MENU

विचार/अनुभूति

Ncell Axiata

दसैंमा परदेशीको चिठी

प्रविधीले धेरै फड्को मारेपनि म भने चिठीपत्रको युगमा फर्कें । चिठीपत्रको महत्व मलाई र मेरा प्रिय बुबा आमालाई अहिलेसम्म पनि विशेष नै लाग्छ । त्यसैलै पत्र लेख्नै मन लाग्यो । फरक यत्ति भयो कि यो पत्र मैले हुलाकमा होइन उज्यालो अनलाइन डटकमको मञ्जुषामा खसाएको छु । 

प्रिय आमाबुबा, बालुवा भूमिबाट ढोग गरें ।
छोरी र श्रीमतीलाई असिम माया । 
सञ्चै हुनुहुन्छ भन्ने आशा छ । 

वसन्त ऋतुको एक साँझ जब काठमाडौंबाट जहाजमा चढें, मातृभूमिलाई आकाशबाट देखुन्जेल धेरै चिहाइरहें । क्षणभरमै म बादल भन्दा माथि भैसकेछु । देश, परिवार र गाउँबाट टाढिँदा मुख छोपेर जहाजमै धेरै रोए । आँशु लुकाउन खोजेपनि ती लुकेनन्, बरु बाहिरसम्मै छचल्किरहे । यात्राको रोमान्चकता कत्तिपनि रहेन । जव कोेही हाँसेको वा खुशी भएको आवाज आउँथ्यो, झसंग हुन्थें । म हाँस्ने मुडमा थिइन । 

केही घण्टाको उडानपछि कतारको हमाद विमानस्थलमा चिन्ता, डर र कौतुहलताले कक्रक्क पारेको ज्यान र मन उतारेको थिएँ । गाउँघरका ठूला बाँस जस्तै सुरिला र तलैतला भएका गगनभेदी भवनहरु । मौसम, रहनसहन, बालुवामा उभिएका खजुरका बोट, छाला डाम्लाजस्तो उखरमाउलो गर्मी, टाढा–टाढासम्म फैलिएका नीला समुद्र र आफूजस्तै निरश नेपाली साथी । कति छटपटी, धारिला यादहरु र आजै उडी जाउँ लाग्ने बेगवान भावुकतामा कति सम्हालिएर बसें । जसोतसो दिन कटिरहेकै छन् । 

ठ्याक्कै ३३ महिना १७ दिन भएछ । उडेका चरा झर्लान जस्तो घामको रापमा आलिशान महल खडा गरिरहँदा इँटा र बालुवा मेरा हरपलका साथी बनेका छन् । दुःख यिनैसँग साट्छु । रीस उठे इँटा माथि पोख्छु । जो नजिक छ उसैसँग त पर्ने रहेछ ठाकठुक र लाग्दो रहेछ माया । एक खालको प्रेम भनौं न । नभए निर्जीवसँग यसरी सम्बन्ध पनि त रहने थिएन नि ।

बुबाआमाको एक्लो सन्तान लामो समयसम्म घर नफर्किंदा परदेशको मोहनीमा फस्यो भन्नेहरु पनि होलान् । चाडपर्व नजिकिंदा बुबा आमाको अनुहारभरी बेखुसीका रेखा दौडिँदा हुन् । श्रीमतीको उज्यालो, चम्किलो मुहारमा मेरो प्रतिक्षा ताजै झल्किंदो हो । बामे सरेर हिँड्न थालेकी छोरीले पनि बाबा भन्न सिकिन् होला । गाउँघरका सबैले कान्छो यसपटक पनि आउँदैन भनेर सोध्दा मन गाँठो पर्दो हो पक्कैपनि । म यो सबैबाट बेखबर छैन । 


आमाको कपाल ढकमक्क फुलिसक्यो होला । बुवाको अनुहार पनि चाउरिन थाल्यो कि ! बुवालाई घर व्यवहार चलाउन गाह्रो परेको छ होला । छोराले भनेजस्तो पैसा पठाएन भनेर मनले थकथकी मान्दै होला । सोच्नु हुँदो हो, अनि कहिलेकाहीँ त मेरो फोटो सुम्सुम्याउँदै भन्नुहुँदो हो यस्तै मात्र पैसा कमाउने भए विदेश नगएको भएपनि त हुन्थ्यो नि नाथु !

