MENU

विचार/अनुभूति

Ncell Axiata

दिल्लीमा मधेसीले लगाएका गुन धोबिघाटमा उभिएर तिर्न पाउँदा

मिलन तिमिल्सिना -

चुनावलगत्तै भारतको हैदरावाद जाने अवसर आयो । काठमाडौंबाट नयाँदिल्लीसम्म एउटा जहाजमा र त्यहाँबाट फेरि अर्को जहाजमा हैदरावाद पुग्नुपर्ने । साथमा अफिसकै साथी विकास थिए । दुवैजनालाई राम्रो अंग्रेजी र हिन्दी भाषा नआउने । विकास मेरो भरमा, म उनको भरमा निस्केका थियौं । 

काठमाडौंबाट जहाज चढ्नेबेला लागेको थियो, दिल्ली विमानस्थलमा ओर्लेपछि सरासर अर्को जहाज चढ्ने ठाउँतिर पुग्न पाइन्छ । तर सोचेजस्तो होइन रैछ । 

यताबाट चढेको जहाजले केही ढिलो गरेर दिल्ली पुर्‍यायो । त्यहाँ पुगेको ४५ मिनेटमा अर्को जहाजमा पुगिसक्नुपर्ने । विमानस्थलबाट बाहिरिने बेला अध्यागमनमा जाँच गर्नुपर्छ भन्ने त थाहा थियो । तर विमानस्थलबाट ओर्लेर भित्रैबाट अर्को जहाज चढ्दा अध्यागमन जाँच गर्नुपर्छ भन्ने लागेको थिएन । 

सोध्दैखोज्दै जाँदा अध्यागमन जाँच गर्नुपर्छ भन्ने थाहा भयो । यति थाहा पाउँदा १५ मिनेट बितिसकेको थियो । बल्लतल्ल अध्यागमन जाँच गर्ने ठाउँमा पुगियो । त्यहाँ यति धेरै लाइन थियो कि, लाइनमा उभिँदा एकघण्टामा पनि पालो आउँदैनथियो । अब के गर्ने भनेर चिटचिट पसिना आउन थाल्यो । नजिकै रहेका विमानस्थलका कर्मचारीलाई हाम्रो जहाज छुट्ने भयो, छिटो जाँच गर्न पाए हुन्थ्यो भनेर अनुरोध गर्‍यौं । तर उनले वास्ता गरेनन् । 

लाइनमा नबसी सुख पाइएन । लाइनमा उभिँदै घडी हेर्दै गर्दा काठमाडौंबाट जहाजमा सँगै आएका एकजना भलाद्मी आइपुगे । झट्ट हेर्दा उनी भारतीय जस्ता देखिन्थे । तर जहाज चढ्ने बेला मैले उनको हातमा नेपाली नागरिकता देखेको थिएँ । नागरिकतामा सिरहा भनेर लेखिएको थियो । जहाजमै मेलै उनलाई तपाईंको घर सिरहा हो भनेर सोध्दा उनले मुसुक्क हाँसेर मुन्टो हल्लाएका थिए । 

जहाजमा भएको त्यही सोधीखोजीले उनीसँग आफूहरुको समस्या सुनाउन बल पुग्यो । उनले हाम्रो टिकट हेरे । लौ लाइनमा बस्दा त तपाईंहरुको जहाज छुट्छ, अध्यागमनका कर्मचारीलाई भनेर छिटो गर्नुहोस् भने । तर हामीले भनेको सुन्दैनन्, त्यसमाथि हामीलाई हिन्दी पनि राम्रोसँग आउँदैन, तपाईंले एकपटक भनिदिनुहोस्  न भनेर अनुरोध गर्‍यौं । उनी पनि कतै जान हतारमा थिए । तर हतार भए पनि हामीलाई सहयोग गर्न तयार भए । उनी हामीलाई लिएर अध्यागमनको कर्मचारी भएको ठाउँमा पुगे । हाम्रो समस्याबारे हिन्दीमा बातचित गरे । 

अघिसम्म हाम्रो समस्यालाई वास्ता नगरेका ती कर्मचारी उनको कुराबाट प्रभावित भए । शायद ती कर्मचारीलाई लागेको थियो, उनी भारतीय हुन् । जसले समस्यामा परेको कुनै विदेशीलाई सहयोगको याचना गर्दैछन् । 

जे होस् भारतीयजस्ता देखिने सिरहाका नेपाली साथीको सहयोगमा हामीले लाइनमै नबसी अध्यागमनको काम सक्यौं । उनलाई धन्यवाद दिएर हतारहतार जहाज भएको ठाउँतिर हिँड्यौं । जहाजको सिटमा बसेपछि लामो सास फेर्‍यौं । हैदरावाद पुगेर काठमाडौं फर्किंदासम्म दिल्लीमा गुन लगाउने ती मधेसी मित्रको अनुहार झलझली याद आइरह्यो । हतारमा भएकाले उनको फोन नम्बर पनि टिपिएन । उनले लगाएको त्यो गुन कसरी तिर्ने होला भन्ने लागिरह्यो ।

