MENU

विचार/अनुभूति

दिल्लीमा मधेसीले लगाएका गुन धोबिघाटमा उभिएर तिर्न पाउँदा

मिलन तिमिल्सिना -

चुनावलगत्तै भारतको हैदरावाद जाने अवसर आयो । काठमाडौंबाट नयाँदिल्लीसम्म एउटा जहाजमा र त्यहाँबाट फेरि अर्को जहाजमा हैदरावाद पुग्नुपर्ने । साथमा अफिसकै साथी विकास थिए । दुवैजनालाई राम्रो अंग्रेजी र हिन्दी भाषा नआउने । विकास मेरो भरमा, म उनको भरमा निस्केका थियौं । 

काठमाडौंबाट जहाज चढ्नेबेला लागेको थियो, दिल्ली विमानस्थलमा ओर्लेपछि सरासर अर्को जहाज चढ्ने ठाउँतिर पुग्न पाइन्छ । तर सोचेजस्तो होइन रैछ । 

यताबाट चढेको जहाजले केही ढिलो गरेर दिल्ली पुर्‍यायो । त्यहाँ पुगेको ४५ मिनेटमा अर्को जहाजमा पुगिसक्नुपर्ने । विमानस्थलबाट बाहिरिने बेला अध्यागमनमा जाँच गर्नुपर्छ भन्ने त थाहा थियो । तर विमानस्थलबाट ओर्लेर भित्रैबाट अर्को जहाज चढ्दा अध्यागमन जाँच गर्नुपर्छ भन्ने लागेको थिएन । 

सोध्दैखोज्दै जाँदा अध्यागमन जाँच गर्नुपर्छ भन्ने थाहा भयो । यति थाहा पाउँदा १५ मिनेट बितिसकेको थियो । बल्लतल्ल अध्यागमन जाँच गर्ने ठाउँमा पुगियो । त्यहाँ यति धेरै लाइन थियो कि, लाइनमा उभिँदा एकघण्टामा पनि पालो आउँदैनथियो । अब के गर्ने भनेर चिटचिट पसिना आउन थाल्यो । नजिकै रहेका विमानस्थलका कर्मचारीलाई हाम्रो जहाज छुट्ने भयो, छिटो जाँच गर्न पाए हुन्थ्यो भनेर अनुरोध गर्‍यौं । तर उनले वास्ता गरेनन् । 

लाइनमा नबसी सुख पाइएन । लाइनमा उभिँदै घडी हेर्दै गर्दा काठमाडौंबाट जहाजमा सँगै आएका एकजना भलाद्मी आइपुगे । झट्ट हेर्दा उनी भारतीय जस्ता देखिन्थे । तर जहाज चढ्ने बेला मैले उनको हातमा नेपाली नागरिकता देखेको थिएँ । नागरिकतामा सिरहा भनेर लेखिएको थियो । जहाजमै मेलै उनलाई तपाईंको घर सिरहा हो भनेर सोध्दा उनले मुसुक्क हाँसेर मुन्टो हल्लाएका थिए । 

जहाजमा भएको त्यही सोधीखोजीले उनीसँग आफूहरुको समस्या सुनाउन बल पुग्यो । उनले हाम्रो टिकट हेरे । लौ लाइनमा बस्दा त तपाईंहरुको जहाज छुट्छ, अध्यागमनका कर्मचारीलाई भनेर छिटो गर्नुहोस् भने । तर हामीले भनेको सुन्दैनन्, त्यसमाथि हामीलाई हिन्दी पनि राम्रोसँग आउँदैन, तपाईंले एकपटक भनिदिनुहोस्  न भनेर अनुरोध गर्‍यौं । उनी पनि कतै जान हतारमा थिए । तर हतार भए पनि हामीलाई सहयोग गर्न तयार भए । उनी हामीलाई लिएर अध्यागमनको कर्मचारी भएको ठाउँमा पुगे । हाम्रो समस्याबारे हिन्दीमा बातचित गरे । 

अघिसम्म हाम्रो समस्यालाई वास्ता नगरेका ती कर्मचारी उनको कुराबाट प्रभावित भए । शायद ती कर्मचारीलाई लागेको थियो, उनी भारतीय हुन् । जसले समस्यामा परेको कुनै विदेशीलाई सहयोगको याचना गर्दैछन् । 

जे होस् भारतीयजस्ता देखिने सिरहाका नेपाली साथीको सहयोगमा हामीले लाइनमै नबसी अध्यागमनको काम सक्यौं । उनलाई धन्यवाद दिएर हतारहतार जहाज भएको ठाउँतिर हिँड्यौं । जहाजको सिटमा बसेपछि लामो सास फेर्‍यौं । हैदरावाद पुगेर काठमाडौं फर्किंदासम्म दिल्लीमा गुन लगाउने ती मधेसी मित्रको अनुहार झलझली याद आइरह्यो । हतारमा भएकाले उनको फोन नम्बर पनि टिपिएन । उनले लगाएको त्यो गुन कसरी तिर्ने होला भन्ने लागिरह्यो ।

हैदरावादबाट फर्किएको एक हप्तापछि दिल्लीमा मधेसी मित्रले आफूलाई गरेको जस्तै सहयोग एकजना मधेसी भाइलाई गर्ने अवसर जुर्‍यो । अफिसको काम सकेर घर फर्किंदै थिएँ । धोबिघाटमा उभिएर कीर्तिपुर जाने बस पर्खिंदै गर्दा एकजना भाइ नजिकै आएर सोधे –दाइ यहाँबाट बयलबास जाने बस कहाँ पाइन्छ ? काठमाडौंमा नौलो ठाउँको नाम सुनेर म एकछिनमा अलमलमा परें ।

