस्रो भेटपछि नै हो हाम्रो मित्रता झाङ्गिएको । तिमी ८ कक्षामा पढ्थ्यौ, म ७ मा । जाडो बिदा मनाउन आएकी तिमीसँग १५ दिनमा नै मित्रता गाढा बनेछ । त्यो कुरा मैले तिमी फर्केपछि मात्र महशुस गरें । 

हाम्रो मित्रता विषेशतः तीन अवस्थाबाट गुज्रीरह्यो । पहिले दूरीले टाढा, तर मनले नजिक । त्यसपछि दूरीले नजिक तर मनले टाढा र अहिले दूरी र मन दुबैबाट टाढा । टाढा पनि यति भएछौँ कि म कहिलेकाहीँ तिमी मेरो साथी थियौ भन्ने सोच्दा आफै चकित हुन्छु । कता कता चिमोटिन्छु । र आफुले गरेका गल्ति सम्झेर पछुताउँछु पनि । यो पत्रलाई त्यहि प्रायश्चितताको दशी मान ल । 

हाम्रो मित्रतामा कुनै स्वार्थ थिएन । १५ दिनमा तिमीबाट मैले धेरै कुरा सिकेकी थिएँ । तिमीले नै सिकाएकी थियौ मलाई राती सुत्ने बेला चकलेट खानु हुँदैन भनेर । तिमीबाटै सिकेको हो मैले नम्र भएर बोल्न । बिदामा आउँदा पनि तिमीले पढेको देख्दा पढ्न मन लाग्थ्यो मलाई पनि । नत्र घरमा हुँदा पढ्ने हाम्रो चलन थिएन । जति पढिन्थ्यो, स्कूलमै पढिन्थ्यो । त्यो १५ दिन मेरो जिन्दगीको सम्झन लायक दिनहरू मध्येका दिन थिए ।

राती राती आगो बालेर ताप्दा गरिने रमाईला गफ अझै पनि कानमा गुञ्जीरहन्छन् । राती लुकीडुम खेल्दा म धेरैबेर लुकेर बस्थेँ । तिमीले खोज्दै ‘बिनिता’ भनेर बोलाउँदा साह्रै आनन्द लाग्थ्यो । मेरो नाम त्यति मिठो मैले त्यसभन्दा अघि कहिल्यै सुनिनँ । तिमीले बोलाएपछि नै हो मलाई मेरो नाम राम्रो लाग्न थालेको । राती राती बारीबाट चोरेर ल्याएको आलु पोलेर खाँदाको स्वाद जति मिठो कहिल्यै मेरो जिब्रोले ठानेन । 

तिम्रो हुलिया सहरीया केटीको जस्तो थियो । म जस्तो गाउँले साथीसँग तिमी त्यसरी नजिकिएकोमा म साँच्चै दङ्ग थिएँ । तिमी मेरो साथी हो भन्न पाउँदा गाउँमा शान बढेको थियो मेरो । कति छिटो साथी बनाउँछे यसले त भनेर इष्र्या गर्थे साथीहरू । घरमा पाकेको चिज मिठो मानेर खाईदिने तिम्रो बानीको फ्यान थिएँ म । बच्चालाई कथा सुनाउथ्यौँ तिमी, त्यसपछि अनुकरण गरेकी हुँ मैले पनि । तिम्रो हरेक व्यवहारले तानेको थियो मलाई । मलाई तिमी जस्तै नम्र र ज्ञानी हुन मन लाग्थ्यो । कोसिस पनि गरेकी थिएँ । मैले भनें नि, म त्यो भन्दा पहिले कसैसँग पनि त्यसरी प्रवाभित भएकी थिईन। 

१५ दिन बितेको पत्तै भएन । कति उपद्रव गरियो । कति हाँसियो, कति खेलियो । एउटा सिङ्गो बालापन बाँचेको थिएँ मैले त्यो बेला । तिमी फर्किने दिन नजिकिँदै गर्दा म त दुःखी थिए नै, दुःखी नै देखिन्थ्यौ तिमी पनि । आफ्नै घरमा जान लाग्दा नी किन दुःखी भनेर जिस्क्याउँथेँ म । माघ २ गते तिमीलाई बस चढ्ने ठाउँसम्म पुर्याएर फर्किए । । तिमीले त्यो बेला एउटा कलम उपहार दिएकी थियौ मलाई । पत्याउछ्यौ ? त्यो कलम अझै पनि सुरक्षित छ मसँग ।  टिलपिल भएका तिम्रा आँखा र त्योभन्दा धेरै गरि पोखिएको मेरो मन मैले भुलेको छैन ।