लहरै झुल्न तरखर गरेका धानका बाला, पहेलैं ढममक्क फुलेर सुगन्ध  छरिरहेका तोरीबारी, फुल्न थालेको कोदोबारी, मन कल्पनामा कावा खान्छ । दिनहुँ सपनामा घर आफन्त र नेपालकै कुनै ठाउँ मात्र देख्छु । भौतिक शरीर यो मरुभूमिमा रहेपनि मन आखिर आफ्नो देश र आफन्तहरुसँगै जो छ ।
सोच्छु, मन मेरो भन्दा तपाईंहरुको कँडिन्छ होला ।

हिमालको चुचुराले पनि वर्षैपिच्छे फेर्छ नयाँ हिउँ, तर बुवाको शिरको टोपी फेरिएको छैन । आमाका कान रित्ता भएका म जन्मेदेखि नै हुन् । श्रीमती र छोरीका रहर र चाहना त झनै कहिले हो पूरा गर्ने ? 

छिमेकीहरु सोच्दा हुन् पल्लाघरे साईंलाको छोरा, टाकुरा जेठाको छोराले मनग्य कमाएर शहरमा घर, घडेरी जोडिसके भनेर । हो बुवा, उनीहरुले जोडे । तर सबैको कमाई एकनासै कहाँ हुँदो रहेछ र ! यहाँ सोचेजस्तो कमाई छैन । एकदिन कसरी हाम्रा खुसीका दिन नफर्किएलान् र ! यो विश्वास मात्र छ सधैं जवान । 

बुवा चाडपर्व मनाउन घर फर्केका पर गाउँका रामु अंकलसँग केही पैसा पठाएको छु । मैले पठाएको पैसाले तपार्इं, आमा, श्रीमतीलाई नयाँ कपडा किन्न नपुगे पनि छोरीलाई भने किनिदिनुहोला । उधारो भएपनि दसैंमा मिठो मसिनो ल्याउनुहोला । पसलमा बाँकी लिनुहोला । मोबाइल किनेर पठाउँछु भनेको थिएँ, तर यसपटक सकिन । सकें भने तिहारसम्म पठाउनेछु । अनि फोनमा धित मरुन्जेल कुरा गरौंला । 

स्मार्ट फोन नै पठाउने रहर छ । त्यसपछि त मोबाइलमा भएपनि देखादेख पनि गर्न पाइनेछ । डाँडामाथिको जुन बनेका बा आमा अनि फूलबारीको कोपिला जस्ति छोरीको अनुहार हेर्न कम्ति नहतारिएको त म पनि कहाँ छु र ? 

दसैंमा धेरैजसो घर फर्किंदा अरुबेला शून्य लाग्ने गाउँ भरिए होलान्, हाम्रो घर बाहेक । 
अरुबेला मन बुझाउन खोजेपनि चाडपर्व भित्रिएपछि भने साह्रो पर्ने रहेछ । भक्कानो फुटेर आउँछ । कहिले सोच्छु यो जिन्दगीमा कतिसम्म परदेशमै जोतिरहनुपर्ने होला ? कति चाडपर्वहरुमा यसरी आँसुका मूल फुटाई नै रहनुपर्ने होला ?

शुक्रबार बिदाको दिन सम्भव भएसम्म यहाँ नजिक रहेका नेपाली दाजु भाइसँग भेटघाट हुन्छ । हरेक मंगलबार रेडियोमा आउने भाइ सागरको कार्यक्रम सुनिरहन्छु । नेपालगंन्ज एयरपोर्टमा कार्यरत दाई किशोर आचार्यसँग कुरा भइरहन्छ । काठमाडौंमा बायोमेडिकल इन्जिनियर पढिरहेकी छोरी रक्षासँंग पनि हिजो कुरा भएको थियो ।  