हैदरावादबाट फर्किएको एक हप्तापछि दिल्लीमा मधेसी मित्रले आफूलाई गरेको जस्तै सहयोग एकजना मधेसी भाइलाई गर्ने अवसर जुर्‍यो । अफिसको काम सकेर घर फर्किंदै थिएँ । धोबिघाटमा उभिएर कीर्तिपुर जाने बस पर्खिंदै गर्दा एकजना भाइ नजिकै आएर सोधे –दाइ यहाँबाट बयलबास जाने बस कहाँ पाइन्छ ? काठमाडौंमा नौलो ठाउँको नाम सुनेर म एकछिनमा अलमलमा परें ।

बयलबास भनेको कहाँ हो र भाइ ? भनेर सोध्दा उनले एकछिन अकमकिएर सर्लाही भने । सोधीखोजी गर्दा थाहा भो, उनी काठमाडौं घुम्न भनेर अघिल्लो दिन नाइट बस चढेर बिहान काठमाडौं आइपुगेका रहेछन् । बिहानै कोटेश्वरमा ओर्लेछन् । एकछिन वरपर घुमेछन् । एउटा सस्तो होटल खोजेर भात खाएछन् । भात खाएपछि उनलाई काठमाडौं घुम्ने रहर पूरा भएछ । त्यसपछि घर जान भनेर निस्केछन् । कलंकीबाट घर जाने बस पाइन्छ भन्ने सुनेर कोटेश्वरबाट लोकल बस चढेछन् । धोबिघाट पुगेपछि बसवालाले कलंकी यही भनेर ओरालेछन् । 

सबै कुरा थाहा पाएपछि उनलाई एक्लै कलंकी पठाउन मन मानेन । ल हिँड म तिमीलाई गाडी चढाइदिन्छु भनेर बल्खुसम्म लिएर गएँ । बाटोमा घर परिवारबारे सोधीखोजी गरें । घरमा बाआमा र भाइ रहेछन् । काठमाडौं घुम्न जान्छु भन्दा सुरुमा आमाले हुन्न भन्नुभएछ । तर उनले कर गरेपछि पठाउनुभएछ । घरमा सम्पर्क गर्ने फोन पनि रहेनछ । 

बल्खु पुगेपछि बयलबास जाने सुमोमा उनलाई चढाइदिएँ । जानेबेला हात हल्लाउँदै उनले भने–दाइ काठमाडौं हेर्ने रहर पूरा भयो, अब एक्लै कहिल्यै आउँदिन । 

 

प्रतिक्रिया दिनुहोस

सम्बन्धित सामग्रीहरु

  • म्युचुअल फण्डको लगानी : दुवै हातमा लड्डु

    यो हप्ता (माघ २ गते) सिआइबिएल क्यापिटलले एक अरब रुपैयाँ संकलन गर्न अघि सारेको सिटिजन म्युचुअल फण्ड माघ ७ गते बन्द हुने सम्भावना छ । माघ २ गतेकै दिन एनआईसी एसिया क्यापिटलले पनि एनआइसी एसिया ग्रोथ फण्डको १ अर्ब रुपैयाँका १० करोड कित्ता युनिट (शेयर) बजारमा ल्याएको छ ।

  • मधुमेह भएका बिरामीले मृगौला परीक्षण नगराए के हुन्छ ?

    रगतमा चिनीको मात्रा बढी हुनु चिनी रोग हो । यसलाई डायबेटिज, मधुमेह वा सुगर रोगको नामले चिनिन्छ । मधुमेहका जटिलताहरुमा आँखा बिगार्नु, मुटु, नसा र मृगौला बिगार्नु पर्छन्, यसलाई मधुमेह सम्बन्धि मृगौला रोग भनिन्छ ।

  • कांग्रेस र मालेको गीर हान्ने खेल : चौका, छक्काको सट्टा ‘हल्ला’ !

    -यो त उबेलाको कुरा । अहिले गीर हान्ने खेल सबैले बिर्सिसके । त्योबेला कांग्रेस र माले भन्दै चरिमारेटार स्कुलको मैदानमा कुद्नेले पनि बिर्से । माघे संक्रान्तिमा हातमा लारी बोकेर ठूलो पाटा खोज्दै हिँड्नेले पनि बिर्से । खेल्नेले पनि बिर्से, लेख्नेले पनि बिर्सन लागे ।

  • छाउ हुँदा शौचालयको बास गर्नुपरेकोे त्यो क्षण !

    पछिल्लो दिन म गोठमा बस्न सकिनँ । आमाले भन्नुभयो, ‘अनि कता जान्छेस ? जसरी पनि ६ दिन त बस्नै पर्छ ।’ घरभन्दा टाढाको गोठमा जानु भन्दा घर नजिकैको शौचालयमा बस्न मलाई सजिलो भयो । शौचालय सानो थियो । खुट्टा तानेर सुत्न नमिल्ने थियो । त्यो शौचालयमा कसरी रात बिताउने ? आमाले मलाई पराल दिनुभयो । त्यो परालमाथि ओछ्यान लगाएर सुतेँ ।

  • बिर्सने रोग (डिमेन्सिया) के हो ?

    आफैले राखेको सामान एकछिनपछि कहाँ राखियो, बिर्सियो, कहिँ जान निस्किएको बाटो बिर्सने, एकैछिन अगाडि के भएको थियो यादै हुँदैन । यो समस्या धेरैलाई हुन्छ जसलाई मेडिकल भाषामा डिमेन्सिया भनिन्छ, बिर्सने रोग ।

सबै हेर्नुहोस
Skill Training
पछिल्ला समाचारहरु

सोसल मिडिया