MENU

विचार/अनुभूति

Ncell Axiata

कांग्रेस र मालेको गीर हान्ने खेल : चौका, छक्काको सट्टा ‘हल्ला’ !

मिलन तिमिल्सिना 

बिहान उठेर अँगेनाको छेउमा आगो ताप्न बसेपछि हजुरआमैले भुङ्ग्रोबाट बडेमानको तरुल निकाल्नुहुन्थ्यो । अघिल्लो दिन सुत्नेबेला अँगेनामा घुसारेको साह्रो तरुल चिम्टाले निकाल्नेबित्तिकै  खाइहालुँ जस्तो लाग्ने । घरका सबैलाई बाँडेपछि हजुरआमैले अलि ठूलो टुक्रो हातमा राखिदिनुहुन्थ्यो ।

बिहान चिया खानेबेला तरुल मुखमा परेपछि भात खानेबेला थालभरी खिच्रो (खिचडी) हुन्थ्यो । संक्रान्तिका लागि भनेर हजुरआमैले मंसिरदेखि नै साँचेर राख्नुभएको मासको दालबाट बनेको खिच्रो । भातमा दाल मुछेर खाँदा त्यति स्वाद नहुने, तर त्यही दाल चामलसँग मिसाएर खिच्रो बनाउँदा भातभन्दा पनि मीठो । 

त्यसमाथि खिच्रोको डल्लामाथि आमैले दुई चम्चा घिउ राखिदिनुहुन्थ्यो । घिउ पग्लेर थालभरी हुन्थ्यो । खिच्रो खाएर सकिंदासम्म थालमा लागेको घिउ सकिँदैनथियो । थालको घिउ चाटेर नसकिँदै तल कुम्बटे पाटोमा गीर खेल्न जान हतार हुन्थ्यो ।

हिजोआज क्रिकेटको क्रेजले धेरैलाई गीर भन्ने थाहा छैन होला । तर अहिलेको क्रिकेट खेलजस्तै हुन्थ्यो, त्योबेलाको गीर हान्ने खेल । क्रिकेटको बल आकारको काठको टुक्रालाई हामी गीर भन्थ्यौं, ब्याटजस्तै गीर हान्ने लौरोलाई चाहिँ लारी । 

हिउँदको बेला खेतबारी सबै बाँझै हुने । गाउँभरीको सबैभन्दा ठूलो र फराकिलो खेत या बारीमा गीर खेल्ने चलन थियो । गाउँका बलिया दाई र काकाहरु गोरु जुधाउँदै ठूलो पाटोमा गीर खेल्थे । हामी केटाकेटी चाहिँ गाईवस्तु चराउँदै कुम्बटे पाटोमा गीर खेल्थ्यौं । 

ठूलो पाटो या मैदानको बीचमा गीर राखेर एउटाले एकातिर र अर्कोले अर्कोतिर लारीले गीर हिर्काउँदै टुंगो कटाएपछि ‘हल्ला’ भन्दै कराउनुपथ्र्यो । क्रिकेटमा चौका, छक्का हान्दा हुर्रे भनेजस्तै गीरमा चाहिँ एउटाले टुंगो कटाउँदा ‘हल्ला’ भन्ने अचम्मको चलन थियो । यति रन, उति रन भनेजस्तो यति हल्ला, उति हल्ला भन्ने गरिन्थ्यो ।

हातपाखुरा दह्रा भएका बलियाहरु गीर खेल्न र ‘हल्ला’ गर्न सिपालु हुन्थे । हातमा लारी बोकेर उनीहरु मैदान पस्दा हामी वरपर जान डराउँथ्यौं । लारीले गीर हान्दा विपक्षीको लारीमा मात्र होइन, खुट्टामा पनि लाग्थ्यो । कतिपटक लारी भाँचिन्थ्यो, कतिपटक खुट्टा दुख्थ्यो । 

गीरको कुरा गर्दा चरिमारेटार स्कुलको याद झलझली आउँछ । उबेला पनि गाउँमा तँ यो पार्टी, म त्यो पार्टी भनेर घम्साघम्सी गर्ने चलन थियो । पञ्चायतको शासन भएको त्योबेला हाम्रो गाउँमा कांग्रेस र माले (अहिलेको एमाले) अलि धेरै थिए । स्कुल पढाउने सरहरु पनि कोही आफूलाई कांग्रेस भन्थे, कोही माले । सरहरु कांग्रेस र माले भएपछि विद्यार्थीलाई पनि त्यसैअनुसार राजनीति लागिहाल्ने भयो । कोही म नेबि (नेबिसंघ) भन्थे, कोही म अखिल भन्थे । कांग्रेस र माले, नेबि र अखिल भन्दै बेलाबेला स्कुलमा लडाईं र झैगडा पनि हुन्थ्यो ।

एकपटक माघे संक्रान्तिकै आसपासको बेला स्कुलमा कांग्रेस र मालेको गीर खेल्ने प्रतियोगिता सुरु भयो । कांग्रेस र माले भन्ने सरहरुले सिकाएका होइनन् कि नेबि र अखिल भन्ने केटाहरु आफैंले सिकेका । 

शुक्रबार दिउँसै स्कुल छुट्टि भएर सरहरु घरतिर हिँडेपछि ठिटाहरु हातमा लौरो बोकेर खेलमैदानमा निस्किए । कांग्रेस भन्नेहरु एकातिर जम्मा भए, माले भन्नेहरु अर्कातिर जम्मा भए । दुवै पक्षका ठिटाहरुमध्ये कोही सके जित्ने, नसके अर्को पक्षको खुट्टामा ठटाउने भनेर साउती गर्न थाले । खेल्न नसक्ने हामी केटाकेटी चाहिँ मैदानभन्दा अलिमाथि थुम्कोमा रमिता हेर्न बस्यौं ।

