MENU

विचार/अनुभूति

ujyaalo forign call inside

जुत्ता सिलाउने सियो, कैँची, हम्मर नै मेरा साथी

रोमबहादुर अछामी

–थाहै नपाई सियोले हात छेडेछ, भनन्न रिंगटा लागेर पक्लक्कै भुँईमा ढलेँ। बिउझिँदा भक्तपुर अस्पतालको इमर्जेन्सीमा रहेछु । आँखा खुलेपछि मैलै दोहोर्‍याएर सियो समाउने कल्पना पनि गरिन, तर अस्पतालबाट घर पुगेपछि साना छोराछोरीको निर्दोष आँखाले टुलुटुलु मलाई हेर्दा मैले फेरि सियो समाउनुको विकल्प पाइन । न त त्यो भन्दा अर्को सीप मेरो हातमा थियो न त मसँग तालिम लिएर अर्को काम सिक्ने समय नै ।

पैँतीस वर्षे व्यावसायिक जीवनमा घटेको सबैभन्दा डरलाग्दो दुर्घटना यही नै हो । त्यति बल गरेको पनि थिइन तर सियोले जुत्ताको सोलसँगै मेरो हत्केला पनि छेडेछ । 

२०३८ सालमा मेरो पढाईमा बिराम लाग्यो । आमाले छोरो लाठे भयो अब कमाएर घरमा सघाए हुन्थ्यो भन्ने इच्छा बारम्बार राखिरहेपछि मैले १५ वर्षको उमेरमा पढाईलाई हैन कामलाई महत्व दिए । तर भने जसरी काम पाइएन । ठूलाबडाकामा धाउने, चिनेजानेकोलाई गुहार्ने क्रम चलिरह्यो तर नौ महिना धाउँदा पनि जागिरको टुंगो लागेन । 

जुन काम गर्न पनि साइत चाहिन्छ भन्थे, नौ महिना बिना काम हल्लिएपछि जुत्ता बनाउने तालिम लिन गएँ । यसै क्रममा बाँसबारी छालाजुत्ता कारखानामा पनि एक महिना काम गर्ने अवसर पनि मिल्यो । बिस्तारै आय आर्जन हुन थाल्यो, दिनमा १० रुपैयाँको दरले ज्याला पाउन थाले । 

नौ महिनाको खाली बसाईले मलाई समयको महत्व बुझायो, अभावले कामको । हुन त गाउँमा तल्लो दर्जाको काम गर्ने भनेर हेला नपाएको हैन तर बिस्तारै उनीहरुले समयमा नै सेवा पाउन थालेपछि त्यो व्यवहार पनि परिवर्तन भयो । 
२०४८ सालमा भक्तपुरको भारवाचोमा आफ्नै पसल खोल्दा आँखा रसाएका थिए । अब मेरो मात्र मेरो पसल खुल्यो । त्यसपछि मलाई लाग्यो अब मैले कसैको टोकेसो सहिरहनु पर्दैन । 

जुत्ता सिलाउने सियोले हत्केला छेड्दा टन्केको घाउको पीडालाई आफ्नै संघर्षको कथाले हलुका पारिदियो र केही समय आराम गरेर म फेरि काममा फर्किएँ ।

त्यो निर्णय मेरो जीवनको अति नै महत्वपूर्ण निर्णय थियो । किनकी त्यसपछि मैले कहिले पछाडि फर्केर हेर्नु परेको छैन । जिम्मेवारीको नाममा आफूले बिचैमा पढाई छोडेपनि छोराछोरीलाई कहिले त्यो विवशतामा पारिन । तीन छोरीलाई स्नातक पढाएर विवाह गराएँ, छोरा स्नातकोत्तरको तयारीमा छ । 

देख्नलाई काम सजिलै छ, दिनभरी एउटा चकटीमा बस्यो, न घाममा हिँड्नुपर्छ, न धुलो खानुपर्छ, न त पानीमा रुझ्नुपर्छ । हुन पनि हो, मैले भारवाचोमा नै २६ वर्ष बिताएँ । तपस्या गरेँ । घरमा चाडबाड हुँदा बाहेक कतै गइन । नयाँ पुराना लाखौँ जुत्ता बनाएँ । ग्राहक नै मेरा लागि पाहुना भएँ, जुत्ता सिलाउने सियो, कैँची, हम्मर नै मेरा साथी । मैले मेरो कामलाई स्वीकारेँ, धैर्य गरेँ र यसलाई सजिलो बनाएँ । 

१० रुपैयाँ ज्यालामा सुरु गरेको काममा आज दुई सहयोगीसमेत राख्न सकेको छु । चाडबाडमा मिठो खाना खान सकेको छु, छोरा छोरीलाई केही किनिदिन सकेको छु । मसँगै भाइहरुले काम सिकेर स्वरोजगार भएका छन् । यो भन्दा मैले के नै कमाउनु छ र ?

