MENU

विचार/अनुभूति

विप्लवको बन्दमा सरकारी कर्मचारी नै प्रहरी फन्दामा !

उपेन्द्रराज पाण्डेय –

स्थान–भृकुटीमण्डप । 
समय–मंगलबार बिहान साढे ९ बजे । 

केही साथीहरुसँगै बसेर चिया पिउँदै थिएँ । नेपाल कम्युनिस्ट पार्टीले नेपाल बन्दको घोषणा गरेको भएपनि बन्दको प्रभाव काठमाडौंमा न्यून देखिन्थ्यो । तर भृकुटीमण्डपमा देखिएको दृश्य भने कुनै चलचित्रको भन्दा कम थिएन । हामी नजिकै केही अरु व्यक्ति पनि चिया पिउँदै थिए । कोही एक आपसमा गफ गरिरहेका थिए भने कोही एक्लै बसिरहेका थिए । एक्कासी प्रहरीको दुईवटा भ्यान आइपुग्यो । भ्यानबाट प्रहरी ओर्लिए । केही हामी भएतर्फ नै आए । मलाई लाग्यो प्रहरी बालबालिका खोजतलास केन्द्रमा आएको होला । तर एक प्रहरी निरीक्षक हामी नजिकै रहेका व्यक्तिसँग हात मिलाउँदै भने, ‘ए पुरानै साथी पो हुनुहुँदो रहेछ, एकछिन हामीसँग गाडीमा जाउँ न ।’ ती व्यक्ति प्रहरीको भ्यानतर्फ लागे । केहीबेरको कुराकानीपछि उनलाई भ्यानमा चढाइयो । 

त्यसलगत्तै प्रहरीले भृकुटीमण्डपको गेटतर्फ केही व्यक्तिलाई लखेट्दै गरेको देखियो ।  प्रहरीले तीनतिरबाट छेकेर केहीलाई समात्यो र भ्यान भएतर्फ लिएर आयो । मलाई लाग्यो समातिएका व्यक्तिहरु नेकपाका कार्यकर्ता हुन् । 
त्यत्तिकैमा हामीले चिया खाइरहेको ठाउँ नजिकै बसेर पढिरहेका व्यक्ति भएको ठाउँमा प्रहरी निरीक्षक आए ।

‘एकछिन हामीसँग हिँड्नुस्’ उनले आफ्नो रवाफ देखाए । एकाग्र भएर पढेका एक व्यक्तिको अनुहार अँध्यारो भयो । 
‘तपाईसँग जाने !’  पढ्दै गरेका युवकले अचम्मित हुँदै प्रश्न तेस्र्याए । 

‘हिँड्नुस् भनेपछि हिँड्नुस् ।’ प्रहरीको बर्दी अगाडि उनको केही चलेन । 

आज्ञाकारी छात्र जसरी उनी प्रहरीको पछि लागे ।

प्रहरीसँगको केहीबेरको कुराकानी पछि उनी पहिलेकै ठाउँमा आए । उही मलिन अनुहार, चमक हराएको फिस्स हाँसो देखाउँदै भने ‘त्यतिकै दुःख दिने ?’ 

‘प्रहरीले किन लगेको ?’ मैले प्रश्न गरेँ ।

‘सोधपुछ गर्‍यो । झोला चेक गर्‍यो । म सरकारी कर्मचारी भएको बताएँ । ए सरी भन्दै छाड्यो’ उनले एकै स्वरमा जवाफ फर्काए । 

मेरो प्रश्नमा उनी पनि सशंकित हुँदै थिए । उही प्रहरीको अनुहार उनको अगाडि आएको थियो । केही डराउँदै उनले ‘सोधे तपाईं को हो र ?’

मैले आफ्नो परिचय दिएपछि उनी अली ढुक्क देखिए । 

उनी थिए गुणस्तर तथा नापतौल विभागमा एक कर्मचारी । बढुवाको परीक्षा आएकाले उनी भृकुटीमण्डपमा चिया पिउँदै पढिरहेका थिए । उनी प्रहरीले ‘पुरानै साथी’ भएको आशंका गर्दै  सोधपुछका लागि लैजाँदा त्रसित थिए । एक्कासी प्रहरी आएर  जाउँ भन्दा उनलाई एकदमै असहज भइरहेको बताए ।