गीर हान्ने खेल सुरु भयो । दुवै पक्षका ठिटाहरु हातमा लौरो बोकेर यता र उता कुद्न थाले । कहिले नेबिका ठिटाहरुले गीर उता पुर्याउँथे, कहिले अखिलका ठिटाहरुले गीर यता कुदाउँथे । कहिले यसको लारी भाँचिन्थ्यो, कहिले उसको लारी भाँचिन्थ्यो । तीनहात लामो लारी भाँचिएर दुईबित्ताको हुँदासम्म ठिटाहरु भिडिरहे । कहिले यसले ‘हल्ला’ भन्थ्यो, कहिले उसले ‘हल्ला’ भन्थ्यो । अखिलले यति ‘हल्ला’ गर्यो भनेर एकथरी कराउँथे । नेबिले यति ‘हल्ला’ गर्यो भनेर अर्काथरी कराउँथे । दुवैले पालैसँग ‘हल्ला’ गरे । कहिले अखिलले जित्यो, कहिले नेबिले जित्यो । खेल्दा लारी भाँचेपनि खुट्टा भाँच्नेगरी चाहिँ कसैले हानेन ।

त्यसपछि हरेक दिनजसो स्कुलमा ‘हल्ला’ भनेर हल्ला गर्ने काम भैरह्यो । नेबि र अखिलबाट सुरु भएको स्कुलको गिर हिजोआज क्रिकेट र फूटबल खेलजस्तै उबेला निकै चर्चित र लोकप्रिय थियो । 

यो त उबेलाको कुरा । अहिले गीर हान्ने खेल सबैले बिर्सिसके । त्योबेला कांग्रेस र माले भन्दै चरिमारेटार स्कुलको मैदानमा कुद्नेले पनि बिर्से । माघे संक्रान्तिमा हातमा लारी बोकेर ठूलो पाटा खोज्दै हिँड्नेले पनि बिर्से । खेल्नेले पनि बिर्से, लेख्नेले पनि बिर्सन लागे ।

माघे संक्रान्तिमा हामी गिर खेल्थ्यौं भनेर सम्झनेभन्दा गीर भनेको के हो र भनेर सोध्नेहरु पो धेरै छन् ।

Mitsubishi

प्रतिक्रिया दिनुहोस

सम्बन्धित सामग्रीहरु

  • प्रचण्डलाई सजिलै मिल्ला र एकीकृत पार्टीको अध्यक्ष पद !

    माओवादीमा ४७ सालपछि आएका नेता कार्यकर्ता धेरै छन् भने एमालेमा प्रचण्ड भन्दा पनि पाका, धेरै योगदान गरेका पुराना नेता कार्यकर्ताको संख्या ठूलो छ । प्रचण्डले उनीहरुको योगदानको मूल्यांकन गर्नेछन् भन्ने आधार के हुन्छ भन्ने निश्चित नभै एमालेको ठूूलो पंक्तिले प्रचण्डलाई सहज हिसावले स्वीकार्न कठिन छ ।

  • बन्दी चेतनाको ‘जाँच प्रयोग’

    “यहाँ अहिले हामी ६ सय ६८ जना छौं” – एक परिचित युवा बन्दीले सुस्तरी कानमा भने । राणाकालमा बनेको दुईतले एउटा भवन नजिकै ठाउँ–ठाउँमा चिराचिरा परेर कमजोर हालतमा उभिएको थियो । त्यसकै कापमा एउटा सानो गल्ली जस्तोमा चिया पाकिरहेको थियो शायद, बन्दीहरु त्यतैबाट तातो चियाका गिलास लिँदै निस्किरहेका थिए ।

  • नेपालमा चीनको स्वार्थ

    कैयौँ पटक ‘नेपालको सार्वभौमसत्ता रक्षाका लागि’ चीनले सहयोग गर्ने भन्ने गरिएको छ बेइजिङ्गबाट । कूटनीतिक दृष्टिले यो अत्यन्तै गम्भीर अभिव्यक्ति हो । यसको अर्थ नेपालको सर्वभौमसत्ता गुम्ने र नेपालको अस्तित्व नै नरहने खतरा छ भनेर चीनले विश्लेषण गरेको हो भनेर बुझ्नु पर्ने हुन्छ ।

  • आँखाको क्यान्सर कति खतरनाक ?

    एक दशक अगाडि अलि कम र अहिलेको दशकमा एकदम धेरै सुनेको रोग क्यान्सर हो । शरीरको विभिन्न अंगहरु फोक्सो, आन्द्रा, कलेजो, पाठेघर, स्तनलगायतमा क्यान्सर भए जस्तै आँखामा पनि क्यान्सर हुन्छ । अरु क्यान्सरमा भन्दा यो क्यान्सर हुने जोखिमयुक्त कारक तत्वहरु फरक छन् ।

  • ओलीका अघिल्तिर कति धेरै अवसर ?

    बोले अनुसार काम थाल्ने हो भने वाम गठबन्धनको सरकारका सामु चुनौती थोरै र अवसरहरु कता हो कता धेरै छन् । अब बन्ने सरकारका लागि सबैभन्दा ठूलो अवसर विकासलाई तल्लो तहसम्म पुर्यासउने संरचना तयार छ । स्थानीय तहको चुनावपछि विकासलाई नागरिकको घर दैलोसम्म पुर्याउने जनप्रतिनिधिहरु चुनिएर अहिले काममा छन, तर देखाउने काम नपाएर कामका अवसरको खोजीमा छन ।

सबै हेर्नुहोस
Skill Training
पछिल्ला समाचारहरु

सोसल मिडिया