अब त जमरा पनि अंकुराउन थाले होलान् । घरमा सानो हुँदा आमा तपाईंले जमरा छर्दा म कत्ति खुसी हुन्थें है । यस्ता सम्झनाले पनि मन गाँठो पारिदिन्छन् । 
मनका कुराहरु लेखेर कहिल्यै सकिंदैन । भोगाइको मूल नसकुन्जेल भावनाका भंगालाहरु त आइरहन्छन् नि । यसवर्ष त मिलेन अर्को बर्षको दसैंमा आउन पाउँछु भन्ने आशा छ । ४ वर्षपछि बाआमाको हातबाट टीका र जमरा लगाउने रहर अर्को वर्ष पूरा हुनेछ । आजलाई यति मै ओझेल पर्छु । 
आफ्नो ख्याल गर्नुहोला । 

उही तपाईंहरुको छोरा/श्रीमान र बुबा दिपक
कतार 

Mitsubishi

प्रतिक्रिया दिनुहोस

सम्बन्धित सामग्रीहरु

  • नेपालमा चीनको स्वार्थ

    कैयौँ पटक ‘नेपालको सार्वभौमसत्ता रक्षाका लागि’ चीनले सहयोग गर्ने भन्ने गरिएको छ बेइजिङ्गबाट । कूटनीतिक दृष्टिले यो अत्यन्तै गम्भीर अभिव्यक्ति हो । यसको अर्थ नेपालको सर्वभौमसत्ता गुम्ने र नेपालको अस्तित्व नै नरहने खतरा छ भनेर चीनले विश्लेषण गरेको हो भनेर बुझ्नु पर्ने हुन्छ ।

  • आँखाको क्यान्सर कति खतरनाक ?

    एक दशक अगाडि अलि कम र अहिलेको दशकमा एकदम धेरै सुनेको रोग क्यान्सर हो । शरीरको विभिन्न अंगहरु फोक्सो, आन्द्रा, कलेजो, पाठेघर, स्तनलगायतमा क्यान्सर भए जस्तै आँखामा पनि क्यान्सर हुन्छ । अरु क्यान्सरमा भन्दा यो क्यान्सर हुने जोखिमयुक्त कारक तत्वहरु फरक छन् ।

  • ओलीका अघिल्तिर कति धेरै अवसर ?

    बोले अनुसार काम थाल्ने हो भने वाम गठबन्धनको सरकारका सामु चुनौती थोरै र अवसरहरु कता हो कता धेरै छन् । अब बन्ने सरकारका लागि सबैभन्दा ठूलो अवसर विकासलाई तल्लो तहसम्म पुर्यासउने संरचना तयार छ । स्थानीय तहको चुनावपछि विकासलाई नागरिकको घर दैलोसम्म पुर्याउने जनप्रतिनिधिहरु चुनिएर अहिले काममा छन, तर देखाउने काम नपाएर कामका अवसरको खोजीमा छन ।

  • चुनाव सम्पन्न गराउनु ठूलो उपलब्धि : देउवा

    मेरो नेतृत्वमा सरकार गठन भएपछि जनताको सरोकारका विषयलाई केन्द्रमा राखेर निर्णयहरु भएका छन् । विशेषगरी स्वास्थ्य शिक्षा क्षेत्रमा देखिएका विकृतिहरु नियन्त्रण गर्न चिकित्सा शिक्षा आयोगको अध्यादेश जारी गरिएको छ । जनताको स्वास्थ्यसँग सरोकार राख्ने चिकित्सा शिक्षा व्यापारको विषय होइन ।

  • लभ गर्ने फर्मुला

    बिहे नभएकाले त लभ गरे गरे । तर बिहे गरेका, घरभरी छोराछोरी भएकाहरु समेत लभ गरि हिँड्छन् । श्रीमानको आँखाकान छलेर श्रीमतीले, श्रीमतीको आँखाकान छलेर श्रीमानले लभ गरेर हिँडेको तपाईं हामीले धेरै ठाउँमा देखेभोगेकै हो क्यारे । लभ पर्न केही न केही त जुर्नुपर्यो । कि मन मिल्नुपर्यो ।

सबै हेर्नुहोस
Skill Training
पछिल्ला समाचारहरु

सोसल मिडिया