MENU

विचार/अनुभूति

ujyaalo forign call inside

धन्नै ! स्कुटरवालीको ज्यान गएन !

-विष्णु विश्वकर्मा 

रत्नपार्क–भृकुटीमण्डप–भद्रकालीको वान–वे अर्थात एकतर्फी सडक । हावाको वेगजस्तै चल्ने गाडी । जो जस्ता हुन्, आकाशका तारा छुनै हिँडेका हुन की भन्ने भान पर्छ गाडीका गतिले । तर भृकुटीमण्डप बजार गेटबाट भृकुटीमण्डप माइक्रो स्टेशन उक्लिँदा आज अरु दिनजस्तो गाडी वेगमा थिएनन् । न त स्टेशनमा धेरै माइक्रो र यात्रु नै । 

बरु बीच सडकमा यात्रुको भिड थियो । काठमाडौँ–बनेपा–धुलिखेल चल्ने ठूलो बस रोकिएको थियो । बसको अगाडिपट्टि सबै झुम्मिएका थिए । 

म हतारमै थिएँ । तर पनि रोकिएँ । भिड छिचोलेर बीच सडकमा रोकिएको बस नेर पुगे । हेर्दा होश उड्ने गरी स्कुटरलाई बसले च्यापेको थियो । पहिलो नजरमा स्कुटरको हालत देख्ला मनमनै लाग्यो । ‘ओ माई गड ! चालक बाँचे होलान् त ?’

तर सबै शान्त थिए । सोध्ने आँट पनि सजिलै आएन । बसका यात्रु झरिरहेका थिए । चालक सुरुमा ड्राइभिङ सिटमै थिए । अरु यात्रु वरिपरी झुम्मिएका थिए । ट्राफिक प्रहरी भर्खरै आएको थियो । 

अनि आधा भाग बसले च्यापको स्कुटी नजिकै एक युवती थिइन् । टाउकोमा हेल्मेट थियो । ‘स्कुटर चालकलाई केही भएन ?’ केही मिनेपछि मैले छेउकै एक व्यक्तिलाई सोधेँ ।

 

‘ऊ उहाँ । केही भएको छैन् । धन्यै ज्यान गएन ।’ उनले जवाफ फर्काए । कलेज ड्रेसमा झोला भिरेकी युवती ठुलो दुर्घटनाबाट बचेकी थिइन् ।
हाम्रो यो सम्वाद सुनेकी उनले पाइन्ट थोरै माथि सार्दै घाउ देखाइन् । गोलीगाँठानेर रातो डाम बसेको थियो । रगत देखिएको थियो । तर रगत बगेको थिएन ।

बसको अगाडि लम्पसार परेको स्कुटरबाट पेट्रोल मोबिल जस्तो देखिने तरल पदार्थ चुहिएको थियो । अब भने मन शान्त भयो । दुर्घटना ठूलै देखिन्थ्यो । तर क्षति सामान्य भयो । 

उनले घाउ देखाइन् । केही बोल्न सकेकी थिइनन् । बोलिहाल्ने र सोधिहाल्ने पक्षमा हामी पनि थिएनौँ । दुर्घटनापछि रोकिएका गाडीलाई प्रहरीले साइडबाट जान भन्यो । एकछिन फोटो खिचेपछि प्रहरीले स्कुटर घिसारेर बाहिर ताने । सडक छेउमा लिएर स्ट्यान्ड लगाए । ठक्कर दिने बस पनि सडक छेउमा गएर रोकियो । 

अनि बिस्तारै स्कुटर नजिक पुगेकी युवतीलाई प्रहरीले सोधपुछ गर्न थाल्यो । मैले पनि प्याच्चै सोधिहालँे, ‘तपार्इँको नाम ? कता जाँदै हुनुहुन्थ्यो ?’ 

मलिन अनुहार भए पनि राता आँखा लगाएकी उहाँले भन्नुभयो ‘तपाईँलाई किन चाहियो र ?’ 

मलाई केही चाहिएको थिएन । पत्रकारे बानी पुरानै थियो । प्याच्चै सोधिहाल्ने । तर जवाफ पाइएन् । यस्तो अवस्थामा सोध्नु हुँदैन्थ्यो । 

एउटै प्रश्नले आफ्नै मनलाई आठ दश वटै प्रश्न सोधे । जे होस्, ज्यान जोगियो । उहाँको शान्त अनि मलिन अनुहारको भावले पनि भन्थ्यो ‘दुर्घटना भयो । तर ज्यान जोगियो ।’

दुर्घटनापछि आक्रोशित हुने, रोई कराई गर्ने अनि धारे हात लगाएर आफूलाई ठक्कर दिने गाडीका ड्राइभरलाई पिटुँला मारुला झँै गर्ने । दुर्घटनामा परेका जोसुकैको बानी हो यो ।