लामो समय काम गरेको भएर पनि होला, मलाई नै काम दिन सम्झेर आउने पनि धेरै छन् । म नयाँ पुरानो काम भन्दिन । समय पनि फेरियो । फेसनेबल जुत्ता मात्र बनाउँछु, नयाँ जुत्ता मात्र बेच्छु भन्नेलाई टिक्न सारै गाह्रो छ । नयाँ पुरानो नभनी ग्राहकको चित्त बुझ्ने काम गर्न सक्नुपर्छ र मिठो बोलेमा ग्राहक आफै आउँछन् । 

मैले जे जानेँ त्यसैले मेरो जीवन रमायो, अब छोरा हुर्केको छ । उसलाई मैले यो काम सिकाएको छैन । आफूलाई जे गर्न मन लाग्छ गरोस् म रोक्दिन । काम गर्न सकुञ्जेल त मैले यो काम छाड्दिन, किनकी यसले मेरो अन्यौलको जीवनमा बाटो पहिल्याएको छ । मैले हात छेडेको पीडा भूलाएको छ । इच्छा यही छ, जुत्तामा सियो गाड्दा गाड्दै, सोलमा हम्मर ठोक्दाठोक्दै एक मुठ्ठी सास जाओस् ।

(कटुञ्जे घर भएका रोम बहादुर अछामीसँग उज्यालो अनलाइनका लागि सुजाता खत्रीले गरेको कुराकानीमा आधारित)

Mitsubishi

प्रतिक्रिया दिनुहोस

सम्बन्धित सामग्रीहरु

  • आलोचकलाई नै अलमल्याउने विज्ञ अर्थमन्त्रीको ‘वास्तविक’ बजेट

    मंगलबार अर्थमन्त्री डा. युवराज खतिवडाले संसदमा बजेट भाषण गरिरहँदा सत्तापक्षका सांसदको अनुहारमा पनि त्यति चमक देखिएन । शिक्षा, रोजगारी, कृषि, भौतिक पूर्वाधार, पर्यटन लगायतका केही आकर्षक कार्यक्रम घोषणा भैरहँदा ताली बजे पनि बजेट सकिएपछि भने बजेटलाई कस्तो भन्नेबारे पूर्व अर्थमन्त्री नै अलमलिए ।

  • सरकारका सय दिन : कुरा ठूला, खुट्टा लुला !

    कम्तीमा पनि सरकारले बितेका सय दिनमा सडकका खाल्डाखुल्डी पुर्न सक्थ्यो । काम भैरहेका ठाउँमा धुलो कम गर्न ठेकदारलाई बाध्य पार्न सक्थ्यो । काठमाडौंबाट नागढुंगा पुुग्ने, हेटौडा जाने जस्ता सयौं असजिला सडकलाई गिटी हालेर वा माटो पेलेर सहज बनाउन सक्थ्यो ।

  • ​कोरियामा धन देखेर मन हराएकाहरु

    हिजोआज दक्षिण कोरियामा रहेका नेपालीमाझ सामाजिक सञ्जालमार्फत नेपालीले नेपालीमाथि गरेको अमानवीय दुव्र्यवहारको चर्चा एकाएक चुलिएको छ ।

  • मुख्यमन्त्री शेरधन राईलाई खुल्ला पत्र

    सबैलाई एकजुट बनाउनुस् जनता छन् जागेका, हेर्न मन छ मिक्लाजुङ चढ्न पर्यटक ताँती लागेका । सुनसरीमा खेती सनपाट र केराको, खान पाइयोस् चामल डिहिटार र सेराको । लेगुवाका माछा गुद्रीमा बिकुन्, प्रदेश हाम्रो हेरी अरुले सिकुन् ।

  • ​कम्युनिष्ट मन्त्रीको सम्पत्तिमा दम्पती विवरण !

    हुन त उनी दाइजोका कट्टर विरोधी हुन् । बिहे पनि जनवादी ढंगले भएको हो । प्रगतिशील मान्छेको जनवादी बिहेमा दाइजो आउने कुरा भएन । तर बिहेको दिन नआएर के भयो ! श्रीमतीकै बाआमाले दाइजो दिनुपर्छ भन्ने के छ ? यो त परम्परावादी सोच भयो ।

सबै हेर्नुहोस
Skill Training
पछिल्ला समाचारहरु

सोसल मिडिया