तिमी फर्किएको झण्डै एक महिनापछि अंकलसँग चिठ्ठी पठाएकी थियौ नी, याद छ ? त्यो चिठ्ठी मैले पचासौँ पटक पढेँ होला । साथीहरूलाई पनि बारम्बार पढेर सुनाएकी थिएँ । मैले त्यो समयसम्म पाएको सबैभन्दा अमूल्य उपहार लागेको थियो त्यो चिठ्ठी । चिठ्ठीसँग पठाएकी थियौ तिमीले एकजोर झुम्का, जुन मैले भोलीपल्ट स्कूल जाँदा लगाएकी थिएँ र सुनाएकी थिएँ सबै साथीलाई तिमीले पठाएको उपहार भनेर । पत्र आदानप्रदान भईरह्यो हाम्रो ।

दूरीले टाढा भएको आभाष कहिल्यै भएन । जब हामी दूरीले टाढा र मनले नजिक थियौँ नी, म त्यो समय सिला खोजेको गहुँ बेचेर आएको पैसाले  मिनेटको १० रुपैयाँ तिरेर तिमीलाई फोन गर्थें, त्यो पनि झण्डै आधाघण्टाको बाटो हिँडेर टेलिफोन बुथमा गई । साह्रै प्रफुल्ल हुन्थें तिमीसँग कुरा गरेको दिन । मनमा एक किसिमको उमङ्ग आउँथ्यो । खुशी हुने एउटा राम्रो बाहाना हुन्थ्यो तिमीसँग गरिएका कुरा । 

समय बित्तै गयो । यो बिचमा धेरै पटक भेट भयो हाम्रो । प्रत्येक भेटले मित्रताको दियोमा तेल थप्ने काम ग¥यो । मित्रताको जरा पनि मजबुत हुँदै गएको पाउँथेँ म । समय बदलियो । हाम्रो पनि जिम्मेवारी थपियो । भविष्यको चिन्ताले सताउन थाल्यो । त्यसपछि म उच्च शिक्षाको लागि काठमडौ आएँ । तिमी पनि अध्ययनमा व्यस्त हुन थाल्यौ । बिस्तारै हाम्रो मित्रता दोस्रो अवस्थाबाट गुज्रिन थाल्यो ।  अर्थात दूरीले नजिक तर मनले टाढा । यो बिचमा मैले केहि पटक तिम्रो मनमा ठेस लाग्ने काम गरेछु । तर त्यो ठेसले तिमीलाई त्यति धेरै दुख्ला भन्ने कहिल्यै सोचिनँ । तिमीसँग कुरा गर्दा पहिले जस्तो आत्मिएता महशुस हुन छोडेको थियो । तैपनि म तिमीसँग कुरा गर्न खोज्थेँ । समयले साथ दिएसम्म भेट्न जान्थेँ तिमीलाई । तिम्रो घर आफ्नै जस्तो लाग्थ्यो र लाग्छ पनि ।  

मैले हाम्रो मित्रलाई जोगाउन प्रयत्न गरिरहेँ । तर किनकिन मित्रतालाई एकोहोरो घिच्याईरहेछु जस्तो भान हुन थाल्यो । तिम्रो मप्रतिको व्यवहारमा परिवर्तन आएको थियो । कारण तिमीप्रति मैले गरेको व्यवहार थियो । मैले प्रायाश्चित गर्न पनि खोजेको हो । तर तिमी मलाई न घृणा गथ्र्यौ न माया । न रिसाउँथ्यौ, न खुसी नै हुन्थ्यौ । त्यो किसिमको तिम्रो व्यवहारले साह्रै दुखेकी थिएँ म र दुखेकी छु अझै पनि । तिमीलाई मैले पुरानो भूमिकामा कहिल्यै पाउन सकिन त्यसपछि । 

अचेल हामी हाम्रो सम्बन्धको तेस्रो अवस्थामा छौं । दूरीले पनि टाढा र मनले पनि । अब हामी साना रहेनौँ । मैले जसरी अध्ययन र सुन्दर भविष्यका लागि गाउँ छोडें,  तिमीले त्यसरी नै देश छोड्यौ । मैले तिमीलाई साथी भन्न पाउने अधिकार नै गुमाइसकेँ जस्तो लाग्छ अचेल त । मेरो मनमा तिम्रो लागि अझै पनि उही माया र सम्मान छ । मेरो केही व्यवहारबाट तिमी दुखेकी छौ, तर मेरा ती गल्तीहरू हाम्रो १२ वर्षको मित्रता भन्दा सशक्त होलान् भन्ने मैले कहिल्यै सोचिन ।