आफूले केही नगरेपनि सार्वजनिक ठाउँमा प्रहरीले एक्कासी धरपक्कड गर्दा आफूलाई अनौठो महशुस भएको उनले बताए । आफूले ठूलै अपराध नै गरेजस्तै पाखुरामा समातेर भ्यानतर्फ लैजाँदा वरपरका अरुले आफैंलाई नै हेरेको भन्दै उनले प्रहरीको व्यवहारप्रति आक्रोश पोखे । 

ती व्यक्ति त एक प्रतिनिधि पात्र मात्र थिए, प्रहरीले धेरै व्यक्तिहरुलाई सोधपुछका लागि भन्दै भ्यानमा लगिरहेको थियो । अझ रोचक त के थियो भने कोही चिया पिएर उठ्यो कि प्रहरी दौडिंदै गएर उसलाई भ्यानमा ल्याएर सोधपुछ गर्दथ्यो । विप्लव समूहको कार्यकर्ता भएको आशंकामा नै भृकुटीमण्डपमा मंगलबार बिहान कैयौं मानिसलाई प्रहरीले सोधपुछ गर्‍यो । 

प्रहरीले विप्लव समूहका नेता कार्यकर्ता र सर्वसाधरणलाई गर्ने व्यवहारमा पनि अन्तर देखिन्थ्यो ।  नेकपाका कार्यकर्तासँग प्रहरीले हात मिलाउँदै भन्थ्यो ‘तपाईँ त पुरानै मित्र हुनुहँदो रहेछ । एकछिन गाडीमा जाउँ न ।’  

सर्वसाधरणलाई  भने एकछिन सोधपुछका लागि जाउँ न भन्दै लग्दथ्यो । लाग्थ्यो विप्लव कार्यकर्तासँग प्रहरीको लामो चिनजान थियो र उनीहरु सजिलै चिन्दथे । होला, उनीहरु पटक–पटक प्रहरी कार्यालय पुगेका थिए  । नत्र उनीहरुलाई प्रहरीले ‘पुरानै मित्र हुनुहुँदो रहेछ’  किन भन्दथ्यो र ?  सुरक्षा संवेदनशीलतामा प्रहरी चनाखो हुनुपर्दछ, त्यसमा कुनै शंका नै छैन । तर सुरक्षा संवेदनशीलताका नाममा बाटोमा हिँडिरहेका, चिया पिइरहेका, एकान्त ठाउँमा बसेर पढिरहेका व्यक्तिबाट सुरक्षामा के संवेदनशीलता देखियो, त्यो त प्रहरीलाई नै थाहा होला ।  अनि भृकुटीमण्डप नेकपाको पार्टी कार्यालय पनि त होइन, त्यहाँ आउने सबै विप्लवकै कार्यकर्ता पनि त होइनन् होला । 

कोही अलि झुत्रेझाम्रे कपडा लगाएर बसे पनि सोधपुछका लागि भन्दै लैजाने, कोही अलि गह्रौं झोला बोकेर हिँडेको छ भने पनि एकछिन सोधपुछका लागि है भन्दै लैजाने । आफूभन्दा अलि पर झोला राखेर बसेको छ भने पनि झोलाको खानतलासीका साथ–साथै सोधपुछमा समावेश हुनैपर्ने ।  

मोटरसाइकलमा रहेका केही व्यक्तिलाई पनि दौडदैँ गएर प्रहरीले रोके, कसैलाई भ्यान भएको ठाउँमा लिएर आए । कोही त प्रहरीका ‘पुरानै साथी’ रहेछन्, त्यसैले उनीहरुलाई भ्यानमा हालियो । केहीलाई सोधपुछपछि छाडियो । केहीबेरको धरपकडपछि प्रहरीको भ्यान भृकुटीमण्डपबाट बाहिरियो । 

हामी पनि प्रहरी त्यहाँबाट हिँडेपछि निस्कने विचार गर्‍यौँ । मैले मोटरसाइकल चलाइरहेको थिएँ । मेरो पछाडि मसँग एकजना साथी थिए । हामी आउँदै थियौँ, भृकुटीमण्डपको गेटनिर प्रहरीको एउटा भ्यान रहेछ । हामीले भ्यानलाई क्रस गरिसकेका थियौँ, हामीलाई लाग्यो प्रहरीले हामीलाई रोक्नका लागि इशारा गरेको थियो ।  मैले मोटरसाइकल फर्काएँ । सादा पोशाकमा रहेका एकजना प्रहरीले हामीलाई चिने जस्तै गरि  भने  ‘के छ सरहरुको खबर ?’ 