बयलबास भनेको कहाँ हो र भाइ ? भनेर सोध्दा उनले एकछिन अकमकिएर सर्लाही भने । सोधीखोजी गर्दा थाहा भो, उनी काठमाडौं घुम्न भनेर अघिल्लो दिन नाइट बस चढेर बिहान काठमाडौं आइपुगेका रहेछन् । बिहानै कोटेश्वरमा ओर्लेछन् । एकछिन वरपर घुमेछन् । एउटा सस्तो होटल खोजेर भात खाएछन् । भात खाएपछि उनलाई काठमाडौं घुम्ने रहर पूरा भएछ । त्यसपछि घर जान भनेर निस्केछन् । कलंकीबाट घर जाने बस पाइन्छ भन्ने सुनेर कोटेश्वरबाट लोकल बस चढेछन् । धोबिघाट पुगेपछि बसवालाले कलंकी यही भनेर ओरालेछन् । 

सबै कुरा थाहा पाएपछि उनलाई एक्लै कलंकी पठाउन मन मानेन । ल हिँड म तिमीलाई गाडी चढाइदिन्छु भनेर बल्खुसम्म लिएर गएँ । बाटोमा घर परिवारबारे सोधीखोजी गरें । घरमा बाआमा र भाइ रहेछन् । काठमाडौं घुम्न जान्छु भन्दा सुरुमा आमाले हुन्न भन्नुभएछ । तर उनले कर गरेपछि पठाउनुभएछ । घरमा सम्पर्क गर्ने फोन पनि रहेनछ । 

बल्खु पुगेपछि बयलबास जाने सुमोमा उनलाई चढाइदिएँ । जानेबेला हात हल्लाउँदै उनले भने–दाइ काठमाडौं हेर्ने रहर पूरा भयो, अब एक्लै कहिल्यै आउँदिन । 

 

Mitsubishi

प्रतिक्रिया दिनुहोस

सम्बन्धित सामग्रीहरु

  • सिन्डिकेट एक्सप्रेस : घोक्राएर खाँद्छ, उफार्दै लान्छ

    सिट मात्र भरिएर हुँदैन, टेक्ने र झुण्डिने ठाउँ समेत नभर्दासम्म गाडीवालाको चित्त बुझ्दैन । नत्र बस साहुको खल्ती भरिँदैन । सुरुमा रित्तै रहेको बस जसरी पनि बसवालाले भर्छ । केही लागेन भने घण्टौं पर्खाउँछ । वर आएर पनि फेरि पहिल्यैकै ठाउँमा फर्काउँछ । बोकेर, उचालेर, झ्याँकुटी पारेर, लोभ्याएर, फकाएर जसरी पनि मान्छे खाँद्छ ।

  • विचरा बोर्डिङका विद्यार्थी : जेलसरी जिन्दगी, व्यवहारिक ज्ञान शून्य

    ९८ प्रतिशत ल्याएर पास गरिरहेको छोरोलाई घर परिवारलगायत व्यवहारिक पक्ष केही पनि थाहा हुँदैन । थाहा होस् पनि कसरी उसलाई परिक्षामा कसरी प्रतिशत बढाउने फर्मुला बाहेक अरु केही सिकाइएन। सबै किताबका फर्मुला कण्ठ बनाइयो तर उसलाई जिन्दगीको फर्मुला कहिल्यै सिकाइएन।

  • संस्कृतभाषा र धर्म–संस्कृति–शिक्षाका बालपाठ्यपुस्तक

    वर्तमान परिस्थितिमा नयाँ पुस्तामा धार्मिक–साँस्कृतिक जागरणको आव¬श्यकता अनुभव गरेर लामो समयदेखि संस्कृत भाषाको र वैदिक हिन्दु धर्म–संस्कृतिको अध्ययन, मनन, आचरण र प्रचार–प्रसारमा संलग्न हुँदै आएको स्वाद्ध्यायशाला¬कुटुम्ब यसतर्फ अग्रसर भैरहेको छ ।

  • भर्ना अभियानको तामझाम : गुणस्तर सुधारमा किन जाँदैन ध्यान ?

    भर्ना अभियान बिगतमा पनि हामीले हेरेकै हौँ । अहिले पनि त्यसलाई निरन्तरता दिन खोजिएको छ । हरेक वर्ष सरकारी निकायबाट तामझाम देखाउने क्रम यो वर्ष पनि चलेकै छ । तर विद्यार्थी सामुदायिक विद्यालयमा किन आएनन् ? कसरी विद्यार्थीलाई आकर्षण गर्ने ?

  • एमाले–माओवादी एकता : मासिने पालो अब कसको ?

    भारतले नमिलाइदिएसम्म एक अर्काका शत्रु रहेका एमाले र माओवादी मिलाप भएर तालमेल गरेर चुनावमा जाँदा कांग्रेस सकियो । यी दुई कम्युनिष्ट जोडिएर एउटै पार्टी बनाउने क्रम चल्दैछ यस बेला ।तर एउटा शक्ति अर्का विरूद्ध प्रयोग भएर क्रमै सँग एक–अर्कालाई मास्ने विदेशी दाउ रोकिएको छैन नेपाली राजनीतिमा ।प्रश्न बाँकी छ, मासिने पालो अब कसको ?

सबै हेर्नुहोस
Skill Training
पछिल्ला समाचारहरु

सोसल मिडिया