तिमी मेरो यस्तो साथी हौ जसले मलाई साथीको महत्व सिकायो । आज त्यही साथी बिरानो भएको छ । यो जति दुर्भाग्य के हुन सक्ला र मेरो लागि ? यदि हामी कुनै कोणबाट साथी छौँ भने त्यो फेसबुकमा छौँ । अझ भन्नुपर्दा त्यतिपनि छैनौँ । फेसबुकका अन्य साथीले सजरी तिमी मेरा पोस्टहरूमा मन पराइएको सङ्केत कहिल्यै दिँदैनौ । मेरो इन्बक्समा तिमीले हाइ भनेको मेसेज कहिल्यै आउँदैन । कहिलेकाहीँ तिमीले मैले मेसेन्जरमा अपलोड गरेको स्टोरी हे¥यौ भनेपनि साह्रै खुशी लाग्छ । हामी साँच्चै बिरानो बनेका छौँ । दोभानमा छुट्टिएको नदी र दोबाटामो छुट्टिएको यात्री जस्तै बिरानो । २०६२ पौष १७ भन्दा अगाडी जस्तै बिरानो । 

तिमी सँधै भन्ने गथ्र्यौ, मेरो धेरै साथी छन् । तर म कति एक्लो महशुस गर्छु त्यो मलाई मात्रै थाहा छ । कमजोरी देखाउन मन नलाग्नु फरक कुरा हो । म पनि दुख्छु । म पनि रुन्छु । मलाई पनि साथी चाहिन्छ । तर सबैको यस्ता रहर बुझ्न खोज्दा मलाई बुझ्ने कोही भएन । सबैको साथी बन्न खोज्दा म कसैको पनि साथी बन्न सकिँन । जिन्दगीमा सबैलाई समेट्न खोज्दा म स्वयम् भने कतैपनि समेटिन सकिनँ । जिन्दगी चलिरहेको छ । चल्नु पनि पर्छ । तर कसरी चलेको छ भन्ने कुराले महत्व राख्छ । म दुखेरै हुर्केको मान्छे । दुःखहरूले सशक्त बनेको मान्छे । तर तिमीसँगको मित्रताको दुखाईले थला पारेको छ । म अरु जे जे भएपनि एउटा ‘साथी’ बन्न नसकेकोमा सँधै आत्मग्लानी भई रहन्छ । 

आज तिम्रो जन्मदिन । जन्मदिनमा उपहार त तिमीलाई दिनु पर्ने हो । तर आज म तिमीसँग माग्दैछु । यदि तिमी मलाई पढिरहेकी छौ भने तिमीले बुझीसक्यौ की तिमी नै हो त्यो पात्र । तिमी नै हो त्यो पात्र, जो १५ दिनमा मेरो घनिष्ट साथी बनेको थियो । तिमी नै हो त्यो पात्र जसको मन मैले पटक पटक दुखाएकी छु ।

तिमी नै हो त्यो पात्र जोमसँग टाढिएको छ र तिमी नै हो त्यो पात्र जोसँग म फेरि साथी बन्न चाहन्छु । तिमी जे भन्छौ म त्यहि मान्छु । अब बिर्सेर पनि कुनै व्यवहारले तिम्रो मन दुखाउने छैन । तिम्रो मनमा ठेस् पुग्ने कुनै गल्ति गर्ने छैन । आजसम्म गरेका गल्तिको लागि जे सजाए दिए नी देउ तर यसरी पराया व्यवहार नगर । एक अपरिचित नबनिदेउ । एकपटक मौका दियौ भने म तिम्रो सच्चा साथी भएर हरपल साथ दिनेछु । मलाईपनि तिम्रो साथको अभाव नहोस् भन्ने चाहना छ । म फेरि तिमीसँग उसैगरी हाँस्न चाहन्छु जसरी हामी हाँसेका थियौँ लुकीडुम खेल्दा ।