‘ठिकै छ सर । के भएको हो  सर ?’ मैले प्रश्न गरेँ । 

‘विप्लव कार्यकर्तालाई मात्रै पक्राउ गरेका हौँ ।’ उनले भने ।  

त्यत्तिकैमा पोशाकमै रहेका प्रहरी निरीक्षक पनि हामी नजिकै आए र हामीसँग हात मिलाए । हामी त्यहाँबाट निस्कियौँ । 

मलाई लाग्यो, कुनै पनि बन्दमा बाहिर निस्कनु भनेको प्रहरीको नजरमा बन्दकर्ता हुनुरहेछ । प्रहरीलाई बिहान फोन गरेर सोध्यो भने प्रहरीले बन्दको केही प्रभाव छैन भन्छ । मानिसहरु बन्द छैन क्यारे भनेर बाहिर निस्कन्छन्, तर प्रहरीले सोधपुछका लागि बोलाउने सम्भावना भने धेरै हुने रहेछ । पुरानै मित्र परियो भने त भ्यानमै चढाउने भो प्रहरीले, नयाँ परियो भने सोधपुछ पछि छाडिदिनेछ ।   

Mitsubishi

प्रतिक्रिया दिनुहोस

सम्बन्धित सामग्रीहरु

  • विचरा बोर्डिङका विद्यार्थी : जेलसरी जिन्दगी, व्यवहारिक ज्ञान शून्य

    ९८ प्रतिशत ल्याएर पास गरिरहेको छोरोलाई घर परिवारलगायत व्यवहारिक पक्ष केही पनि थाहा हुँदैन । थाहा होस् पनि कसरी उसलाई परिक्षामा कसरी प्रतिशत बढाउने फर्मुला बाहेक अरु केही सिकाइएन। सबै किताबका फर्मुला कण्ठ बनाइयो तर उसलाई जिन्दगीको फर्मुला कहिल्यै सिकाइएन।

  • संस्कृतभाषा र धर्म–संस्कृति–शिक्षाका बालपाठ्यपुस्तक

    वर्तमान परिस्थितिमा नयाँ पुस्तामा धार्मिक–साँस्कृतिक जागरणको आव¬श्यकता अनुभव गरेर लामो समयदेखि संस्कृत भाषाको र वैदिक हिन्दु धर्म–संस्कृतिको अध्ययन, मनन, आचरण र प्रचार–प्रसारमा संलग्न हुँदै आएको स्वाद्ध्यायशाला¬कुटुम्ब यसतर्फ अग्रसर भैरहेको छ ।

  • भर्ना अभियानको तामझाम : गुणस्तर सुधारमा किन जाँदैन ध्यान ?

    भर्ना अभियान बिगतमा पनि हामीले हेरेकै हौँ । अहिले पनि त्यसलाई निरन्तरता दिन खोजिएको छ । हरेक वर्ष सरकारी निकायबाट तामझाम देखाउने क्रम यो वर्ष पनि चलेकै छ । तर विद्यार्थी सामुदायिक विद्यालयमा किन आएनन् ? कसरी विद्यार्थीलाई आकर्षण गर्ने ?

  • एमाले–माओवादी एकता : मासिने पालो अब कसको ?

    भारतले नमिलाइदिएसम्म एक अर्काका शत्रु रहेका एमाले र माओवादी मिलाप भएर तालमेल गरेर चुनावमा जाँदा कांग्रेस सकियो । यी दुई कम्युनिष्ट जोडिएर एउटै पार्टी बनाउने क्रम चल्दैछ यस बेला ।तर एउटा शक्ति अर्का विरूद्ध प्रयोग भएर क्रमै सँग एक–अर्कालाई मास्ने विदेशी दाउ रोकिएको छैन नेपाली राजनीतिमा ।प्रश्न बाँकी छ, मासिने पालो अब कसको ?

  • ०७५ मा छुकछुके रेल, मेलम्चीको भेल र क्रिकेट खेल

    सुखसँग दुःख गर्नु र दुःखमा पनि दुःख पाउनुमा आकाश पातालको फरक छ । दुःख गरेअनुसार फल मिल्यो भने त्यो दुःख पनि सुख हुन्छ । तर दुःखमा बगेको पसिना बालुवामा पानी खन्याए जस्तो भयो भने दुःखमाथि दुःख मात्रै हुन्छ । बितेका धेरै वर्षमा धेरैलाई यस्तै भयो । दुःखमाथि भुक्तमान, सास्तीमाथि सकस ।

सबै हेर्नुहोस
Skill Training
पछिल्ला समाचारहरु

सोसल मिडिया