तर उहाँमा त्यस्ताे देखिएन । त्यसैले पनि लाग्यो । बेकार सोधियो । सोधेको पनि जवाफ नपाएपछि अनुहारकै उहाँको फोटो खिच्न पनि मन लागेन् । तर पछाडिबाट स्कुटरसहित उहाँको फोटो भने खिचे । त्यहाँबाट अफिसका लागि हिँडे । 

अलि पर पुगेपछि स्कुटरमा आफ्नो अफिस जाँदै गरेकी एउटी साथीले मलाई देख्नासाथ स्कुटर साइड लगाएर सोधिन् ‘के छ खबर तिम्रो ? भेटघाट पनि छैन् ।’

‘ओहो ! तिमी । मेरो ठिकै छ । तर तिमीलाई देखाइहाल्नु पर्ने एउटा फोटो छ । हेर्छौ ?’ 

‘हो र ? हेरौँन त ।’

भृकुटीमण्डपको एउटा पसलमा दुई वटा ‘ब्ल्याक टी अर्डर’ गरे । अनि मोबाइलमा फोटो देखाइरहदा उनको मुखबाट निस्किरह्यो ‘ओ माई गड.........।’

 

मसँग पनि अरु भन्ने शब्द नै के थियो र ? पहिला पहिला ट्रकले किच्ने स्कुटीलाई हिजोआज बसले पनि किच्न थालेछन् । 

फोटो हेरेपछि चिन्तित देखिएकी उसलाई भनेँ, ‘अलि होश गर है स्कुटीवाली । सडकमा सबैतिर हिजो आज तडक भडक छन् ।’

 

Mitsubishi

प्रतिक्रिया दिनुहोस

सम्बन्धित सामग्रीहरु

  • आलोचकलाई नै अलमल्याउने विज्ञ अर्थमन्त्रीको ‘वास्तविक’ बजेट

    मंगलबार अर्थमन्त्री डा. युवराज खतिवडाले संसदमा बजेट भाषण गरिरहँदा सत्तापक्षका सांसदको अनुहारमा पनि त्यति चमक देखिएन । शिक्षा, रोजगारी, कृषि, भौतिक पूर्वाधार, पर्यटन लगायतका केही आकर्षक कार्यक्रम घोषणा भैरहँदा ताली बजे पनि बजेट सकिएपछि भने बजेटलाई कस्तो भन्नेबारे पूर्व अर्थमन्त्री नै अलमलिए ।

  • सरकारका सय दिन : कुरा ठूला, खुट्टा लुला !

    कम्तीमा पनि सरकारले बितेका सय दिनमा सडकका खाल्डाखुल्डी पुर्न सक्थ्यो । काम भैरहेका ठाउँमा धुलो कम गर्न ठेकदारलाई बाध्य पार्न सक्थ्यो । काठमाडौंबाट नागढुंगा पुुग्ने, हेटौडा जाने जस्ता सयौं असजिला सडकलाई गिटी हालेर वा माटो पेलेर सहज बनाउन सक्थ्यो ।

  • ​कोरियामा धन देखेर मन हराएकाहरु

    हिजोआज दक्षिण कोरियामा रहेका नेपालीमाझ सामाजिक सञ्जालमार्फत नेपालीले नेपालीमाथि गरेको अमानवीय दुव्र्यवहारको चर्चा एकाएक चुलिएको छ ।

  • मुख्यमन्त्री शेरधन राईलाई खुल्ला पत्र

    सबैलाई एकजुट बनाउनुस् जनता छन् जागेका, हेर्न मन छ मिक्लाजुङ चढ्न पर्यटक ताँती लागेका । सुनसरीमा खेती सनपाट र केराको, खान पाइयोस् चामल डिहिटार र सेराको । लेगुवाका माछा गुद्रीमा बिकुन्, प्रदेश हाम्रो हेरी अरुले सिकुन् ।

  • ​कम्युनिष्ट मन्त्रीको सम्पत्तिमा दम्पती विवरण !

    हुन त उनी दाइजोका कट्टर विरोधी हुन् । बिहे पनि जनवादी ढंगले भएको हो । प्रगतिशील मान्छेको जनवादी बिहेमा दाइजो आउने कुरा भएन । तर बिहेको दिन नआएर के भयो ! श्रीमतीकै बाआमाले दाइजो दिनुपर्छ भन्ने के छ ? यो त परम्परावादी सोच भयो ।

सबै हेर्नुहोस
Skill Training
पछिल्ला समाचारहरु

सोसल मिडिया