म फेरिपनि तिमीसँग त्यसरी नै कुरा गर्न चाहन्छु जसरी हामी कुरा गथ्र्यौँ राती आगो ताप्दा । म फेरि तिमीसँग त्यसरी नै रम्न चाहन्छु जसरी हामी रमेका थियौँ नक्कली सर्पले अरुलाई तर्साउँदा । म तिमीलाई त्यसरी नै सुन्न चाहन्छु जसरी तिमीले सुनाएकी थियौ चाख लाग्दा कुरा हामी जैतापुर जाँदा । दूरीले टाढा भएपनि म मनले नजिकिन चाहन्छु तिमीसँग । आज तिम्रो जन्मदिनमा एउटा प्रश्नको उत्तर माग्छु । यो प्रश्नको सकारात्मक उत्तर मेरो जिन्दगीको महत्वपुर्ण उपलब्धी मध्ये एक हुनेछ । परिचित हुनु र साथी हुनु फरक कुरा हुन् । अहिले हामी केवल एक अर्कासँग परिचित जस्ता मात्र हुनपुगेका छौँ । म फेरि तिम्रो साथी बन्न चाहन्छु ।  

‘के हामी फेरि साथी बन्न सक्छौँ ?’

तिम्रो उत्तरको पर्खाईमा 

बिनिता ।

 

Mitsubishi

प्रतिक्रिया दिनुहोस

सम्बन्धित सामग्रीहरु

  • विचरा बोर्डिङका विद्यार्थी : जेलसरी जिन्दगी, व्यवहारिक ज्ञान शून्य

    ९८ प्रतिशत ल्याएर पास गरिरहेको छोरोलाई घर परिवारलगायत व्यवहारिक पक्ष केही पनि थाहा हुँदैन । थाहा होस् पनि कसरी उसलाई परिक्षामा कसरी प्रतिशत बढाउने फर्मुला बाहेक अरु केही सिकाइएन। सबै किताबका फर्मुला कण्ठ बनाइयो तर उसलाई जिन्दगीको फर्मुला कहिल्यै सिकाइएन।

  • संस्कृतभाषा र धर्म–संस्कृति–शिक्षाका बालपाठ्यपुस्तक

    वर्तमान परिस्थितिमा नयाँ पुस्तामा धार्मिक–साँस्कृतिक जागरणको आव¬श्यकता अनुभव गरेर लामो समयदेखि संस्कृत भाषाको र वैदिक हिन्दु धर्म–संस्कृतिको अध्ययन, मनन, आचरण र प्रचार–प्रसारमा संलग्न हुँदै आएको स्वाद्ध्यायशाला¬कुटुम्ब यसतर्फ अग्रसर भैरहेको छ ।

  • भर्ना अभियानको तामझाम : गुणस्तर सुधारमा किन जाँदैन ध्यान ?

    भर्ना अभियान बिगतमा पनि हामीले हेरेकै हौँ । अहिले पनि त्यसलाई निरन्तरता दिन खोजिएको छ । हरेक वर्ष सरकारी निकायबाट तामझाम देखाउने क्रम यो वर्ष पनि चलेकै छ । तर विद्यार्थी सामुदायिक विद्यालयमा किन आएनन् ? कसरी विद्यार्थीलाई आकर्षण गर्ने ?

  • एमाले–माओवादी एकता : मासिने पालो अब कसको ?

    भारतले नमिलाइदिएसम्म एक अर्काका शत्रु रहेका एमाले र माओवादी मिलाप भएर तालमेल गरेर चुनावमा जाँदा कांग्रेस सकियो । यी दुई कम्युनिष्ट जोडिएर एउटै पार्टी बनाउने क्रम चल्दैछ यस बेला ।तर एउटा शक्ति अर्का विरूद्ध प्रयोग भएर क्रमै सँग एक–अर्कालाई मास्ने विदेशी दाउ रोकिएको छैन नेपाली राजनीतिमा ।प्रश्न बाँकी छ, मासिने पालो अब कसको ?

  • ०७५ मा छुकछुके रेल, मेलम्चीको भेल र क्रिकेट खेल

    सुखसँग दुःख गर्नु र दुःखमा पनि दुःख पाउनुमा आकाश पातालको फरक छ । दुःख गरेअनुसार फल मिल्यो भने त्यो दुःख पनि सुख हुन्छ । तर दुःखमा बगेको पसिना बालुवामा पानी खन्याए जस्तो भयो भने दुःखमाथि दुःख मात्रै हुन्छ । बितेका धेरै वर्षमा धेरैलाई यस्तै भयो । दुःखमाथि भुक्तमान, सास्तीमाथि सकस ।

सबै हेर्नुहोस
Skill Training
पछिल्ला समाचारहरु

सोसल मिडिया